Любовь в объятиях монстра

Գլուխ 23

Էրիկը և Լոռենսը եկան հիվանդանոց։
Նրանց հետ էր նաև Էրիկի մայրը' Ժիզելը։

Ժիզելը մտավ ամուսնու մոտ։ Նրանց մուտքի մոտ բժիշկն ասել որ, որ Ֆռեդրիկ Դյուռանը կոմայից դուրս է եկել։

-Էրիկ, որ ասում էի հոպարը ուժեղ մարդա հաստատ ուշքի կգա։

-Հա ախպերս։ Մենց ուրախ եմ,որ եկել ես։ Թե չէ ինձ մենակ էի զգում։

-Էրիկ, իսկ Իզաբելը մենակ աշխատո՞ղ է թե ավելին է։

Էրիկի դեմքը խոժոռվեց։ Նա նայեց Լոռենսին և հետո պատասխանեց նրա հարցին.

-Նա իմ տան աշխատողն է։ Դու, բայց հեռու կմնաս իրանից։

-Հանգիստ եղի,ես սիրած աղջիկ ունեմ։Համացանցով եմ ծանոթացել հետը։ Վաղը առաջին անգամ հանդիպելու եմ հետը։ Բայց նկարներով սիրում է երևում։ Հոգով էլ է սիրուն, դրա համար դուրս շատ է գալիս։ Մնում է իրական կյանքում էլ սիրուն լինի ու վերջ, եղբայրդ իմացի կին ունի։

-Շատ գեղեցկությանը մի նայի։ Սիրուն աղջիկներ կան վատ բնավորության գծեր ունեն, իսկ գեշոները շատ բարի ու մաքուր սիրտ ունենան։

-Էրիկ հասկանում եմ քեզ, բայց նայի ինձ ու ասա, որ իմ կողքին գեշը չի սազի։

-Դու ինքդ քեզ մի գովի, թող ուրիշը գովի։

-Այդ երբվանի՞ց ես փիլիսոփա դարձել։

-Փիլիսոփա չեմ, ուղղակի կյանքի դասերի շատ եմ մասնակցում։

-Հաաա՜։ Իսկ ե՞րբ ես Իզաբելի հետևից գնալու։

-Հիմա մաման դուրս գա, տեսնեմ պապան ինչպես է իրեն զգում ու կգնամ Իզաբելի հետևից։ Ես շատ չեմ ուզում ինքը այդ տանը մնա։

-Պարզ է...պարզ է։

Լոռենսը նստեց նստարաններից մեկի վրա և սկսեց հեռախոսով ընկերուհու հետ գրվել։

Էրիկը մտքում ասաց.

-《Արդեն Լոռենսն էլ է հետաքրքրվում քեզանով։ Դու այդ ի՞նչ տիպի աղջիկ ես, որ այնպես ես անում տղաները քո շուրջ պտտվեն》։

Հետո Էրիկը նստեց Լոռենսի կողքը։ Լոռենսը սկսեց ցույց տալ իր հավանած աղջկա լուսանկարները։

Այդ ընթացքում Իզաբելն արդեն այն հասցեի դիմաց էր, որտեղ պետք է լիներ երկու ժամ հետո։ Իզաբեծը նայեց ժամին և ասաց.

-Դեռ 45 րոպե կա։ Ես կսպասեմ այստեղ։ Հենց 2 ժամը լրանա, միանգամից կմտնեմ։ Բայց երևի Էրիկին զգուշացնեմ։ Բայց ախր համարը չունեմ։

Իզաբելը նստել էր այդ անծանոթ հասցեի մոտ գտնվող նստարանի վրա և աղոթում էր, որ ոչինչ չկատարվի իր հետ։

Էրիկը Լոռենսի հետ եկավ Իզաբելի տուն։ Նա դուրս եկավ մեքենայից, իսկ Լոռենսը որոշեց նրանց սպասել մեքենայի մեջ։ Էրիկը մոտեցավ դռանը և սկսեց թակել։
Սոֆին բացեց դուռը և ասաց.

-Վայ տղա ջան։ Արի ներս։

-Չէ մերսի, Իզաբելին կանչեք ես գնամ։

-Բայց Իզաբելը այստեղ չի։

-Այսի՞նքն այստեղ չի։

-Դե ինքը մեր տուն չի եկել։

Այդ պահին դարպասներից ներս մտավ Դանիելը։

-Դու՞։Ի՞նչ ես անում այստեղ,-հարցրեց Դանիելը։

-Եկել եմ քրոջդ հետևից։ Խնդիր կա՞։

-Քուրս վաղուց գնացել է։ Արդեն երկու ժամ կլիկի։ Դու զանգեցիր ու ասացիր,որ չես գալու ինքն էլ մենակ գնաց։

Էրիկը մի պահ լռեց, իսկ հետո խոսեց.

-Ես չեմ զանգել Իզաբելին։ Ես իրան ասել էի մնա այստեղ այնքան, մինչև ես կգամ։

-Այսինք զանգողը դու չէի՞ր։

-Չէ։ Հիմա սա ուրա՞ գնացել քուրդ։

-Չգիեմ, աավ տունա գնալու։

Էրիկը զանգեց տիկին Նոնային և հարցրեց.

-Տիկին Նոնա, Իզաբելը եկե՞լ է տուն։

-Չէ տղաս, ինքը քեզ հետ է դուրս եկել։

Էրիկը անջատեց հեռախոսը և զայրացած ասաց.

-Ուրե՞ս գնացել Իզաբել։

Դանիելը սկսեց զանգահարել քրոջը։

-Հը՞ն, չի պատասխանու՞մ ,-հարցրեց Էրիկը։

-Չէ։

Հանկրած Էրիկի հեռախոսին անծանոթ համարից  հաղորդագրություն եկավ։ Այնտեղ գրված էր հասցե և այս տողերը.

《Տղա ես արի այս հացեյով》։

Էրիկը արագ դուրս եկավ այդտեղից։։Նա նստեց մեքենան և ասաց.

-Լոռենս մի րոպեով իջի մեքենայից։

-Ինչի՞։

-Իջի, կասեմ։

Լոռենսը հենց իջավ մեքենայից էրիկը արագ վարեց մեքենան և ուղևորվեց այդ ուղղությամբ։

Իզաբելը մոտեցավ դռանը և թակեց։ սակայն դուռը բաց էր։ Նա ներս մտավ և ասաց.

-Ո՞վ կա տանը։

Հանկարծ մի տղա աստիճաններից իջավ։ Նրա հագին միայն խալաթ էր և չստիկներ։

Նա մոտեցավ դռանը և այն կողպեց։ Հետո ասաց.

-Նոր եմ լոգանքից դուրս եկել։ Երկու րոպե շուտ ես եկել։

-Դուք ո՞վ եք ու ինչու՞  համար ինձ շանտաժի միջոցով հասցրեցիք այստեղ։

-Արի հյուրասենյակ։ Այնստեղ կնստենք ու կխոսենք։

Իզաբելը մտավ հյուրասենյակ։

-Նստիր,-ասաց անծանոթ տղան։

Իզաբելը ասաց.

-Ասեք ի՞նչ էիք ուզում ասել ինձ ու ես կգնամ այստեղից։

-Դու այստեղից ոչ մի տեղ չես գնա սիրուն ջան։

-Այսի՞նքն։

-Հիմա կիմանաս սիրունս։ Գիտես չէ ինչպես եմ ուզում քեզ հետ սիրով զբաղվեմ։ Պատկերացնում եմ ինչ լավա անցնելու։

Այդ տղան կամաց ու փոքր քայլերով սկսեց մոտենալ Իզաբելին։ Իզաբելը վապեցած սկսեց հետ-հետ քայել։

Իզաբելը ցանկացավ վազել, բայց այդ տղան արագ մոտացավ նրան և  բռնեց նռնեց Իզաբելի հոտկատեղից։

-Բաց թող,- սկսեց գոռալ Իզաբելը։

Բայց անծանոթը ձեռքը տարավ դեպի Իզաբելի կուրծքը և սկսեց այն շոյել։ Իզաբելը սկսեց տարբեր շարժումներ անել, որպեսզի ազատվի սրկայի ճանկերից։ Նա գոռում էր և օգնություն էր խնդրում։

Այդ տղան Իզաբելին միանգամից շրջեց իր կողմը և պոկեց նրա սառոչկան։ Իզաբելը ձեռքերով պահեց կրծքի հատվածը և չոքելով տղայի առաջ լացելով ասաց.

-Խնդրում եմ թողեք գնամ։ Աղաչում եմ թողեք գնամ։

Այդ տղան սկսեց բարձր ծիծաղել։ Հետո ասաց.

-Լավ։ Ոնց կուզես։

Նա Իզաբելին գրկեց և տարավ ննջսենյակ։ Իզաբեը որքան որ ուժ ուներ ցանկանում էր աղատվել նրանից, բայց ապարդյուն էր։ Այդ տղան Իզաբելին գցեց մահճակալի վրա և արագ փակեց ննջասենյակի դուռը։ Նա հանեց խալաթը և միանգամից թռավ Իզաբելի վրա։ Նա բռնեց Իզաբելի երկու ռեքերեը և ագահորեն սկսեց համբուրել նրա դեմքը, վիզը։ Իզաբելը անդադար շարժումներ էր անում, գոռում էր, բայց այդ տղան ուշադրություն  չէր դարձնում Իզաբելին։ Նա միայն ցանականում էր անել այն, ինչ մտածել էր։