23
Այս նույն պահին բացվում է դուռն ու երկու հոգի անսպասելի ներս են խուժում.
-Չիմին՜,-գոռում է Գուկն ու Թեհյոնի հետ ներս մտնելով բախվում այսպիսի տեսարանի՝ Յունգին պառկած է Չիմինի վրա ու երկուսով կրքոտ համբուրվում են այնպես, ասես առաջին անգամ են տեսնում իրար։
-Ու ի՞նչ է գրողը տանի այստեղ կատարվում Ջոնգկո՛ւկ, դու ասում էիր, որ իմ եղբայրը տանջում է Յունգիին, ինչ է ստո՞ւմ էիր,-շրջվում է դեպի Գուկը Թեհյոնը։
-Գաղափար չունե՛մ Թե՜ե,-շփոթված թոթովում է Գուկը,-ես չե՛մ ստում, նա իսկապես տանջում էր Յունին։
-Հա իհարկե, հիմա էլ երևի վիճում են այնպես չէ՞,-ծաղրում է Թեն ու սկսում ծիծաղել։
Յունն ու Չիմինը միայն վերջում են նկատում նրանց ներկայությունն ու իրարից հեռանում։
-Թեե՞։
-Գո՞ւկ։
Հավասար զարմանում են նրանք։
~
Չիմինի աշխատասենյակում նստած են չորս անձնավորություն։ Նրանցից յուրաքանչյուրը ունի այս պահին իր հատուկ միտքը, որով զբաղված է, տիրում է քար լռություն։
-Այսպես ուրե՛մն, ես ուզում եմ հասկանալ, ի՞նչպես է ստացվել, որ դուք վերջապես հաշտվել եք,-սկսում է Գուկը,- չէ, ես իհարկե հասկանում եմ, որ դա լավագույն բանն է վերջին մեկ ամսվա դեպքերի մեջ, բայց ի՞նչպես։
-Դա կարևոր չէ՛, կարևորն այն է, որ ես հասկացել եմ իմ սխալը ու այլևս թույլ չեմ տա, որ իմ սիրեցյալը տանջվի,- պատասխանում է նրան Չիմինն ու ձեռքը դնում իր կողքին նստած Յունի ուսին։
-Ես այնքա՜ն ուրախ եմ ձեզ համար,- բացականչում է Թեն,֊դուք վերջապես երջանիկ կլինեք միասին։
-Ո՛չ, դեռ ո՛չ, Թե՜ե,-շշնջում է Չիմինը,- ես երկու անավարտ գործ ունեմ և ինձ պետք կգա ձեր երնուսի օգնությունը, հուսով եմ կօգնեք ինձ։
-Ի՞նչ գործ Չիմին,-խառնվում է խոսակցությանը Յունգին։
-Առաջինի հարցում ինձ կօգնի Թեն, որպեսզի ես փոխեմ մայրիկի կարծիքը Յունգիի մասին, իսկ երկրորդի հարցում ինձ կօգնի Գուկը, ես պետք է ոչնչացնեմ Կիմ Նամջունին ու վերադարձնեմ Min World֊ը իր իրական տիրոջը,-Չիմինի դեմքին հիմա կարելի է կարդալ հաստատակամություն։
Անբացատրելի է հիմա Յունի դեմքին հայտնված երջանկության չափը։ Նրա աչքերը փայլում են ուրախությունից։
-Չիմի՛ն, մենք քեզ կօգնենք ամեն հարցում, այնպես չէ՞ սիրելիս,- բացականչում է Թեն ու դիմում Գուկին։
-Իհարկե՛,-համաձայնվում է Գուկը։
-Շնորհակալ եմ ձեզանից,-սրտանց արտահայտվում է Չիմը,֊Թե՜ե, խոսի՛ր այսօր մայրիկի հետ ու իմացիր, արդյոք դեռ ատում է Յունին, դա իսկապես կարևոր է ինձ համար։
-Լա՛վ հյոն։
-Իսկ դու Գուկ, վաղը արի՛ ինձ մոտ, որպեսզի որոշենք, թե ինչպես ճիշտ պլանավորենք ամեն ինչ։
-Շատ լա՛վ, ես տեղեկություններ կհավաքեմ մինչ վաղը նրա մասին,- դիմում է նրան Գուկը։
-Մենք արդեն գնանք հյո՜ն,-դիմում է նրան Թեն ու նայում, թե ինչպես է Յունը հայացքով պարզապես հանում Չիմինի հագուստը։
Զույգը նայում է իրար ու խորամանկ ժպտում, որից հետո վեր են կենում ու լքում աշխատասենյակը։
~
Երբ սենյակում Չիմինն ու Յունգին մնում են մենակ, մի պահ տիրում է քար լռություն։ Նրանք երկուսն էլ նայում են իրար աչքերի մեջ ու չեն խոսում։ Միայն նայում են, թվում է այնքան երկար են սպասել այս պահին ու այնքան բան է հավաքվել նրանցից յուրաքանչյուրի մեջ։ Բայց այս պահին բառերը դեր չունեն այդ ամենն արտահայտելու մեջ, միայն ժեստերը, աչքերը, հույզերն ու զգացմունքները։
Մի պահ ու երկուսն էլ վեր են կենում իրենց տեղից հավասար արագությամբ ու կտրուկ գգվում իրար։
Օդը պարզապես չի հերիքում նրանց այս պահին, այնքան խորն են համբուրվում։ Այնքան կրքոտ են իրար շոյում, որ խելագարների են նման։
-Ես ցանկանո՜ւմ եմ քեզ հենց հիմա՛ ու հենց այստե՛ղ Չիմի՜ն,-հևում է Յունը։
-Ուրեմն ինչո՞ւ չես հենց այստեղ տիրում ինձ,-նույնքան շնչակտուր պատասխան է լսվում առջևից։
Նրանք շարունակում են համբուրվել ու իրար այսպես գրկած մի կերպ հասնել դռանը։ Առանց դադարեցնելու համբույրը Չիմինը ձեռքն ուղղում է դռանն ու կողպում այն ներսից։
Հաջորդ պահին նա արդեն սեղմված է պատին Յունի կողմից, իսկ շնչառությունը ժամանակ առ ժամանակ ընդհատվում է թթվածնի պակասությունից։
Նրանք պարզապես չեն հագենում միմյանց շուրթերից, յուրաքանչյուրն իր հերթին քամելով դրանց մեջ եղած ողջ հյութը։ Իսկ համբույրների ձայները հիմա լսելի են այս սենյակի բոլոր անկյուններում։ Այսպես շարունակվում է այնքան, մինչ նրանք նորից հասնում են աշխատասեղանի մոտ։
-Ես քեզ այնքա՜ն եմ կարոտել, որ անկարող եմ թեկուզ մեկ րոպե ավել սպասել,-շշնջում է Յունը, պարանոցին թողնելով իր տաք համբույրները։
-Ուրեմն վերջ տո՛ւր սպասել,- հևում է Չիմը։
Այս խոսքերը տալիս են Յունին թույլատվություն շարժվել առաջ։
Նա սկսում է դանդաղ,բայց հստակ շարժումներով արձակել Չիմինի վերնաշապիկի կոճակները.
-Այս անգամ մեզ ոչ ոք չի՛ խանգարի,- պարզապես խորը հևում է Յունը, չդադարելով համբուրել։
Մի քանի րոպե ու նրանք գրեթե մերկ են։ Չիմինը այժմ հենված է աշխատասեղանին ու իր վրա է ընդունում զուգընկերոջ կրքոտ համբույրները մարմնի ողջ մակերեսով։ Շուտով Յունն ամբողջությամբ պառկեցնում է նրան աշխատասեղանին ու առանց հատուկ նախապատրաստելու մտնում տղայի մեջ։
Լսվում է մի խորը ու հիվանդագին ճիչ, որը կտրվում է մի վայրկյանում։ Յունգին կտրուկ փակում է նրա բերանը համբույրով։ Տղան ուզում է արդեն ազատվել նրա գրկից, բայց Յունը թույլ չի տալիս ու անշարժացնում է, որպեսզի հարմարվի իր չափսերին, նորի՛ց։
Չիմինը իհարկե սկսում է լաց լինել։ Նրա երբեմնի համարձակ հայացքը վերափոխվում է առաջվա նուրբ ու վախկոտ հայացքին։ Նա նորից հիշում է, որ մենակ չէ աշխարհում ու պատկանում է ինչ֊որ մեկին։
-Շշշ՜ սիրելի՜ս, սա պարզապես անսովոր է նորից քեզ, հիմա կանցնի, լաց մի՛ լինի խնդրո՜ւմ եմ,-նա սկսում է հաբուրել տղայի թաց աչքերն ու շոյել մազերը։
Չիմինը ծանր է շնչում, իսկ որովայնի մկանները ձգվում են անսովոր ցավից, նա հիմա մի բան է ուզում միայն, արագ թուլանալ ու տրվել Յունին մարմնի ողջ էությամբ։
Նրա համար մեկ է այս ցավը։ Կարոտը գերազանցում է ամեն տեսակ ցավի։
Յունը դանդաղ հպվում է նրա շուրթերին ու ամեն նոր հպման հետ ռիթմիկ շարժվում տղայի մեջ՝ սեղմելով աշխատասեղանին ավելի ու ավելի ուժգին։ Ամեն մի սեղմում ստիպում է Չիմինին ավելի ուժեղ տնքալ։ Նա ուղղակի զգում է տղային իր մեջ, բայց դեռ չի կարողանում հավատալ, որ սա իրական է։
Այսքան ժամանակ անց, որքան հաճելի է նորից զգալ լավագույն պահերը տղայի կյանքում եղած, սերը, ջերմությունը, առանց ավելորդ լկտիության ու առանց դաժանության։
-Մհհհաահհաա, Յուն՜,-տնքում է նա,- ես քեզ այնքա՜ն էի կարոտել։
-Դու չես պատկերացնի, թե այդ ես որքան էի կարոտել քեզ,-շշնջում է Յունը,- ների՜ր փոքրիկ, եթե ցավեցնեմ քեզ, անկարող եմ զսպել ինձ....,-նա սկսում է մեծացնել արագությունը ու քամել Չիմինի մեջ մնացած վերջին տնքոցները։
Երկուսի համար հաճելի այս գործընթացը տևում է ժամեր։ Այս ողջ ընթացքում դուռը մի քանի անգամ թակում է Փակի ենթական, բայց ուշադրության չարժանանալով նորից հետ է վերադառնում իր աշխատասենյակ։ Նա հիմար չէ, և հիասքանչ հասկանում է, թե ինչ է կատարվում։ Այդ պատճառով էլ հեռանում է, որ չխանգարի զույգին։
Յունգին այժմ նստած է Փակի աթոռին ու շնչասպառն նայում է աշխատասեղանի վրա ծանր շնչող Չիմինին, ով դեռ ուշքի չի եկել հաճույքի մեծ չափաբաժնից ու նայում է առաստաղին։
Փակը իջեցնում է հայացքը ու նայում Յունի աչքերի մեջ։
-Ես սիրում եմ քե՜զ...
-Ես սիրում եմ քե՛զ...
Նրանք հավասար ձայնով արտասանում են այս բառերը նայելով ուղիղ իրար աչքերի մեջ, իսկ դեմքի վրա խաղացող ժպիտը այժմ զարդարում է երկուսի երեսը միառժամանակ.......
Ողջո՜ւյն իմ ընթերցողներ, դուք չէիք սպասում ու ես ևս չէի սպասում, բայց այսօր եղավ գլուխ, շնորհակալ եմ, որ այդքան համբերատար եք, բարի՜ գիշեր💤💤💤💤💤💤💤💤💤💤💤💤