19
-Պարո՛ն, մենք նրան բերել ենք, նա ձեր նշած սենյակում է արդեն։
-Շատ լա՛վ, ազատ ե՛ք դուք,-Չիմինը վեր է կենում տեղից ու հանդարտ քայլում դեպի վերոհիշյալ սենյակը։
~
Յունգիին ուղեկցել են մի ոչ այնքան մեծ սենյակ։ Այստեղ՝ որպես կահույք, տեղադրված է ընդհամենը մեկ մահճակալ, երկու փոքրիկ պահարաններ, որ դրված են մահճակալի կողքին ու մի երկդռնանի մեծ հագուստի պահարան։
Բացվում է դուռը։
Ներս է մտնում Չիմինը։
Աննկարագրելի է հիմա Յունգիի դեմքի արտահայտությունը։ Նրա աչքերը պարզապես փայլում են։ Իսկ Չիմինի դեմքին նույն լուրջ արտահայտությունն է։
Յունգին միանգամից վեր է կենում նստած տեղից ու քայլում առաջ.
-Չիմի՜ն,-նա փորձում է գրկել տղային։
-Անգամ մտքովդ չանցնի՛,-հրում է նրան Չիմինը,-վերադարձի՛ր տեղդ, արա՛գ։
-Չիմին խնդրում ե՜մ ների՜ր ինձ, ես քեզ շատ եմ սիրում, ես իսկապես զղջում եմ ամեն ինչի համար, հավատա՛ ինձ,- Յունգին նուրբ ձայնով պարզապես աղերսում է տղային, նա այնքան է կարոտել Չիմինին, որ հիմա այրվում է նրան համբուրելու ցանկությունից։
-Մմ՜, վատ չէր, իսկ ծնկաչոք կարող ե՞ս,֊ ծաղրում է Փակը։
-Ի՞նչ,-Յունգին այլայլվում է։
-Ասում եմ ծնկաչոք փորձի՛ր, միգուցե ներեմ,-Չիմինի աչքերի մեջ երևում է չարախինդ փայլը։
Յունգին նայում է նրա երեսին։ Տղան հանդարտ իջեցնում է ծնկները հատակին ու ընդունում ծնկաչոք դիրք։
Չիմինը առանց շտապելու նստում է մահճակալի վրա ու նայում, թե ինչպես է Յունգին մտքում պայքարում ինքն իր հպարտության դեմ։ Տղայի համար ծանր է այս ամենը, բայց ինքն իրեն հանգստացնում է անդադար մտածելով ներման արժանանլու մասին։
-Խնդրում եմ ների՜ր ինձ, ես իսկապես չէի հասկանում իմ քայլերը Չիմին,- աչքերում ակնհայտ են դառնում հազիվ երևացող արցունքները, նա կոտրված է, փորձում է կառավարել էմոցիաները, բայց ավելի է հուզվում, իսկ կոկորդը մռմռում է լաց լինելու մեծ ցանկությունից։
-Հաա՜ հաա հա՜, Յունգի՜, դու չես պատկերացնի, որքան խղճուկ ես հիմա այստեղից երևում,- Չիմինը հիստերիկ հռհռում է տղայի վրա։
Յունգին վերջնականապես տապալվում է։ Նա բարձրացնում է հայացքը ու տեսնելով Փակի պահվածքը իր հուսախափ հայացքը չի հեռացնում տղայի աչքերից.
-Պա՛րզ է, դու ինձ էստեղ ես բերել ծաղրելու համար,այնպես չէ՞։
Չիմինի դեմքից վերանում է ժպիտը։ Նա կտրուկ վեր է կենում տեղից ու մտենալով տղային թիկունքից կռանում է դեպի Յունգին այնքան մոտ, որ փափուկ շուրթերը հպվում են ականջին.
-Դու իսկապես հույս ունեիր ներում ստանա՞լ, որքա՞ն հիմար կարելի է լինել, Մին Յունգի՛,-իսկ այս խոսքերին հաջորդում է փշաքաղությունը Յունի մարմնի վրա, նա սկսում է դողալ, Չիմինը քմծիծաղ է տալիս ու շարունակում,-օօօհհ՜հ, ինչ է պատահել, իմ տերը կորցրել է նորից ինքնատիրապետու՞մը, որքան հեշտ է նրան արթնացնել։
Փակը հիմա ամբողջ էությամբ ծաղրում է տղային, իսկ ամեն սուր բառին հետևում է նույնքան ծակող հռհռոցը, որ արդեն սկսում է ազդել Յունգիի վրա։ Եթե նա Չիմինին չճանաչեր կմտածեր, որ տղան հոգեբուժարանից է փախել։
Այնուամենայնիվ Յունգին սիրում է նրան, իսկ սերը վեր է հպարտությունից։ Համենայն դեպս այժմ նա այդ կարծիքն ունի։
-Չիմի՜ն, ես հասկանում եմ, թե ինչքան վատ եմ վարվել քեզ հետ, բայց խնդրում ե՜մ քեզ, ինձ հետ այսպես մի՛ վարվի՛ր, ես իսկապես ցավում եմ, ների՛ր ինձ,-Յունգին շարունակում է ծնկի եկած խոսել։
Իսկ Չիմինին այս բառերը հունից հանում են, նա բռնում է տղայի կոկորդից ու անասելի ուժեղ սեղմելով, քարշ տալիս դեպի մահճակալը։ Պառկեցնելով Յունգիին, նա սկսում է խեղդել տղային։ Յունն իհարկե կդիմադրեր, բայց դա չանելու երկու պատճառ կա, առաջինը՝ վերջին օրերին նա թուլացած է ու առաջվա ուժն այլևս չունի, իսկ երկրորդը՝ նա դա չի ուզում։ Ուզում է, որ Փակը հանի իր մեջ եղած ողջ կատաղությունը ու դրանով գոնե ների տղային։
Չիմինը գրեթե պառկած է տղայի վրա, իսկ աջ ձեռքը շարունակում է շնչահեղձ անել զոհին՝ իր ուժեղ սեղմումով.
-Դու ցավում ե՞ս, այո՞, իսկ տվել ե՞ս քեզ այն հարցը, թե ի՞նչու չեմ հավատում ես դրան Յունգի, հմմ՞մ, ասա՛, խոսի՛ր, տվել ե՞ս,- Չիմինը գոռում է տղայի երեսին ողջ ձայնով, իսկ Յունը շարունակում է փորձեր անել շնչելու, արցունքոտ աչքերով նայելով տղային,֊ահհխ այո՜,-կրկին հռհռում է Չիմինը,-ի՞նչպես չէի նկատել, ախր խեղդվում ես ի՞նչպես խոսես հա՜, հա՜ հա՜ա,-այս հիվանդագին ծիծաղը վերջ չունի գրողը տանի։
Նա մի թեթև թուլացնում է սեղմումը։ Չիմինի դեմքը հանկարծակի պայծառանում է, նոր հղացած մտքից։
Նա շուրթերը մոտեցնում է Յունի պարանոցին ու սկսում տաք շնչել դրա վրա.
-Դեե՜, պատասխանի՛ր, Յուննն՜,-կրքոտ շշնջում է շարունակելով ճնշել տղային մարմնով։
Յունգին ունակ չէ խոսել, նա նախ դժվարանում է շնչել Չիմինի ձեռքի պատճառով, դա էլ հերիք չէր վերջինս առիթը բաց չի թողնում տղային արթնացնելու։ Եվ դա, կարծես թե հաջողվում է Չիմինի մոտ։
Փակի ամեն մի հպումը, ամեն մի արտաշնչած տաք օդը, ամեն մի շշնջյունը, անգամ աչքերի կրքոտ արտահայտությունը խելքահան են անում խեղճ տղային։ Նա մահու չափ կարոտել է այս ամենը, որքան ժամանակ է ինչ տղային չի դիպչել։ Նրա շնչառությունը արագանում է, իսկ Փակի որովայնում զգացվում է իր մասին հիշեցնող օրգանը։
Յունգին բարձրացնում է ձեռքն ու վերջապես սկսում դիմադրել։ Մի քանի վայրկյան տևած փորձերն արդյունք են տալիս ու Յունգիին հաջողվում է Չիմինին ձգել իրեն։ Նա ակնթարթորեն հպվում է ցանկալի շուրթերին ու անհագ սկսում ծծել դրանք։
Չիմինը չի դիմադրում, նա չարախինդ ժպտում է։ Լեզուն ուղղում է Յունի բերանն ու իր այդ քայլով ոչնչացնում տղային։ Զգալի չափերի հասած օրգանը հիմա խնդրում է առավել մեծ ուշադրություն իր հասցեին։ Իսկ այդ ուշադրությունը միանշանակ ստանում է Փակի կողմից։ Նա սկսում է շոյել Յունին ու հնարավորինս ավելի արթնացնել(բայց էլ ո՞ւր, այսքանից հետո)։
Յունգին պատում է ուրախությունը։ Նա նորից կարող է զգալ իր սիրելիին այսպես մոտ իրեն, կարծես, թե ամեն ինչ հիանալի է։
Չիմինը ձեռքը տանում է սեփական գոտին ու արձակում այն։ Յունգիի ժպիտը լայնանում է սրանից։ Նա սկսում է ավելի կրքոտ համբուրել տղային։ Իսկ Չիմինն արձակելով գոտին, հանում է այն ամբողջությամբ ու սկսում կապել Յունի ձեռքերը մահճակալից.
-Ի՞նչ ես անում,-դիմադրում է Յունը,֊ Չիմի՜ն, մի՛ արա, արձակի՛ր ինձ,-նա սկսում է ազատել ձեռքերը Փակից։
Ապարդյուն է։ Չիմինն արդեն ամուր կապել է տղայի ձեռքերը։ Յունգի զգում է, թե ինչպես են անշարժանում վերին վերջույթները.
-Բաց թո՜ղ ինձ, Չիմի՛ն,- շարունակում է խնդրել տղան։
Իսկ Փակն ասես չի էլ լսում նրան։ Նա շարունակում է հպվել Յունի մարմնի բոլոր թույլ կետերին, ստիպելով տնքալ։ Իսկ ինքը անձամբ վայելում է այս տանջանքները, նա մի կաթիլ անգամ չի ցանկանում տղային, հակառակը՝ ատում է։
Յունգիի շնչառությունը կարծես խափանվում է։ Նրա մոտ սկսվում է ակնհայտ դող ու քրտնում է ճակատը։
Չիմինը զգում է, որ տղան լրջորեն գրգռված է արդեն։ Նա հետ է քաշվում Յունի շուրթերից ու վեր կենում մահճակալից.
-Դե՛ ինչ, սիրելի՜ս, այ հիմա իսկապես պատրաստ ես կրել պատիժդ,- նա նայում է Յունգիին ու չի կարողանում զսպել հերթական ծիծաղը,- հիմա նույնիսկ ձեռքերդ չեն կարող օգնել քեզ, այնպես որ հաճելի ժամանց ու մինչ վաղը,- նա սկսում է կարգի բերել իր հագուստը։
Յունգին կարծես կաթված է ստանում այս բառերից.
-Ի՞նչ, դո՜ւ, դո՛ւ, գրողը տանի՛, Չիմի՜ն խնդրում ե՜մ ինձ այս վիճակում մի՛ թող, ես կմեռնեմ այսպես,- Յունը մի կերպ է շնչում ու զսպում դողը։
-Խնդրում ե՞ս, քաղցրի՜կս այդքան հիմար մի՛ եղիր, եթե մի քիչ էլ խնդրես կշարունակեմ այնքան մինչև իրոք մահվան հասնես,-Չիմինը շրջվում է դեպի դուռը,-հաճելի ժամանց քեզ։
Դուռը փակվում է ու միջանցքից շարունակում է լսվել հիստերիկ ծիծաղը։
-Գրողը տանի՛,-Յունը շարունակում է փոձեր անել ազատվելու, բայց այդ անիծյալ սատանան այնքան ուժեղ է կապել, որ նույնիսկ օտար մարդուն դժվար կլինի սա բացել։ Իսկ տաբատի մեջ շարունակում է զարկերակային բաբախել նրա արթնացած օրգանը։
Յունգին սկսում է շնչահեղձ լինել այս ամենից։ Սա իսկապես անասելի տանջանք է յուրաքանչյուր տղայի համար, հատկապես եթե դա անում է սիրածդ էակը ուրեմն քո մահը մոտ է եղբայր։ Յունը մտքում սկսում է հայհոյել ինքն իրեն ու Չիմինին, իր այս վիճակի համար։
Այնուամենայնիվ ոչինչ փոխել հնարավոր չէ ու այսպես հավանաբար կշարունակվի մինչ լուսբաց։
Նա սկսում է անկարողությունից լաց լինել ու բարձր գոռալ, սկսվում է հիստերիկ նոպա, որից Յունը դեռ երկար ժամանակ դուրս չի գալիս։
***
Չիմինը նստած է իր աշխատասենյակում ու համակարգչով հետևում է Յունգիի սենյակի տեսախցիկին։ Նա նայում է դրան գրեթե ողջ գիշեր։ Էսթետիկ հաճույք է պատճառում Փակին այս ամենը, նա նման է բռնապետի։ Իսկ էկրաններից այն կողմ շարունակվում է Յունի դժոխային տանջանքները։
~
Առավոտ։
Չիմինն արթնանում է հեռախոսի բարձր ձայնից, նրան է զանգում Գուկը։
Նա պարզ հասկանում է, թե տղան ինչի համար է զանգում իրեն, բայց առանձնապես չկա տրամադրություն հարցազրույց տալու սեփական քայլերի մասին, առավել ևս բարոյախրատական ճառեր լսելու։
Նա անջատում է հեռախոսն ու նայում էկրաններին։ Յունգին քնած է։
~
Բացվում է սենյակի դուռը ու Յունգիի սենյակ է սողոսկում Չիմինը կամաց, որպեսզի տղան չարթնանա, նա ձեռքի խմիչքով լի բաժակը սկսում է դանդաղ դատարկել Յունի երեսին։ Որի ընթացքում տղան հանկարծակի վեր է թռչում քնից ու երեսը այս ու այն կողմ շարժում, որ ալկոհոլը աչքերի մեջ չլցվի.
-Բարի լո՜ւյս խղճո՛ւկ,-ծիծաղում է Փակը,֊ի՞նչպես անցավ ռոմանտիկ գիշերդ,-նա դարձյալ ծաղրանքով նայում է Յունի զայրացած դեմքին։
-Ի՞նչի ես փորձում հասնել սրանով, ի՞նչ ես ապացուցում ինձ, որ կարող ես ինձ հետ անել ինչ ձեռքիդ գալի՞ս է այո՞, ես դա արդեն հասկացել եմ, վերջ տո՛ւր այս ամենին Չիմին խնդրում ե՜մ,- վերջում Յունի ձայնը արդեն մեղմանում է։
-Իսկապե՞ս, դու իրոք հասկացել ե՞ս որ ամեն ինչ ինձնից է կախված, հմ՞մ տիկնի՜կ,-շշնջում է Փակը ու մոտենում տղային։
-Ինձ չմոտենա՛ս,-ողջ ուժով գոռում է Յունգին,-ուղղակի սպանի՛ր ինձ, վերջ տո՛ւր սրան, աղաչում ե՜մ, այլևս չե՛մ ուզում զգալ սա։
-Օօօ՜ ո՛չ ո՛չ, մեռնե՞լ, դա չափազանց մեծ բարեխղճություն կլինի իմ կողմից, դու պե՛տք է ապրես ու շարունակես պատասխան տալ, դու պե՛տք է շարունակես զղջալ.........
Ողջույննե՜րս ընթերցողներիս, հերթական էմոցիոնալ հատվածը հանձնում եմ ձեր դատին, ուղղակի վայելեք իմ մտավոր սադիզմը, սիրում եմ ձեզ.......😉😉😉😉😉😉😉😉😉😉😉😉