4
Նամջունի տունն այնքան էլ մեծ չէ, բայց լաբիրինթոս է հիշեցնում, ինչի շնորհիվ այստեղ չափազանց հեշտ կարելի է մոլորվել։
Նա Ջինին այսպես կապկպված քարշ է տալիս սենյակով ու հասնելով մահճակալին գրկում է նրան ու սեղմում իրեն.
-Երկար ժամանակ է ինչ դրանով չենք զբաղվել, հմմ, եղբայրիկ, ասա՛, կարոտե՞լ ես ինձ,-լեզվով լիզում է նրա ականջն ու շշնջում։
Այնուհետև փորձում է համբուրել նրան։
-Բա՛ց թող, տակա՛նք, իմ սիրտը խառնում է քեզնից, չես էլ պատկերացնի, թե որքան էս նման հրեշի այս պահին,-սա ասելով Ջինը փորձում է դուրս պրծնել տղայի գրկից ու ոտքով հարվածում է Ջունի ոտքերի արանքին։
Ցավոտ է։ Այո՛։ Սա իսկապես ցավոտ է Ջունի համար, նա կատաղում է.
-Ես ուզում էի խաղաղ ճանապարհով, բայց ինչպես տեսնում եմ դու բռնությունն ես նախընտրում, բան չկա՛, դու կզղջա՛ս այս հարվածի համար։
Նա ողջ ուժով հրում է տղային մահճակալին ու սկսում կապել նրա ձեռքերը վեր, որպեսզի չփորձի նորից ազատվել։ Ջինը բղավում է ողջ ձայնով, նա չի դադարում վիրավորել Ջունին, ոտքերով հարվածել ու դիմադրել։
-Հրե՛շ, ես ատում եմ քեզ, լսու՞մ ես, ատո՛ւմ եմ։
-Հանգի՜ստ փոքրիկ, մի՛ շարժվիր, թե չէ կբարկացնես հայրիկիդ,-սա ասելով նա սկսում է հանել Ջինի հագուստն ու շուրթերով ստիպողաբար հպվել նրա կրծքավանդակին։
Սա առաջին անգամը չէ, երբ Ջինը ստիպված է հանդուրժել մեծ եղբորը, բայց այսքան տարիների ընդմիջումից հետո նրա մեջ աթնացել է ըմբոստությունը, ու նա այլևս չի պատրաստվում համակերպվել այսպիսի անարդարության հետ։
Ջինը հավաքում է իր մեջ դեռևս մնացած վերջին ուժերն ու օգնություն կանչում։
-Անօգուտ է,-քմծիծաղ է տալիս Ջունը,-ինչպես հին ու բարի ժամանակներում, երբ մեր ծնողները գործուղման էին գնում, այնպես էլ հիմա, մենք մենակ ենք տանը, փոքրի՜կս։
Նա շարունակում է իր գործը չնայելով տղայի դիմադրությանը։ Մի քանի վայրկյան ու Ջինը գրեթե մերկ է, նկատելի է դառնում տղայի այտերի կարմրաներկը։
-Օօօ՜, իմ փոքրիկ եղբայրիկը ամաչո՞ւմ է ինձանից, չգիտեմ թե ինչու, բայց այս անգամ ուզում եմ նուրբ լինել հետդ,-շշնջում է Ջունը հանդարտ ու պատում տղայի պարանոցը թաց համբույրներով։
Ջինը հասկանում է, որ չպետք է տրվի էմոցիաներին հարկավոր է ուղեղով առաջնորդվել։ Բայց, քանի որ Նամջունը նրա հետ երբեք այսպես նուրբ չի վարվել, նրա մոտ սկսում է արթնանալ ցանկությունը։ Տարօրինակ զգացողություն է։ Ջինը չի հասկանում, թե ինչպես, բայց զգում է, որ կյանքում առաջին անգամ իր եղբորը հաջողվել է գրգռել իրեն։ Եվ իհարկե այս ամենը այդ նուրբ համբույրների ու քնքուշ շոյանքների հետևանք է։
-Մմ՜մ, փոքրի՜կ, դու ցանկանո՞ւմ ես ինձ,֊չարախինդ ժպտում է Նամջունն ու ձեռքով մերսում տղայի հինգերորդ կետի շրջակայքը,-եթե քեզ լավ պահես, խոսհանում եմ չցավեցնել։
Ջինը այս հպումներից փշաքաղվում է ու որոշում թուլանալ, չէ՞ որ հիմա նրա մտքում հրաշալի ծրագիր կա փախուստի, իսկ ցավ նա բոլորովին չի ուզում զգալ։ Նա որոշում է չդիմադրել այլևս, կապկպված ձեռքերով դա անիմաստ է։
Ջունը շարունակում է իր համբույրներն ու շուտով մոտենում է տղայի հյութալի շուրթերին։ Չէ՞ որ նա երբեք չի զգացել դրանց համը, նա պարզապես բռնաբարել է եղբորն ու երբեք չի դիտարկել տղային արժանի իր համբույրներին ու քնքշությանը։ Իսկ այս պահին նա նույնպես ցանկանում է դա, կյանքում առաջին անգամ ցանկանում է սիրով զբաղվել նրա հետ, որովհետև ուզում է դա, ոչ թե որովհետև անհրաժեշտ է պատժել։
Երբ նրա շուրթերը հպվում են այդ ցանկալի, հյութալի շուրթերին երկուսի մարմնով անցնում է վայրկյանում առաջացած դողը։ Ջինը՝ ի զարմանս եղբոր, սկսում է պատասխանել նրան։ Նամջունը հետ է քաշվում, անհասկանալի հայացքով ու նայում նրա աչքերի մեջ. ասես հարցնելով ի՞նչ փոխվեց։ Բայց դա երկար չի տևում, շուտով Ջինը մի թեթև տեղից բարձրանալով անձամբ է համբուրում նրան։
Նամջունը շփոթվում է տղայի այս քայլից, հետո հանդարտ գրկում է նրա բարակ իրանը ու սեղմում իրեն։ Իր արթնացած օրգանով կտրուկ սեղմում է տղայի ոտքերի արանքն ու թեթև ժպտում.
-Ուզու՞մ ես դա, մմ՞մ փոքրիկ, ուզու՞մ ես ինձ,-կիսամթնած աչքերը նայում են Նամջունին ու մեխանիկորեն գլխով համաձայնության նշան տալիս։
Նամջունին սա շատ է դուր գալիս, նա նորից հպվում է տղայի շուրթերին ու այս անգամ կրքոտ համբուրում դրանք։
Ամեն դեպքում միայն անզգա մարդիկ են ի զորու այսքան քնքշանքից հետո դիմադրել, իսկ Ջինը ոչ, նա այլևս չի մտածում ոչ մի ուղղությամբ ու բնազդաբար շշնջում է.
-Արձակի՛ր ինձ,-ու չնայած, որ դա իրոք անսպասելի էր, բայց Նամջունը դանդաղ արձակում է նրա ձեռքերն ու ընթացքում համբուրում։
Ազատելով ձեռքերը Ջունը զգում է, թե ինչպես են իրեն պատասխան գրկում։ Նա ժպտում է։
Այլևս անհնար է սպասել, նա ի վիճակի չէ, Ջինը հիմա ինքն է հաճույք պատճառում եղբորը, ձեռքերով թափառելով նրա ողջ մարմնով։ Սա ստիպում է Ջունին ավելի ուժեղ արթնանալ։ Նա շոյելով ու համբուրելով եղբորը կտրուկ, միանգամից ողջ չափսով մտնում է տղայի մեջ։ Ջինը փորձում է ճիչ արձակել, բայց այն վերածվում է տնքոցի ու կորում զուգընկերոջ բերանի մեջ։
Տղան սկսում է շարժվել նրա մեջ ու իր բարակ մատներով շոյել Ջինի մազերը՝ քնքշությամբ նայելով աչքերի մեջ։ Անսովոր է։ Շատ անսովոր է հատկապես Ջինի համար, վերջապես նա հաճույք է զգում այս ամենից, վերջապես նրան չեն բռնանում, վերջապես սիրով են զբաղվում նրա հետ, ոչ թե սեքսով։
Իսկ ի՞նչ է զգում այս պահին Նամջունը։ Ձեզանից շատերը չեն հավատա, բայց նա սեր է զգում հիմա։ Այս էակը, որ պարկած է նրա տակ ու տնքում է ամեն մի ուժեղ սեղմումից, ում նա համարում էր իր կյանքի միակ անախորժությունը, ում մանկուց ատում էր ողջ էությամբ, հիմա սիրում է նրան, բայց արդյո՞ք նրա սերը փոխադարձ է։ Չէի ասի։
Մի քանի րոպե անց Ջինը տնքում է ողջ կոկորդով, դուրս հանելով իր մեջ եղած վերջին ուժերը, նրա աչքերը ունակ չեն տեսնել, թե ով է այսպիսի հաճույք պատճառում իրեն։ Միայն մարմինն է ունակ զգալ այս ամենը ու բնազդաբար ենթարկվել։
Եվ հենց այս պահին, երբ նրա մոտ նկատվում է այսքան մեծ էմոցիաների հոսք, նրա շուրթերը կրկին հրաժարվում են զսպել ձայները, որ գալիս են կոկորդից, նա տնքում է ինչպես վերջին անբարո կինը։
Նամջունը արագացնում է իր տեմպն ու մոտենալով նրա ականջին շշնջում է բառեր, որոնք երբևէ չի արտաբերել կյանքում ոչ ոքի հասցեին.
-Ես սիրո՜ւմ եմ քեզ,-Ջինը լսում է դա, բայց նրա ուղեղը հիմա ունակ չէ ընկալել այս բառերի լրջությունը, նա շարունակում է հաճույք զգալ ու ավելի բարձր տնքալ։
Ջունը հպվում է նրա շուրթերին ու կծում դրանք, Ջինի մոտ սկսվում է սերմնաժայթքումը, իսկ Ջունը դեռ մի քանի կտրուկ շարժում է անում նրա մեջ ու իր սերմերը թափելով անցքում դուրս գալիս նրանից։
Կարծես կանգ առավ ժամանակը երկուսի համար էլ, հևում են արագ ու խորը։ Ջունը ողջ իր մարմնով սեղմում է տղային իրեն՝ համբուրելով մի փոքր քրտնած ճակատն ու միառժամանակ ոտքերով ու ձեռքերով սեղմվում տղային։ Ջինն արդեն քնած է, նրա պետքն էլ չէն այս շոյանքները, նա իսկապես հոգնել է։
***
Յունգին փակված է ինչ֊որ տարօրինակ սենյակում,նա կծկված մի անկյունում խելագարի նման այս ու այն կողմ է նայում, նրա մտքից չի հեռանում Չիմինը։ Նա սիրում է նրան, իրոք սիրում է, բայց տղայի դիմադրությունը ստիպում է դուրս գալ ափերից ու վերափոխվել հրեշի։
Նրա մտքում պտտվում է Փակի ձայնով հնչող բառերը
《Ես ատում եմ քեզ, ատում եմ》։
Նրա դեմքը նորից մռայլվում է, վեր է կենում ու անհանգիստ անցուդարձ անում այդ նույն սենյակում։ Մի քանի վայրկյան անց դուրս է գալիս ու ուղղվում Չիմինի սենյակ։
Չիմինը մեջքի խոր ցավից տնքալով լոգարանում փորձում է կարգի բերել իրեն, նա անգամ չի լսում դռան ձայնը։
Նա փորձում է լոգանք ընդունել, բայց հենց տաք ջուրը հպվում է նրա վերքերին, սկսում է տնքալ ցավից ու արցունքներով են լցվում աչքերը։ Մոտավորապես մեկ ժամ շարունակ նա պայքարում է այսպես, մինչև որ վերջապես հաջողվում է լոգանք ընդունել։ Դուրս գալով լոգարանից հասկանում է, որ սրբիչ է ինչպես միշտ մոռացել ու բոլորովին մերկ բաց է անում դեպի սենյակ տանող դուռը։
Այդ պահին նրա սենյակում սպասուհին հազիվ է վերջացրել սպիտակեղենը փոխելու գործընթացը, երբ տեսնելով մերկ տղային ամոթից միանգամից պտտվում է հակառակ կողմ։
Մի փոքր հեռու բազմոցին նստած է Յունգին, ով տեսնելով իր առաջ այսպիսի տեսարանը ուժեղ կծում է ներքևի շրթունքն ու հայացքը չկարողանալով հեռացնել Փակի իդեալական մարմնից դիմում է սպասուհուն.
-Դուրս արի՛, ազատ ես։
Իսկ ինքը արագ քայլերով մոտենում է Չիմինին։
***
Հոսոկը Ճապոնիա է հասել երեկոյան ու հիմա նոր վարձած բնակարանում մշակում է Չիմինին ազատելու ծրագիրը, նրա առաջ են դրված բազմաթիվ թղթեր, նկարներ, տեղեկություններ, որոնք մեծ ուշադրությամբ աչքի է անցկացնում։
Նա գրում ու ջնջում է ինչ֊որ բաներ հետո մաքրում ճակատի քրտինքը, որ առաջացել է լարվածությունից ու նորից վերադառնում աշխատանքին։
Սա շարունակվում է մինչ լուսաբաց, երբ տղան հասկանում է, որ այդպես էլ չի քնել։
***
Նամջունը զգում է սառը օդ ու նրա մարմինը պատվում է դողով, երբ հասկանում է, որ ծածկոց չկա իր վրա։
Աչքերը թեթևակի բաց է անում ու հասկանում, որ մարմնի յուրաքանչյուր հատված պինդ կապված է մահճակալից։ Հետո տեսնում է իր առաջ նստած բժշկին, ով ոտքը դրված մյուս ոտքի վրա հանդարտ նայում է նրան ու թեյ խմում.
-Վերջապես արթնացար, հույս չունեի որ կբացես աչքերդ,-քմծիծաղ է տալիս Ջինն ու շարունակում նայել,-քնում ես ինչպես արջը։
-Ի՞նչ է սա, արձակի՛ր ինձ,-անհանգիստ սկսում է շարժվել մահճակալի վրա Ջունը։
-Շշշշշ՜, հանգիստ, դեռ կհասցնես բղավել,-դարձյալ քմծիծաղով վեր է կենում Ջինն ու մոտենում նրան......
Բարևներ,,,,,փիսիկներ այսօր մի փոքր երկար է ստացվել, վայելեք նոր գլուխը, ձեզ անմոռանալի էմոցիաներ եմ մաղթում սիրելիներս,,,,մինչ վաղը😇😇😇😇😇😇😇😇😇😇😇😇😇😇😇😇😇😇😇😇😇😇😇😇😇😇😇😇