Գլուխ 20
Դուռը բացվեց և ներս մտավ Էրիկի հորեղբոր տղան' Լոռանը։ Տիկին Նոնան մոտեցավ նրան և ասաց.
-Բարև տղաս։ Ինչպե՞ս ես։ Այս ե՞րբ ես եկել։
-Բարև տիկին Նոնա ջան։ Ես լավ եմ շնորհակալություն։ Երեկ եմ վերադարձել։ Դու ասա, ինչպե՞ս ես։ Գործերդ լավա՞։
-Իմ մոտ ամեն ինչ կարգին է տղաս։ Ամերիկա լա՞վ էր։
-Լավ էր, բայց հայրենիքիցս լավ տեղ չկա։ Արդեն խեղդվում էի օտար հողում։ Տիկին Նոնա ջան բա Էրիկը որտե՞ղ է։
-Տանը չի։ Այսօր տուն չի գալու։
-Լավ։ Ես այսօր կմնամ այստեղ։
-Ինչ լավ է։
-Ես բարձրանամ իմ ննջասենյակ։
-Լավ դու բարձրացի, իսկ ես թեյ պատրաստեմ։
Լոռանը ժպտաց և բարձրացավ իր ննջասենյակ։ Նա հաճախ էր այդտեղ մնում, դրա վամար էլ ուներ իր առանձին ննջասենյակը։
Լոռանը դուռը ցանկացավ բացի,սակայն այն փակ էր։ Նա հանեց գրպանից իր ննջասենյակի բանալին և բացեց դուռը։ Նա մտնելով զարմացած նայեց մահճակալին։ Հետո ինքն իրեն ասաց.
-Այս ո՞վ է։
Հետո մոտեցավ և զարմացած ասաց.
-Չհասկացա, այս աղջիկը ի՞նչ է անում այստեղ։ Վայ Էրիկ, թե ասա աղջիկ ես բերում քո սենյակ տար, այլ ոչ թե իմ ննջասենյակ բեր։
Այդ պահին Իզաբելը կամաց արքերը բացեց և միանգամից նստելով մահճակալին զարմացած նայեց Ժանի դեմքին։ Լոռանը ժպտաց և ասաց.
-Արդեն ժամը 13.34 է։ Լավ չի, որ այս ժամին աղջիկը քնում է։
-Դուք ո՞վ եք ու ի՞նչ եք անում իմ ննջասենյակում։
-Քո ննջասենյակու՞մ,- զարմացած հարցրեց Լոռանը։
-Հա, սա իմ ննջասենյակն է և ինչպե՞ս եք ներս մտել։ Ես կողպել էի սենյակի դուռը։
Լոռանը սկսեց ծիծաղել։Հետո գրպանից հանեց սենյակի բանալին և ասաց.
-Սիրուն ջան սա իմ ննջասենյակն է և կխնդրեմ այն ազատես։
-Ես ոչ մի տեղ չեմ գնալու։ Դու երևի գող ես։ Ես հիմա ոստիկանություն կկանչեմ,- վախեցած ասաց Իզաբելը։
-Ես գող չեմ այ ցավդ տանեմ։
-Իմ ցավը մի տարեք։ Սպասեք մինչև Էրիկը կգա և դուք նոր կիմանաք, թե ինչ է նշանակում մտնել ուրիշի տուն կամ ուրիշի ննջաաենյակ։
Լոռանը սկսեց բարձր ծիծաղել։ Հետո ասաց.
-Լավ-լավ, կսպասեմ։ Բայց որտե՞ղ նստեմ և սպասեմ քո ասած Էրիկին։
-Ես հիմա տան աշխատողներին կզգուշացնեմ քո մասին։Արի ինձ հետ,-ասաց Իզաբելը և բացելով սենյակի դուռը շարունակեց,-ասացի արի ինձ հետ։ Դու պետք է պատասխան տաս առանց թույլտվության ուրիշի տուն և ննջասենյակ մտնելու համար։
Լոռանը Իզաբելի հետ դուրս եկավ ննջասենկից։Լոռանը Իզաբելի հետևից մտավ խոհանոց։ Մտնելով խոհանոց Իզաբելն ասաց.
-Տիկին Նոնա մեր տուն գող է մտել։
-Ո՞նց։ Ե՞րբ։ Որտե՞ղ է հիմա այդ գողը։
-Հրես։ Քիչ չի մտել է տուն, մի հատ էլ իմ ննջասենյակ է մտել։
Տիկին Նոնան նայեց Լոռանին և զարմացած ասաց
-Ի՞նքն է գողը։
-Հա։
Լոռանը ասաց.
-Տեսնում ես տիկին Նոնա ջան, ինձ գող էլ են անվանում։
Տիկին Նոնան ասաց.
-Իզաբել, ինքը գող չի։ Ինքը Էրիկի հորեղբոր տղան է։ Լոռան ջան մոռացել էի ասել, որ այս աղջիկը այստեղ է մնում։ Ինքը մեր նոր աշխատակցուհին է։ Նա քո ննջասենյակում էր մնում։
Իզաբելը զարմացած բացականչեց.
-Ինչպե՞ս։ Ուրեմն դու գող չե՞ս։
-Չէ,- ժպիտը դեմքին ասաց Լոռանը։
Իզաբելը գլուխը կապեց և ասաց.
-Ես ինձ այնքան վատ եմ զգում, որ ձեզ գող անվանեցի։ Կներեք ինձ։
-Կներեմ, բայց պետք է իմ մի ցանկությունս կատարես։
-Ի՞նչ ցանկություն։
-Ինձ հետ պետք է գաք քաղաք սրճարան։ Ուղղակի սուրճ խմելու։
Իզաբելը ոչինչ չասեց։
-Երևի լռությունը համաձայնության նշան է,- ասաց Լոռանը։
-Լավ կգամ։
-Անունս Լոռան է։ Ես Լոռան Դյուպոն եմ։
-Ես Իզաբելն են։
-Շատ հաճելի է Իզաբել ջան։ Հիմա ինձ հետ թեյ կխմե՞ս։ Տիկին Նոնա ջան դու էլ կնստես և մեզ հետ թեյ կխմես։
Նրանք միասին նստեցին սեղանի շուրջ և սկսեցին խմել իրենց թեյը։