25
Մտնելով տուն նա իր առաջ հյուրասենյակում տեսնում է կիսաքնած աչքերով տղային, ով հարցական հայացքով նայում է նրա երեսին, պատկերացում անգամ չունենալով ի՞նչ է կատարվում.
-Յունգի՞,-զարմացած նրա հայացքից հարցնում է տղան։
Յունգին արագ մոտենում է նրան սեղմելով պատին, ձեռքին պահած հեռախոսը, որտեղ ուղարկված նկարն է.
-Լրիվ ես վախդ կորցրել հա՛,-գոռում է ողջ կոկորդով Յունգին,-ի՞նչ է սա, ի՞նչ գործ ունես նրա հետ սրճարանում։
-Յունգի ես....,-նայելով նկարին սարսափած կմկմում է Չիմինը։ Հանկարծ զգում է իր այտի վրա սուր ապտակ, որից միանգամից տապալվում է գետին ու սկսում է լաց լինել։
-Էստեղ արի՛,-բռնում է նրա մազերից ու քարշ տալիս ննջարան։
Ուժեղ ցավի պատճառով Փակը սկսում է հեկեկալ, նա չի դիմադրում հասկանալով, թե ինչն է տղայի այսպիսի պահվածքի պատճառը։
Յունգին նրան ննջարան բերելով կոպիտ ձևով հրում է դեպի մահճակալը, հետո հանում իր հագից գոտին ու տղայի ձեռքերը կապում մահճակալից։
-Որոշել ես խաղալ հա՞ ինձ հետ, ես քեզ հիմա ցույց կտամ ի՞նչ է նշանակում դավաճանել ինձ,-Յունը բառի բուն իմաստով պատռում է տղայի տաբատը, հեռացնում այն Փակի վրայից ներքնաշորի հետ միասին։
Առանց խղճի որևէ խայթի ու նախապատրաստելու դաժան ձևով իր անդամը հրում է ուղիղ տղայի անալային անցքը՝ ամբողջությամբ մտնելով նրա մեջ։
Փակը մի բարձր ու հիվանդագին ճիչ է արձակում կոկորդից, նրան թվում է, թե այս պահին ոչնչացնում են իրեն ներսից։ Նա սկսում է բարձրաձայն հեկեկալ.
-Յուն...ահ...Յունգի....խնդրում....եմ.....ահխ՜,......ներիր....ինձ.....ախ.....երդվում...եմ...ես....նրա....հ..ե...տ....ահ՜...կապ...չունեմ։
Նա սկսում է աղերսել, որ տղան վերջ տա այս դժողքին, բայց Յունգին անգամ չի լսում նրան։ Նա կատաղած շարժվում է տղայի մեջ ձգտելով թափանցել ավելի ու ավելի խորը։ Նա փորձում է որքան հնարավոր է շատ ցավ պատճառել տղային շարունակելով սեղմել նրան մահճակալին։
Փակը բառացի ճչում է, նա զգում է շատ սուր ծակոց իր մեջ, սա նրան պատճառում է անտանելի ցավ։ Արցունքները կրկնապատկվում են, երբ Յունգին առանց ուշադրություն դարձնելու Փակի աղերսանքներին մեծացնում է արագությունը։
Մոտ մեկ ժամ շարունակ Փակն էսպես կապկպված հանդուրժում է Յունին իր մեջ՝ աղոթելով, որ տղան շուտով վերջ տա։
Հանկարծ նա զգում է, թե ինչպես է իր որովայնի հատվածը արնահոսում։ Յունգին դա չի էլ նկատում, հակառակը՝ նրա մոտ սերմնազատման պահն է ու նա պարզապես վայելում է Փակի կոկորդից արձակվող ամեն մի ճիչը։
Մի քանի վայրկյան անց տղան թափում է իր սերմը անցքի մեջ ու նոր նկատում է, թե ինչպես է նա արնահոսում, քանի որ սերմերը խառնվում են ալ կարմիր արյանը ու դուրս հոսում Փակից։
Մոտենալով տղայի շուրթերին նա սկսում է կրքոտ համբուրել դրանք, զուգահեռ ձեռքերով ազատելով Չիմինին կապանքներից։ Այս համբույրով ասես ներելով տղային իր մեղքերը, չնայած, որ Չիմը ոչ մի այդպիսի բան չէր արել, որի համար պետք էր այսպես վարվել։
-Ահ՜, փոքրիկ, ինձ այլևս երբեք այսպես չբարկացնես, խնդրում եմ։
Նա գրկում է տղային սեղմում դեպի իրեն ու սկսում նուրբ համբույրներով պատել տղայի վերքերը։
Փակը ոչ մի կերպ չի արձագանքում, անգամ չի պատասխանում նրա համբույրներին։
Յունը զգում է դա միանգամից։ Նա նայում է Փակի աչքերի մեջ, ով գրեթե անջատված սևեռվել է առաստաղին, նրա հայացքում դատարկություն է։
-Բաց թո՛ղ ինձ,-ցածր ձայնով, բայց հստակ արտասանում է նա։
-Ի՞նչ,-չի հասկանում տղան։
-Ասացի բաց թո՛ղ։
-Չիմին....ես....
-Ատում եմ քեզ,-միայն արտասանում է նա ու իր մեջ հավաքելով վերջին ուժերը վեր է կենում անկողնուց՝ ուղղվելով լոգարան, բայց հենց փորձում է մի քայլ անել ոտքերը հրաժարվում են պահել նրան ու ընկնում է հատակին։
Յունը արագ վեր է կենում, որպեսզի օգնի նրան.
-Չմոտենա՛ս,-գոռում է Չիմը, այնպես, որ Յունը քարանում է տեղում։
Տղան այդպես էլ չի կարողանում վեր կենալ հատակից, նա սկսում է սողալ, իսկ նրա հետանցքից շարունակում է հոսել արյունը։
Փակը մի կերպ հասնելքվ լոգարանի դռանը բաց է անում այն ու ներս մտնելուն պես կողպում։
Յունգին կանգնած ապուշի հայացքով նայում է գետնի արյանը, այդ պահին նրա ուղեղին նոր հասնում է, թե ի՞նչ է արել քիչ առաջ, վազում է դեպի դուռը ու ծնկի գալով սկսում հարվածել դռանը.
-Չիմի՛ն, Չիմի՛ն բաց արա՛ դուռը, խնդրում եմ, ների՛ր ինձ փոքրիկ, խոստանում եմ քեզ ձեռք չեմ տա բաց արա՛,-նա շարունակում է խնդրել, բայց դուռն էդպես էլ չի բացվում։ Անկարողությունից նա սկսում է թույլ ձայնով հեկեկալ։
Չիմինը մտնելով լոգարան կուչ է գալիս սալիկների վրա, սկսում է միառժամանակ ֆիզիկական ու հոգևոր ցավից ճչալ, նա թափում է իր մեջ կուտակվածը, այլևս ելք չկա այս իրավիճակից.
-Ի՞նչու, ի՞նչու հենց ես, Աստված իմ, ի՞նչու չեմ կարող ուղղակի սիրել արժանի մեկին,.....ես ատում եմ նրան ատում եմ իմ ողջ սրտով, ո՛չ այլևս չեմ կարող մնալ նրա հետ,, նա զզվելի է, ո՛չ։
Նրա լացը շարունակվում է ողջ գիշեր, սակայն շուտով ուշաթափվում է շատ արյուն կորցնելու պատճառով։
Դռան այն կողմում Յունգին նույնպես հեկեկում է, ամենից շատ հիմա այս պահին ցանկանում է գրկել իր փոքրիկ Չիմինին, ասել որ շատ է սիրում, համբուրել ճակատը, ինչպես ամեն գիշեր է դա անում, անանջին շշնջալ աշխարհի լավագույն հաճոյախոսությունները, շնչել նրա պարանոցից մշտապես եկող վանիլի հոտը։ Բայց դա անհնար է, ու դա նրա պատճառով, միայն նրա, նա է մեղավոր, նա չլսեց իր սիրեցյալին, չլսեց նրա բացատրությունները ու հիմա քաղում է սեփական մեղքի պտուղները։ Յունը լաց է լինում ողջ գիշեր։
***
Առավոտ։
Տղան որոշում է վերջապես խոսել Չիմինի հետ ու համոզել, որ դուռը բաց անի.
-Չի՜մ փոքրիկս, բաց ա՛րա դուռը խնդրում եմ, մենք պետք է խոսենք, խոստանում եմ ձեռք չեմ տա այլևս քեզ։
Բայց ոչ մի ձայն ներսից։ Նա սկսում է անհանգստանալ արդեն։ Մի քանի անգամ ուժեղ հարվածում է դռանը, որից հետո դուռը վնասվում ու բացվում է։
Այն, ինչ տեսնում է նա, պարզապես սարսափեցնում է նրան։ Լոգարանի ամբողջ հատակը պատված է արյամբ, իսկ նրա կենտրոնում ընկած է Չիմինը անգիտակից վիճակում։ Նա սկսում է ճչալ ինչպես հոգեկան հիվանդը։
Առնելով Չիմինին իր գիրկը նա արագ հանում է բջջայինն ու շտապ օգնություն կանչում.
-Ո՛չ, ո՛չչ, Չիմին, փոքրիկս արթնացի՛ր, հե՛յ, վեր կա՛ց,-գոռում է ողջ ուժով խելագարի պես քաշքշելով տղային, արցունքները՝ ինչպես գետեր, հոսում են նրա աչքերից, նա ստուգում է տղայի պուլսը, հետո նկատելով որ այն չափազանց թույլ է ավելի է կորցնում իրեն....
***
Հիվանդանոց։
Արդեն երեք ժամ է անցել այն բանից, ինչ Չիմինին տարել են վիրահատարան, իսկ Յունգին Նամջունի ու Գուկի հետ նստած է միջանցքում, նա ամբողջությամբ պատված է Չիմինի արյամբ։
Տղաները փորձում են նրան ինչ-որ խոսքերով մխիթարել, բայց անօգուտ, նա չի էլ լսում նրանց։
Հանկարծ անջատվում է վիրահատարանի կարմիր լույսը ու դուրս է գալիս բժիշկը այլայլված հայացքով........
Բարի երեկո,,,,,,նոր գլուխը պատրաստ է,,,,դեպքերի նման զարգացման համար ինձ մահապատժի չենթարկել խնդրում եմ, որովհետև միևնույն է շարունակում եմ սիրել իմ հավատարիմ ընթերցողներին❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤😣😣