Kızıl Esaret

Odaya girdiğimde ilk yaptığım şey kapıya bakmak oldu. Kapı arkamdan kapanınca birkaç saniye öylece kaldım. Sonra yavaşça yatağa oturdum. Oda küçüktü ama düzenliydi. Pencerenin önünde küçük bir masa, duvarın yanında eski bir dolap vardı. Normal bir odaya benziyordu aslında. Sadece bana ait değildi.

Ellerimi birbirine kenetleyip başımı öne eğdim. Aklım hâlâ birkaç saat önce yaşananlardaydı.

Kapı açılınca düşüncelerim bölündü. Az önce beni buraya getiren adamlardan biri içeri girdi. Elindeki tabağı masanın üzerine bırakıp bana baktı.

"Ye," dedi.

Tabağa baktım.

"İstemiyorum."

Adam birkaç saniye bekledi. Sonra omuz silkip kapıya yöneldi.

"Sen bilirsin."

Kapı tekrar kapandı.

Bir süre masadaki tabağa baktım. Sonra kalkıp pencerenin önüne gittim. Dışarıda hava tamamen kararmıştı. Yüksek duvarların ötesinde hiçbir şey görünmüyordu. Tam yatağa geri dönecekken koridordan konuşma sesleri geldi.

"Sare, sen gördün mü kızı?" diye bir erkek sesi sordu.

"Hayır. Nasıl biri?" diye Sare sordu.

"Fazla sessiz."

"Kutay ne dedi?"

"Şimdilik kimse yaklaşmayacakmış."

"Gerçekten mi?"

"Evet. Özellikle ilk günlerinde."

Bir süre sessizlik oldu.

"Garip," dedi Sare. "Bunca insanın içinde onu neden buraya getirdiler acaba?"

"Ben de onu merak ediyorum."

Ayak sesleri uzaklaşırken kapının yanında öylece kalmıştım.

Demek o adamın adı Kutay'dı

Ve ben, daha ilk geceden bu evde herkesin bildiği ama benim bilmediğim bir şey olduğunu anlamıştım.