Գլուխ 38
Անտառի ծայրամասում կար մի հին ու քանդված խրճիթ, ուր ապրում էր անտառապահն իր կնոջ հետ։ Անտառապահի անունը Ջիսթեր էր, իսկ կնոջ անունը' Էմիլիյա։
Նրանք արդեն շատ ծեր էին։ Անտառապահը 79 տարեկան էր, իսկ կինը'76։ Նրանք միասին էին արդեն 58 տարի։
Ամեն երեկո, բայց լինում էր ժամանակ ,որ գիշերով Ջիսթերը վերցնում էր իր ձեռնափայտը և դուրս էր գալիս անտառով մեկ շրջելու։
Նման զբոսանքի ժամանակ էլ նա հանդիպեց Իզաբելին։ Ջիսթերը մի կերպ Իզաբելին գրկած հասցրեց իրենց փոքրիկ, բայց միևնույն ժամանակ սիրով լեցուն խրճիթը։
Երբ Ջասթինը տուն մտավ Էմիլիան դողացող ձեռքերը մեջքին դրած եկավ ամուսնուն ընդառաջ։ Նա տեսնելով անգիտակից աղջկան իր ամուսնու գրկում հարրեց.
-Ջիսու ջան( Էմիլիան Ջիսթերին 55 տսրի ասել է Ջիսու) այս աղջիկն ո՞վ է։
-Իմ Էմուշ անտառում եմ գտել անգիտակից էր։ Արագ անկողինը բացիր պառկեցնեմ նրան, թե չէ հոգնեց ձեռքերս ու մեջքս էլ ավելի ցավեց։
Էմիլիյան արագ բացեց իրենց անկողինը։ Իզաբելին պառկեցրին անկողնու վրա։ Էմիլիյան դողացող ձեռքը դրեց աղջկա ճակատին և ասաց.
-Ջիսուս աղջիկը ջերմություն ունի։ Պետք է արագ իջացնել ջերմությունը։
Ծեր ամուսինները սկսեցին խնամել Իզաբելին։ Նրանք միմյանց օգնելով իջացրեցին Իզաբելի ջերմությունը։ Էմիլիյան ասաց.
-Ջիսու ջան մնա երեխու մոտ ես գնամ թեյ պատրաստեմ։
-Լավ Էմուլս։
Ջիսթերը մնաց Իզաբելի կողքին նստած։ Նա փետի պեչկը վառեց, որպեսզի աղջիկը չհիվանդանա։ Չնայած ամռան վերջին օրերն էր և դժվար է հավատալը, որ այդ օրերին փայտի վառարանը վառեց ծերուկը, բայց նա դա արեց հանուն Իզավելի։
Էմիլիյան թեյ պատրաստեց և եկավ ամուսնու մոտ։ Նա թեյի մի բաժակ տվեց ամուսնուն և ասաց.
-Ծերուկս պետք է աղջկան ուշքի բերենք։ Նա պետք է արթնանա։
-Բայց այդպես ճիշտ կլինի՞,- հարցրեց Ջիսթերը։
-Վստահի քո ծեր կնոջը։
Էմիլին սկսեց շոյել Իզաբելի մազերը, և կամաց և քնքուշ ձայնեվ սկսեց խոսել.
-Սիրուն աղջիկ, սիրուն բալիկ աչուկներդ բացի բալես։ Սիրուն հրեշտակ դու ինձ լսու՞մ ես։
Այդ ժամանակ Իզաբելը կամաց աչքերը բացեց և զարմացած նայեց ծեր կնոջ դեմքին։ Հետո հազիվ լսելի ձայնով հարցրեց.
-Որտե՞ղ եմ։
-Ապահով տեղում ես սիրուն ջան,-պատասխանեց Էմիլին։
Իզաբելը ցանակցավ վերկենա։ Ջիսթերը ասաց.
-Զգուշ աղջիկս, դու ֆեռ թույլ ես։ Մի փոքր միայն նստելու արա և խմիր իմ տիկնոջ պատրաստած անմահական թեյը։
Իզաբելը մի փոքր նստելու արեց և հարցրեց.
-Դուք ովքե՞ր եք և ինչպե՞ս եմ ես այստեղ հայտնվել։
-Քեզ իմ Ջիսուն եմ բերել։
Իզաբելի դեմքին զարմանքի նշաններ հայտնվեցին։
-Աղջիկս ես անտառում էի, երբ լսեցի քո լացի ձայնը։ Երբ եկա մոտիկ դու բարձր գոռացիր և եւշագմաց եղար։ Դրսում անձրև էր և փոթորիկ, մտածեցի, որ մոլովել ես։
-Ճիշտ եք ես մոլորվել էի։ Շնորհակալ եմ ձեզանից,եր ինձ բերել եք ձեր տուն։ Շնորհակալ եմ, որ չեք թողել գիծատիչների կեր դառնամ։
-Բալա ջան շնորհակալության կարիք չկա հայտնելու։ Դու հրեշտակ ես իջած երկնքից, դու ջրահարս ես ծովերից դուրս եկած, մենք ինչպես կարող էինք քեզ բախտի քմահաճույքին թողնեինք,-ասաց Էմիլիյան։
Իզաբելը ժպտաց։ Ծերուկը ձեռքը մեկնեց Իզաբելը և ասաց.
-Վերցրու բաժակը և խմիր իմ հրաշք տիկնոջ պատրաստած թեյը։
Իզաբելը վերցրեց բաժակը և ասաց.
-Որքան սեր կա այս փոքրիկ խրճիթում։
Ծեր ամուսինները ժպտացին և ասացին.
-Այս խրճիթը կառեւցվել է 58 տարի առաջ։ Մեր ամուսնության առաջին իդկ օրից մենք այստեղ ենք ապրում բոլորից կտրված։Մենք այնքան երջանիկ ենք միասին։ Չկա մի օր որ մենք վիճենք։ Մենք միշտ իրար ձեռք ձեռքի բռնած ապրել ենք ու դեռ ապրում ենք։
Իզաբելը ժպտալով ասաց.
-Թող ձեր դերը անմահ լինի։ Թող ձեր դերը հավերժ լինի։ Եւ լավ կլինի, որ շատերը ձեզանից օրինակ վերցնեն։
Իզաբելը մտքում ասաց.
-《Էրիկ, դու պետք է հիմա այդտեղ լինեիր և տեսնեիր այս ծեր մարդկանց սերը և հասկանայիր, թե որն է իրական սերը》։