10
Այն պահին, երբ նա լքում է մահճակալը մթության մեջ հանկարծակի բացվում են Յունգիի աչքերը, նա աչքերով հետևում է հեռացող տղային ու առանց ավելորդ շարժումների վեր է կենում մահճակալից հանդարտ ուղևորվում Չիմինի հետևից։
Միջանցքում մութ է ու Փակը հազիվ է գտնում ուղղությունը։ Նա ոտքերի ծայրերի վրա քայլում է աշխատասենյակի կողմը։
Յունգիին սկզբում թվում է, որ Փակը որոշել է փախչել ու նրա կատաղած գիտակցությունը ասում է նրան մոտենալ ու խեղդամահ անել այդ պահին։ Բայց երբ նա նկատում է, որ տղան շարժվում է այլ ուղղությամբ նա որոշում է լուռ հետևել։
Չիմինը հասնելով աշխատասենյակի մոտ մի կերպ գտնում է բռնակն ու բաց անում, նա անգամ դուռը չի փակում, երբ ներս է մտնում։ Աշխատասենյակում համեմատաբար լուսավոր է, այդ պատճառով Յունգին կանգնում է դռան մոտ աննկատ անկյունում։
Չիմինը մոտենում է աշխատասենղանին ու սկսում ինչ֊որ բան փնտրել, նրա սիրտը վախից արագ է աշխատում, անընդհատ հետ է նայում։ Իսկ Յունգին մտքում միայն կրկնում է《Ինչ է նա փնտրում գրողը տանի》։
Չիմինի հայացքը կանգ է առնում մի փաստաթղթի վրա, որտեղ Յունի ընկերության հաշիվներն են ու նա տեսնում է ընկերության հասցեն՝ Հարավային Կորեայում։
Յունգին նկատում է, որ տղան կարծես հետաքրքիր բան է գտել ու մթության մեջ ձեռքը ուղղում է սենյակի լույսը։ Նա վառում է լույսը։
Անկարագրելի վախեցած դեմքով Չիմինը հիմա նայում է Յունի աչքերին, իսկ Յունգին՝ նրա։ Հետո սկսում է դանդաղ մոտենալ նրան, բարկացած հայացքով.
-Ախ ուրեմն ահա, թե ինչո՞ւ էիր փորձում ինձ քնեցնել, քա՛ծ, հիմա կստանաս պատիժդ,-մոտենում ու կոպիտ բռնում է տղայի թևից,-էստեղ արի՛։
-Ոչ, ոչ խնդրում եմ, տեր լսիր ինձ, ես,,ես.....Չիմինը փորձում է դուրս պրծնել Յունի ձեռքից։
-Ձայնդ կտրի՛ր,-մի շատ ուժեղ հարված է հասցնում Փակի այտին, որից տղան ցնցվում է, ու եթե ձեռքը բռնած չլինեյին հավանաբար կտապալվեր գետնին։
Նա սկսում է լուռ արտասվել ու դադարել դիմադրել՝ հասկանալով, որ իրեն այլևս փրկություն չկա։
Մինը քարշ է տալիս նրան նկուղ։ Ձեռքերը պարանով պինդ կապում է առաստաղից։ Չիմինը սարսափում է, նա զգում է, թե իրեն ինչ է սպասվում։ Մտքում վիճում է ինքը իր հետ, թե ինչու արեց այդ բանը։ Իսկ Մինը նրան կապելուց հետո հետ է գնում ու վերադառնում ձեռքին մտրակ։
-Հիմա դու ինձ կասես, թե ի՞նչ էիր փնտրում իմ սենյակում ու ի՞նչպես ես համարձակվում առանց իմ թույլտվության լքել ննջարանը։
Մինը սկսում է հարվածել նրա մեջքին։
-Քեզ իննսուն հարված է այսօր սպասվում, այնպես, որ հաշվիր քո մե՛րը։
Հաջորդ երկու ժամն անցնում է այսպիսի դաժան մթնոլորտում։ Չիմինի ամբողջ մարմինը ծածկված է մտրակի թողած հետքերով, իսկ տեղ֊տեղ բաց վերքերից հոսում է ալ կարմիր արյունը։
Յունգին ուշադրություն չի դարձնում դրան միայն ավելի ուժեղ է սկսում հարվածել։ Երբ տղան ստանում է վերջին հարվածը չափից դուրս բարձր է ճչում ու կորցնում գիտակցությունը։
Յունգին ձեռքով մաքրում է ճակատի քրտինքն ու մոտենում նրան։
-Հիմա կիմանաս, թե ինչպես պետք է ինձ ենթարկվել,-շշնջում է նա ու արձակում կապերը։
Նա ուշաթափված տղային տեղափոխում է սենյակ։ Քանի որ արդեն լուասաբաց է, այլևս չի պարկում նրա կողքին։
Վերցնում է սրբիչն ու հեռանում լոգարան։
***
Նամջունը նստած է իր աշխատասենյակում։ Ձեռքին եղբոր լուսանկարն է, նա անթարթ աչքերով նայում է Ջինի նկարին ու խոսում նրա հետ։ Վերջին օրերին նա գրեթե օրվա մեծ մասն անցկացնում է եղբորը հետևելով։ Ուր է գնում, ում հետ, ինչ է անում։ Նա ցանկանում է տեղեկանալ ամեն բան։
Ջինը նույնիսկ չի հիշում եղբոր մասին։ Հիվանդանոցում անցկացրած լարված աշխատանքային օրը ավարտվում է ռոմանտիկ ընթրիքով, որ նա վայելում է իր ընկերուհու հետ։ Նրանք չափազանց հետաքրքրված միմյանցով զրուցում են անսպառ թեմաներից։ Աշխատանքից զրույցն անցնում է մինչև նախասիրություններ ու ավարտվում գեղեցիկ հաճոյախոսություններով։
Նամջունն այս ողջ ընթացքում հետևում է նրանց, սեղմելով բռունցքները այդ աղջկա դեմքին հայտնվող ամեն մի թեթև ժպիտից։ Նրա աչքերը վառվում են խանդից, բայց ոչինչ անել չի կարող։ Եղբայրը սկսել է թիկնապահներով տեղաշարժվել և ամենից շատ հենց սա է նրան խանգարում, ուղղակի մոտենալ, բռնել եղբոր ձեռքից ու որքան հնարավոր է հեռու տանել նրան այդ 《վհուկից》։
Ջինը վաղուց է նկատել այս հետևումներն ու շարունակ քշծիծաղ է տալիս՝ նկատելով եղբոր հուսահատ դրությունը։ Նա պարզապես հաճույք է ստանում այս ամենից։
***
Կարմիր վարդեր, վառված մոմեր, երկու աթոռ, մի փոքրիկ սեղան, բաց երկնքի տակ, մի շիշ գինի, այս ամենը հիմա տեսնում է Թեհյոնն իր առաջ։ Սա նրա ծննդյան օրն է։ Նրա տասնվեց ամյակը։ Գուկը պատահական չէր որոշել ռոմանտիկ ընթրիք կազմակերպել։ Նա ցանկանում էր Թեի համար այս օրը դարձնել անմոռանալի։ Ինչ խոսք, նրա մոտ դա հիանալի է ստացվում։ Թեն լայն ժպտում է, նրա աչքերը փայլում են երջանկությունից։ Այս ամենը տեսնելիս նա պտտվում ու ամուր գրկում է Գուկին.
-Ես սիրում եմ քեզ Թե՜ե,-շշնջում է նրա ականջին Գուկն ու պատասխան գրկում նրան։
-Այս ամենն ինձ համար է՞։
-Ոչ միայն,-սա ասելով նա հանում է գրպանից մի գեղեցիկ տուփ ու նրա մեջ գտնվող մատանին դնում տղայի մատին,-ուզում եմ, որ բոլորն իմանան, որ այս լույսի կտորն ինձ է պատկանում,-մատանին դնելիս շշնջում է Գուկն այս բառերը տղայի ականջին,-ծնունդդ շնորհավոր փոքրի՜կս։
Թեհյոնը զարմացած նայում է նրա աչքերի մեջ հետո ժպտում է.
-Ես վաղուց եմ քեզ պատկանում,-շշնջում է նա ու համբուրում տղային,-շնորհակալ եմ, որ ունեմ քեզ։
Գուկի մարմինը փշաքաղվում է այսքան շատ դրական էմոցիա ստանալիս։ Նա շոյում է Թեի այտը, իջնում է դեպի ծնոտը ու թեթև բռնելով նրանից խորացնում համբույրը։ Այսպիսի պահերը հեղինակները ի զորու չեն բառերով փոխանցել, սա երջանկության գագաթնակետն է։
Երջանկությունը մարդկանց մոտ տարբեր ձևով է հանդես գալիս՝ ոմանք երջանկությունը տեսնում են գումարի, ոմանք պաշտոնի, ոմանք ուրիշներին ցավ պատճառելու, իսկ ոմանք էլ ուղղակի մենակ մնալու մեջ։ Բայց եթե Թեին հիմա հարցնես ինչ է երջանկությունը նա ձեռքը կդնի այս գեղեցիկ էակի այտին ով կանգնած է նրա դիմաց ու կասի.
-Սա է իմ երջանկությունը, տեսնել, գրկել, սիրել ու զգալ նրան իմ կողքին, պարզապես շնչել նրա կողքին, սա է իմ երջանկությունը։
Ողջ գիշեր նրանք նստում են այստեղ, ի դեպ նրանք Գուկի առանձնատան բակում են, և ողջ աքսեսուարները Գուկն անձամբ է պատրաստել իր սիրելիի համար։ Նա նախընտրել է բակը, որպեսզի նրանք նայեն աստղերին, ինչպես և խոստացել էր։
Միայն շատ ուշ երեկոյան Գուկը բարձրացնում է տղային իր ձեռքերի վրա ու տուն տանում։
Թեն ձեռքերով գրկել է նրա պարանոցը ու անթարթ նայում է նրան։ Իսկ Գուկը թեթև ժպիտը դեմքին շարունակում է քայլել դեպի իր սենյակը։
Նրանք հասնում են սենյակ և Գուկը մեծ զգույշությամբ դնում է նրան մահճակալին ու փակելով դուռը վերադառնում։
-Թեե՜, փոքրիկս, երևի շատ ես հոգնել, բավականին ուշ է, քունդ տանու՞մ է։
Իսկ Թեհյոնը պատասխանի փոխարեն սկսում է հանել իր հագից հագուստը.
-Հյոն պառկի՛ր կողքիս, որպեսզի ես ինձ մենակ չզգամ։
-Հե՜յ, հիմա չէ, ինձ նախ հարկավոր է հանվել,-դիմադրում է Գուկը, երբ Թեն անսպասելի ձգում է տղային ներքև։
-Ես քեզ կօգնեմ,-թեթև լկտի տոնով շշնջում է Թեն ու սկսում արձակել Գուկի վերնաշապիկը՝ զուգահեռ համբուրելով պարանոցը։
-Ախ դու չարաճճի, -ժպտում է Գուկն ու բռնելով այտերից կրքոտ համբույր է նվիրում նրան ուղիղ շուրթերից,-դու հաստա՞տ ուզում ես դա, ինձ թվում էր քունդ տանում է։
-Հյոն ես ձևացնում էի, որպեսզի ինձ սենյակ բերես, իրականում ցանկանում էի քեզ ու ամաչում էի բարձրաձայնել։
-Իրո՞ք, ու այսքանից հետո ով է խոսում ամաչելուց,-շշնջում է նրա ականջին Գուկը,-շուտով կփոշմանես, որ ստիպեցիր քեզ սենյակ բերել։
Գուկը սկսում է հանել տղայի հագուստը ու կրքոտ համբույրներ թողնել ամեն հնարավոր տեղում։ Թեն թուլացած փակում է աչքերը, նրա մատները սահում են Գուկի թիկունքի վրայով ու ճանկռելով կապտավուն հետքեր թողնում այնտեղ։
Գուկը ցածրաձայն տնքում է ցավից ու դրան պատասխան կծում Թեի պարանոցը՝ չթողնելով ոչ մի առողջ տեղ նրա վրա։
Զույգը այսպես մի քանի րոպե իրար փոխադարձ հաճույք պատճառելուց հետո սկսում են հանել հագուստի վերջին մնացորդները մեկմեկու վրայից։
Մթնոլորտն այնքան տոթ է, որ թվում է կկանգնի երկուսի շնչառությունն էլ։
Մի քանի րոպե անց Թեն արդեն տնքում է ողջ կոկորդով, նա ձեռքի ափը դրել է շուրթերին, որպեսզի գոնե մի փոքր զսպի իրեն։ Երբ հանկարծ նրա ձեռքը բռնում է Գուկն ու հեռացնում բերանից.
-Ես ուզում եմ լսել քեզ,-շնչասպառ ձայնով շշնջում է Գուկն ու շարունակում խորը շարժումներ անել տղայի մեջ՝ պատճառելով անասելի հաճույք։
-Ահ՜խ, Գուկի՜, խնդրում ե՜մ, մեզ կարող են լսել,-տնքում է Թեն։
-Թող լսեն, չեմ կարծում, որ զարմանան,֊քմծիծաղ է տալիս Գուկն ու շարունակում սեղմել տղային փափուկ մահճակալին։ Եվ այսպես մի քանի ժամ շարունակ նրանք չեն հեռանում իրարից, մինչև որ նկատում են, թե ինչպես է լույսը բացվում։
Գուկն ուժասպառ ցած է ընկնում ու վերմակը իրենց կողմը քաշելով գրկում Թեին.
-Քնի՛ր փոքրիկ, այ հիմա հաստատ հոգնած կլինես,-ժպտում է նա ու պինդ սեղմում իրեն։
Մի քանի վայրկյան ու երկուսն էլ սավառնում են յոթերորդ երկնքում։
***
Ողջ օրը Չիմինը ուշքի չի եկել նա անշարժ պարկած է նույն դիրքով ինչով թողել է նրան Յունը։
Յունգին ողջ օրը զբաղվել է ամենատարբեր բաներով, իսկ վերջին երկու ժամը անցկացրել է սենյակում մահճակալին նստած, նա նայում է տղայի կապտած մարմնին ու շարունակում է ինչ֊որ բան մտածել։ Երբ հանկարծ դանդաղ բացվում են Չիմինի աչքերը։
Նա միանգամից չի նկատում իր կողքին նստած Յունին, հետո երբ հայացքը հանդիպում է նրան վախից կուչ է գալիս մահճակալի հակառակ կողմը՝ հնարավորինս հեռանալով Յունգիից։ Այդ ընթացքում մեջքի վրա խորը վերքերը սկսում են սաստիկ ցավել ու նա տնքում է բարձր։ Արցունքները նորից սկսում են հոսել նրա աչքերից։
Յունգին փորձում է մոտենալ նրան, որպեսզի գրկի, բայց տղան վախեցած հետ է քաշվում ու բղավում.
-Ո՛չ, ոչ խնդրում եմ, ինձ ձեռք չտաս, խնդրում եմ, ես կանեմ ինչ հրամայես, ինձ չդիպչես, ոչ,-նա գոռում է ողջ կոկոիդով, ակնհայտ է սկսում դառնալ նրա մոտ հիստերիայի նոպա։
Յունգին զարմացած անշարժանում է, նա մի թեթև կռանում է դեպի տղան ու շշնջում.
-Էստեղ արի՛, ու արագ,-բռնում է ձեռքից ու քաշում ողջ ուժով, տղան փորձում է դիմադրել, այդ պահին ինքն էլ չի հասկանում ինչպես ապտակում է Յունգիին ողջ ձեռքի ուժով։
Յունգիի բարկությունը կրկնապատկվում է, նա գոռում է ողջ կոկորդով.
-Ես քեզ հետ խաղեր խաղալու տրամադրություն չունեմ, ուղղակի ձայնդ կտրի՛ր ու ենթարկվի՛ր...
~
Լուսաբաց է, կրկին գրողի տարած լուսաբաց։ Չիմինն ընկած է հատակին, նրա երեսից միառժամանակ կաթում են արցունքները ու արյունը, իսկ որովայնի արյունը խառնված է սերմերին, որ պատկանում է մահճակալին պառկած սատանային ։ Հերթական նվաստացումը, որ կազմում էր պատժի երկրոդ մասը։ Կարծում եմ կարիք չկա բացատրել, թե ինչ է զգում նա հիմա։ Նրան հերթական անգամ բռնաբարեցին առանց խղճի խայթ զգալու։
Ինչքան է նա հոգնել այս ամենից նկարագրելն է դժվար, բայց մի բան հաստատ է՝ նա տիկնիկ է, սեփականություն։ Եվ պատկանում է հենց նույն քնած սատանային։ Նա նայում է առաստաղին ու հազիվ լսելի ձայնով շշնջում.
-Աստված ի՜մ, միթե՞ վերջ կա այս ամենին..........
Սիրելի ճստիկներ,,, նոր օր, նոր գլուխ, նոր էմոցիաներ, ձեզ հաճելի ժամաց, կրկին ուշ եմ ավելացնում հարգելի պատճառներով, բարի գիշեր💤💤💤💤💤💤💤💤💤💤💤💤💤💤💤💤💤💤💤💤💤💤💤💤💤💤💤💤💤💤