MASALMIŞ

Aylar Sonra

Aradan dört ay geçmişti...

İstanbul...

Sonbaharı geride bırakmış...

Kışın ilk günlerini yaşamaya başlamıştı.

Dört aydır...

Ne Masa'da olağanüstü bir toplantı yapılmıştı...

Ne de Sınırsızlar'dan tek bir iz bulunmuştu.

Sanki...

Hiç var olmamışlardı.

Ama herkes biliyordu.

Onlar...

Bekliyordu.

Façalı Konağı

Akşam...

Üç kardeş şöminenin karşısında oturuyordu.

Behzat elindeki çayı karıştırırken gülümsedi.

- Dört ay...İlk defa bu kadar uzun süre silah çekmedik.

Teoman hafifçe tebessüm etti.

- Şikâyet mi ediyorsun?

- Estağfurullah.

- Böyle devam etsin isterim.

Haşmet pencerenin önünde durmuş, bahçeye yağan karı izliyordu.

Teoman arkasından seslendi.

- Hâlâ aynı düşüncedesin değil mi, Haşmet?

Haşmet başını salladı.

- Bekliyorlar.

Behzat iç çekti.

- Sen şu cümleyi söylemeyince içim rahat etmiyor zaten.

Bu kez...

Haşmet hafifçe güldü.

Gerçekten güldü.

Behzat şaşkınlıkla Teoman'a baktı.

- Abi...Güldü lan.

Teoman da gülmeye başladı.

- Vallahi güldü.

Haşmet başını iki yana salladı.

- İkiniz de çocuk gibisiniz.

Behzat hemen cevap verdi.

- Sen de biraz insan olmaya başladın.

Üç kardeşin kahkahası...

Uzun zaman sonra konağın duvarlarında yankılandı.

At Kulübü

Kar hafif hafif yağıyordu.

Ömür çocuklara sıcak çikolata dağıtıyordu.

İlyas da sobaya odun atıyordu.

Küçük bir çocuk yanlarına geldi.

- Abi...Siz evli misiniz?

İlyas öksürdü.

Ömür utançla çocuğa baktı.

- Hayır.

Çocuk masumca sordu.

- Ama birbirinize öyle bakıyorsunuz.

Kulüptekiler gülmeye başladı.

Ömür kızardı.

İlyas ise ilk kez hiç kaçmadan cevap verdi.

- Belki...

Bir gün.

Ömür şaşkınlıkla ona baktı.

İlyas'ın yüzünde ciddi bir ifade vardı.

Çocuk hiçbir şey anlamadan koşup arkadaşlarının yanına gitti.

İkisi yalnız kaldığında...

Ömür usulca konuştu.

- Az önce ciddi miydin?

İlyas gözlerini ondan ayırmadı.

- Hayatımda ilk defa...

Bu kadar ciddiydim.

Ömür'ün gözleri doldu.

Başını eğdi.

İlyas yavaşça yaklaştı.

- Ömür...

Artık kendime yalan söyleyemiyorum.

- Sabah uyandığımda seni düşünüyorum.

- İşe giderken seni düşünüyorum.

- Gece eve dönerken yine seni düşünüyorum.

- Sana bir şey olursa...

Ben yaşar mıyım, onu bile bilmiyorum.

Ömür'ün sesi titredi.

- İlyas...

-tishhh... lütfen Ömür...bu anı kaçırmayalım.

İlk kez...

İkisi de hislerini birbirinden saklamadı.

Çiftlik

Leyla atını hazırlıyordu.

Teoman sessizce yanına geldi.

- Bugün uzun bir sürüşe çıkalım mı?

Leyla gülümsedi.

- Emir mi?

Teoman başını iki yana salladı.

- Rica.

Leyla güldü.

- Mafya reisinden rica duymak...İlginçmiş.

Teoman da ilk kez rahatça güldü.

- İnsan...Doğru kişinin yanında değişebiliyormuş demek ki.

Leyla bir an sustu.

Sonra usulca sordu.

- Değiştiğine pişman mısın?

Teoman hiç düşünmedi.

- Hayır. Çünkü bu değişimi...Sen getirdin.

Leyla'nın gözlerinden yaş süzüldü.

Teoman sessizce yaklaşıp gözyaşını sildi.

- Ağlama.

Leyla hafifçe gülümsedi.

- Mutluluktan.

Teoman onun elini tuttu.

İlk kez...

Bırakmadı.

Kulübün Sessiz Bahçesi

Akşam olmuştu.

Çocuklar gitmişti.

Kar taneleri sessizce toprağa düşüyordu.

Emine bankta oturmuş sıcak çay içiyordu.

Haşmet de yanına geldi.

Elinde iki bardak kahve vardı.

Birini Emine'ye uzattı.

Emine şaşkınlıkla baktı.

- Bana mı?

Haşmet gülümsedi.

- Burada senden başka kim var?

Emine kahvesini aldı.

- Teşekkür ederim.

Bir süre sessizce karı izlediler.

Sonra Emine konuştu.

- Sana bir şey sorabilir miyim?

- Sor.

- O kadar yük taşıyorsun...Hiç yorulmuyor musun?

Haşmet derin bir nefes aldı.

- Yoruluyorum. Çok yoruluyorum. Ama bunu kimseye göstermemeyi öğrendim.

Emine usulca gülümsedi.

- Bana gösterebilirsin.

Haşmet ilk kez uzun uzun onun gözlerine baktı.

Bu kez bakışlarını kaçırmadı.

- Emine...Ben konuşmayı unutan bir adamım. Ama senin yanında...Konuşmak istiyorum.

Emine'nin gözleri doldu.

- Ben de...Sessizliğini dinlemeyi seviyorum.

Haşmet hafifçe gülümsedi.

- Demek...İlk defa beni anlayan biri çıktı.

İkisi de aynı anda gökyüzüne baktı.

Kar yağmaya devam ediyordu.

Ve çok uzaklarda...

Eski fabrikanın karanlık penceresinde Gölge yine onları izliyordu.

Bu kez yalnızca tek cümle söyledi.

- Biraz daha...Biraz daha birbirlerine bağlansınlar...Sonra...Hiçbiri eskisi gibi olmayacak.