Любовь в объятиях монстра

Էրիկը մեքենան կանգնեցրեց գերեզմանների մոտ գտնվող քանդված շինության մոտ։

-Էրիկ ինչի՞ ենք եկել գերեզմաններ։

Էրիկը ձայն չհանեց։ Նա դուրս եկավ մեքենայից և մոտեցավ Իզաբելի կողմի մեքենայի դռան մոտ ու բացելով դուռը ասաց.

-Իջի՛։

-Էրիկ ինչի՞ ենք գերեզմաններ եկել։

-Աղջիկ ջան չես հասկանու՞մ, որ ասում եմ իջի։

Իզաբելը իջավ մեքենայից։Էրիկը ուժեղ փակեց մեքենայի դուռը, որ բարձր դմփոց լսվեց։

Էրիկը բռնեց Իզաբելի ձեռքի դաստակից և քայլեց դեպի Մարիի գերեզմանաքարի մոտ։

Հասնելով Իզաբելի գերեզմանին Էրիկը նայեց Իզաբելին և  ասաց.

-Ծանոթացի, նշանալս է ' Մարիս

Իզաբելը զարմացած նայեց Էրիկին և նրա աչքերի մեջ արցունքներ հայտնվեցին։ Իզաբելը զարմացած և միևնույն ժամանակ տխուր ձայնով հարցրեց.

-Նա մահացե՞լ է։

-Չի մահացել,սպանել են։

-Ո՞վ։

Էրիկը Իզաբելին զայրացած հայացքով նայեց և ասաց.

-Քո ընտանիքը։

-Ի՞նչ ես խոսում։ Հասկանու՞մ ես, թե ի՞նչ ես խոսում։

-Ես ծատ լավ հասկանում եմ ու իմ սիրած աղջկան, իմ կյանքի իմաստին, իմ չքնաղ նշանածին սպանելա քո եղբայրը' Դանիելը։ Ու գիտես մեր ամուսնության նախորդ օրը' գիշերը։

-Էրիկ վերջ տուր։ Դու հիմա անիմաստ մեղադրում ես Դանիելին։ Դանիելը ընդունակ չի մարդ սպանելու։

-Մեքենայի տակ է գցել։

Այդ ժամանակ Իզաբելը լռեց և հիշեց.

3տարի առաջ։ Սեպտեմբերի 3։

-Իզաբել ինչի՞ դասի չգնացիր այսօր,- հարցրեց Դանիելը։

-Ուղղակի որոշեցի այսօր մնամ տանը։

-Դե, որ այդպես է, ուրեմն արի գնանք գյուղով քայլելու։

-Այս ժամի՞ն։ Գիշերը ժամը 12ն է։

-Գիտեմ։ Դրա համար արի մեքենայով գնանք։

-Համաձայն եմ։

Իզաբելը և Դանիելը նստեցին Դանիելի մեքենան և սկսեցին գյուղով մեկ շրջելը։

Մոտ 30 րոպե շրջելուց հետո, նրանք  ուղղությունը փոխեցին դեպի քաղաք տանող ճանապարհ։

Դանիելը անըդնհատ մեքենայի արագությունը ավելացնում էր։

-Դանի խնդրում եմ կամաց քշի։

-Ինչի՞ քուրս, մենակ չասես թե վախենում ես։

-Հա, վախենում եմ։

Իզաբելը փակեց աչքերը։

Դանիելը նայեց Իզաբելին և ասաց.

-Լավ-լավ կամաց կքշեմ։

Այդ պահին մեքենայով ինչ-որ մի բան խփեցին։ Դանիելը միանգամից կանգնեցրեց մեքենան։ Այդ ժամանակ Իզաբելը գլխով հարվածեց դիմացի դիմապակուն և ուշագնաց եղավ։

-Քու՞րս։

Սակայն Իզաբելը լուռ էր։ Նրա ճակատային հատվածից սկսեց արյուն հոսել։

Դանիեը արագ քշեց մեքենան և գնաց հիվանդանոց։ Այնտեղ հիվանդանոցում ասացին, որ Իզաբելը ուշագնաց է եղել վախից։

Առավոտյան ոստիկանությունը եկավ նրանց տուն և ձերբակալեցին Դանիելին սպանության մեջ կասկածելով։

Ոստիկանությունում պարզ դարձավ, որ գիշերը Դանիելը մեքենայի տակ ջահել աղջկա է գցել և սպանել։ Ոստիկանությունում ցույց տվեցին այդ աղջկա լուսանկարը։

Դանիելը սկսեց տանջվել։ Նա իրեն մեղավոր էր զգում։

Դատի ժամանակ Դանիելը Իզաբելին ցույց տվեց աղջկա լուսանկարը և խնդրեց, որ Իզաբելը գտնի նրա հարազատներին և ներողութկուն խնդրի։ Դանիելին դատեցին 3 տարով, իսկ Իզաբելը իմացավ, որ այդ աղջիկը ծնողներ չուներ։ Ավել տեղեկություն նա չիմացավ։

-Ինչի՞ լռեցիր,-զայրացած հարցրեց Էրիկը։

-Էրիկ նա քո նշանածն է եղե՞լ։

-Դժվար է հասկանալը, որ հա ինոը իմ նշանածն էր։

-Էրիկ այդ դեպքը դժբախտ պատահար է եղել։ Ես ցավում եմ։

-Ցավու՞մ ես,-ասաց Էրիկը և սկսեց բարձր ծիծաղել։

Նա բռնեց  Իզաբելի աջ ձեռքը և մոտեցրեց իր կրծքին։ Նա Իզաբելի ձեռքի ափը մոտեցրեց սրտին մոտ և ասաց.

-Իսկ դու գիտե՞ս, թե որքան ցավ եմ ապրել ես։ Գիտե՞ս թե ինչքան եմ տանջվել։ Չնայած դոյ որտեղից իմանաս, թե ինչ է նշանակում թանկ մարդու կորցնելը։ Ոչինչ, այսօր կիմանաս, թե դա ինչ մեծ ցավ է։

-Էրիկ ի՞նչ նկատի ունես։

-Մեղավորները պետք է պատասխան տան։

-Էրիկ Դանիելը մեղավոր չի։

Էրիկը ոչինչ չասեց։ Նա արագ քայլերով գնաց դեպի մեքենան։ Նա նստեց մեքենան և քշեց զոհի մոտ։ Իզաբելը չհասցրեց Էրիկի հետևից։ Նա արագ հեռախոսը հանեց գրպանից և զանգահարեց Լոռենսին.

-Լոռե՞նս ,- լաց լինելով ասաց Իզաբելը։

-Ի՞նչ է եղել ։ Ինչի՞ ես լացում։ Որտե՞ղ ես։

-Խնդրում եմ կգա՞ս իմ հետևից։

-Տեղդ ասա։

-Գերեզմաններում եմ։

-Հիմա կգամ։ Տեղ չգնաս։

Լոռենսը գնաց գերեզմաններ։