Kızıl Esaret

Sabah gözlerimi açtığımda aklımdaki ilk şey kaçmaktı. Üzerimde beyaz bir tişört ve siyah pantolon vardı. Sarı saçlarımı hızlıca toparlayıp odadan çıktım. Koridordan geçip evin arka tarafına ulaştığımda küçük bir demir kapı gördüm. Hemen yanına gidip kilidi açmaya çalıştım. Tam o sırada arkamdan gelen ayak sesleriyle elim durdu.

"Kaçmaya mı çalışıyorsun?"

Gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım. Yavaşça arkamı döndüğümde Kutay karşımdaydı. Siyah saçları dağınıktı, koyu gözleri her zamanki gibi sert bir ifadeyle üzerimdeydi. Üzerinde siyah bir tişört ve koyu renk bir pantolon vardı. Kollarını göğsünde birleştirmiş, sinirli bir şekilde bana bakıyordu.

"Hayır, kapıyla biraz sohbet ediyordum. Çok yalnız görünüyordu," diye karşılık verdim.

Kutay'ın kaşları çatıldı. "Komik olduğunu mu sanıyorsun?" Umursamazca omuz silktim. "Sen gülmediğine göre pek değil."

Birkaç saniye sessizlik oldu. Kutay yanıma gelip kapıya baktı, ardından gözlerini bana çevirdi. "Buradan çıkamazsın." İçimdeki korkuyu bastırıp başımı kaldırdım. "Bunu kaçıncı kez söyleyeceksin? Belki bir gün inanırım." Kutay'ın bakışları sertleşti. "Odaya dön."

Kollarımı bağlayıp yerimden kıpırdamadım. "Ne güzel. Yine emir." Kutay bir adım yaklaştığında istemsizce gerildim ama geri çekilmedim. "Sınırlarımı zorlama, Nehir." Dudaklarımda küçük bir gülümseme oluştu. "Sen de benim sabrımı zorlama. İkimiz de kaybediyoruz."

Kutay birkaç saniye yüzüme baktı. Sonra kapıya doğru başıyla işaret etti. "Kaçmaya devam etmek istiyorsan et. Ama bir daha tek başına deneme. Peşimden gel."

Kaşlarımı çattım. "Nereye?"

Kutay arkasını dönüp yürümeye başladı. "Çeteyle tanışacaksın."

Olduğum yerde kaldım. "Ben sizin çetenizle tanışmak istemiyorum."

Kutay durmadan, "İstemekle ilgili bir şey sormadım," diye karşılık verdi.

Sinirle arkasından baktım. Birkaç saniye olduğum yerde bekledikten sonra yürümeye başladım. Onu dinlediğim için değil, bu evde kimlerin olduğunu merak ettiğim için peşinden gidiyordum.

Koridorun sonunda büyük bir kapı vardı. Kutay kapının önünde durdu ve bana dönüp kısa bir süre baktı. "İçeride ne görürsen gör, kendini ezdirme." Kaşlarımı kaldırdım. "Beni tanımadan bu kadar emin olman biraz komik."

Kutay'ın yüzünde belli belirsiz bir ifade oluştu. "Seni tanımama gerek yok."

Sonra kapıyı açtı.

İçeriden gelen konuşma sesleri bir anda kesildi.

Bütün gözler üzerimize çevrildi.