11
-Դե ինչ, Փակ Չիմին, զղջալու ժամանակն է,-նրա աչքերում վառվում է անասելի ցանկությունը, տպավորություն է, թե նա երկար ժամանակ որևէ բանի համար է պայքարել, ու հիմա այդ բանն իր առաջ է դրված, նա հանդարտ մոտենում է ու առանց ինչ-որ կոպիտ շարժման բռնում է տղայի ծնոտն ու բարձրացնում վեր։ Չիմինը հայացքը բարձրացնում է դեպի տղան ու նույն վայրկյանին զգում շուրթերի նուրբ հպում իր շուրթերին։
Մի քանի վայրկյան անց Յունը սկսում է իր շուրթերով ամուր բռնել Չիմինի ներքևի շուրթը ծծելով այնտեղ եղած հյութը, որքան որ հնարավոր է։ Նա իր լեզուն ուղղում է դեպի օտար բերանն ու մտնելով խոռոչ սկսում է ցույց տալ, թե ով է այստեղ ղեկավարը։
Իսկ Փակը, իսկ Փակը ի՞նչ, նա տրվել է զգացմունքներին, ու բոլորովին թուլացած պատասխանում է համբույրներին, մի կաթիլ անգամ չդիմադրելով։
Շուտով նա իր մարմնի վրա զգում է Յունի ոչ այնքան ծանր մարմինը։ Յունը զգույշ ու առանց շուրթերից հեռանալու պառկեցնում է նրան անկողնուն։ Չիմի վրայից վանիլի անուշ հոտ է գալիս և խառնվելով Յունի անանուխի հոտին վերջնականապես խելագարեցնում է երկուսին էլ։
Յունը բաց թողնելով նրա շուրթերը սկսում է իջնել ներքև, դեպի պարանոցը, էնտեղ թողնելով անթիվ անհամար համբույրներ ու կարմրակապտավուն հետքեր։ Փակը կորցնում է գլուխն այս ամենից, նրա մեջ խառնվել են այոն ու ոչը, նա չի գիտակցում, թե ինչպես, բայց զգում է իր տաբատի մեջ արթնացած օրգանը, որը նրան հանգիստ չի տալիս տենչալով զուգընկերոջը։
Այսպիսի զգացողություն նրա կյանքում առաջին անգամ է և պետք է խոստովանել, որ այն բոլորովին էլ տհաճ չէ, հակառակը հաճույք է պատճառում նրանց երկուսին էլ, այո՛, այո՛, դուք ճիշտ լսեցիք, Յունը այս ամենն արդեն վաղուց նկատել է, ու նույն բանը մի բանել ավելի հենց իր հետ է կատարվում։ Նա նման է խելագարի, նրա ձեռքերը թափառում են այդքան ցանկալի մարմնով, ընդունելով այն փաստը, որ հիմա այս ողջ գեղեցկությունը նրան է պատկանում.
-Յուն~, սա սխալ է,-համբույրների միջից մի կերպ հևում է տղան, որին պատասխան ստանում է միայն ավելի ու ավելի կրքոտ պահվածք ու շոյանքներ գոտկատեղից ներքև։
Սրա հետևանքով տղայի բերանից հանկարծակի ու անսպասելի դուրս է թռչում առաջին ցածրաձայն, բայց Յունի համար լսելի տնքոցը։
Բառերը քիչ են նկարագրելու համար, թե Յունգիին դա որքան է դուր գալիս։ Նա շուրթերը մոտեցնում է տղայի ականջին իր տաք շնչառությամբ փշաքաղեցնելով Փակին.
-Դու այնքան կրքոտ ես,-շշնջում է նա ուղիղ ականջի մեջ, ընդ որում լիզելով այն։ Նրա ձեռքերը շարժվում են դեպի տղայի գոտին ու նա արձակում է այն, հետո հանում է տղայի վերնաշապիկը, չմոռանալով իր հագուստի մասին նույնպես, բայց այդ պահին, բոլորովին անսպասելի Յունի գրպանում զանգում է հեռախոսը(այո, այո, հեղինակը հեղինակ չի, եթե ամենահետաքրքիր պահը չփչացնի😄)։
Նա հանում է այն ու մինչ կհասցներ տեսնել, թե ով է զանգում Փակը հրում է նրան իր վրայից ու հիշելով, որ դուռը փակ է, վազում է դեպի լոգարան, ներսից կողպում է դուռը, արագ շնչելով դռան առաջ է հրում կամոդը, որը դրված էր մի փոքր հեռու։ Համոզվելով, որ դուռը հիմա բավականին ամուր է, նա կուչ է գալիս սառը սալիկների վրա ու սկսում է լաց լինել։
Այս ընթացքում սենյակում Յունը վերցնում է գրողի տարած հեռախոսն ու տեսնելով, որ Նամջունն էր զանգում նետում է այն սենյակի մյուս կողմը։ Մոտենում է լոգարանի դռանն ու թակելով այն շշնջում.
-Չիմի՛ն, հե՜յ, փոքրիկ բաց արա՛, -սպասում է մի փոքր ու այդ լռության մեջ լսում է տղայի հեկեկոցները,-բաց արա՛ խոստանում եմ չեմ ցավեցնի քեզ, չի կարելի այդ վիճակում մնալ, թող օգնեմ քեզ։
Ոչ մի արդյունք։
-Եթե բաց չանես կկոտրեմ դուռը,-շարունակում է նա, բայց տղայի պետքն էլ չէ, նա լցնում է լոգարանը տաք ջրով ու շուտով սուզվում նրա մեջ։
Ձեռքերով իջնում է գոտկատեղից ներքև ու սկսում ռիթմիկ շարժել այն ինչը վաղուց նրան հանգիստ չէր տալիս տաբատի մեջ։ Տնքոցները սկսում են լսելի դառնալ ողջ սենյակով, որից Յունն ավելի է բարկանում, նա մի քանի անգամ փորձում է կոտրել դուռը, բայց անհաջող փորձերից հետո հետ է վերադառնում իր անկողին, հանում է վրայից մնացած հագուստն ու դեմքով մխրճվում փափուկ անկողնու մեջ։
Անկողնուց դեռ գալիս է վանիլի անուշ հոտը, նա գրկում է բարձն ու այդ պահին չի էլ պատկերացնում, թե ինչպես սկսում է շարժվել նրա վրա, ձեռքերով իրեն հաճույք պատճառելով, իսկ լոգարանից դեռ լսվում են Չիմի ձայները, որոնք օգնում են նրան ավելի պատկերավոր պատկերացնելու Չիմինին իր առաջ։
Այսպես շարունակվում է մոտ տաս րոպե, որից հետո նրա անկողինը պատվում է իր իսկ օրգանիզմի սերմերով։
Նա շրջվում է մեջքի վրա ու արագ հևում է, թթվածինը չի բավականեցնում այդ պահին։
Նա դեռ երբեք այսպես խայտառակ չէր եղել որևէ մեկի առաջ, քանի որ իր կյանքում Փակը միակն էր, ով մերժեց նրան։
***
Փակերի տանը տիրում է անհանգստության մեծ ալիք։ Մի քանի ժամ է Չիմինից ոչ մի լուր չկա, իսկ բջջայինը նա թողել է հյուրասենյակում։ Թեն անհանգիստ անցուդարձ է անում հյուրասենյակում, նա չի կարողանում պատկերացնել անգամ, թե ուր կարող էր գնալ եղբայրը, չէ որ նրանք այս քաղաքում բարեկամներ չունեն, իսկ Չիմինը բացի Հոսոկից ոչ մի ընկեր չունի։
-Չե՞ք կարծում, որ արդեն շատ է ուշանում, իսկ եթե նրան առևանգել ե՞ն,- խախտում է անտանելի լռությունը Թեն բարձրաձայն բղավելով։
-Թեե հանգստացիր,-բռնում է նրա ձեռքը Գուկն ու մխիթարում նրան։
-Ես գնում եմ ոստիկանություն,-տեղից վեր է կենում Հոսոկն ու շարժվում դեպի դուռը։
-Սպասիր,-բղավում է նրա հետևից ձայնը,-եկեք էսպես անենք, ես իմ մարդկանց կուղարկեմ նրան փնտրելու, ինձ տվեք նրա լուսանկարը, հավատացնում եմ, որ դա ավելի արագ արդյունք կտա, քան մեր երկրի ողորմելի ոստիկանությունը։
Թեն գլխով է անում ու գնալով սենյակ, այնտեղից վերադառնում է լուսանկարը ձեռքին։ Մոտենալով Գուկին այն նրան է հանձնում։ Գուկը նայում է նկարին ու քարանում է.
-Փակ Չիմին,-գույնը գցում է նա ու նայում Թեին,-նա քո եղբայրն է՞, այդ դեպքում ինչպե՞ս է որ դու Փակ չես, այլ Կիմ։
-Դժվար է բացատրել, դու նրան ո՞րտեղից ես ճանաչում,-անհանգստացած հարցնում է Թեն։
Գուկը նայում է նրա աչքերին.
-Դժվար է բացատրել։
-Դե լա՛վ, լա՛վ, մենք խորթ ենք, նրա ծնողներն ինձ որդեգրել են, գոհ ես՞, իսկ հիմա ասա ո՞րտեղից գիտես նրան։
-Նա իմ համադասարանցին է, ավագ է մեր դասարանում։
-Ինչպիսի զուգադիպություն, չի կարող պատահել։
-Լա՛վ, ինձ էստեղ սպասեք, դուրս գամ իմ մարդկանց փոխանցեմ սա, առանց ինձ ոչ մի քայլ չանեք տնից, միգուցե սա ծուղակ է(տեսնես այդ սովորական դպրոցականերին ո՞վ պետք է ծուղակը գցեր, ու ինչո՞ւ, այո՛, այո՛ հեղինակի մոտ ի ծնե բացակայել է լոգիկան😊)։
Գուկն արագ դուրս է գալիս տանից, նստում մեքենան ու ամբողջ բռունցքի ուժով հարվածում ղեկին.
-Յունգի՛, գրողը տանի՛, սա հաստատ քո ձեռքի գործն է։
Շրջում է մեքենան ու ուղևորվում ոչ թե իր տուն, այլ հակառակ ուղղությամբ։
***
Յունգիի սենյակից դեռ չեն վերացել անանուխի ու վանիլի հոտերը։ Նա պառկած է իր անկողնու վրա դեռևս նույն դիրքով, բայց հանկարծ լսում է, թե ինչպես է լոգարանի դռան բանալին պտտվում փականի մեջ, իսկ հետո բռնակը իջնում է ներքև, դուռը բացվում է։
Այնտեղից ամբողջությամբ թաց ու դողալով դուրս է գալիս Փակն ու կանգնում նրա դիմաց.
-Խելագարվել ե՞ս, ուզում ե՞ս հիվանդանալ ի՞նչ է,-վեր է թռչում տեղից Յունն ու արագ սրբիչ գտնելով քայլում դեպի նա։
-Ինձ չմոտենա՛ս,-կտրուկ ու հստակ արատասնում է Փակը, ինչից Յունն ուղղակի փայտանում է տեղում։
Նա սրբիչը ցած է դնում ու հետ գնում իր տեղը։
Չիմը դանդաղ մոտենում է, վերցնում է սրփիչը, ծածկում է իր դողացող մարմինն՝ էդպես զգալով գոնե մի քիչ տաքություն նայում է Յունին, նկատելով, որ իր վրա է հառված տղայի հայացքը, բարձրացնում է աչքերն ու տեսնում իրեն նայող երկու կրակոտ աչքեր։
Յունը նայում է, թե ինչպես է տղայի մազերից կաթում ջրի դեռևս չչորացած մնացորդները, ինչպես է դողում նրա հյութալի շուրթերը ցրտից, իսկ ատամները մերթընդմերթ դիպչում են իրար առաջացնելով տարօրինակ ձայներ, Փակի ամբողջ պարանոցը ու կրծքավանդակը պատված է կապտավուն հետքերով, իսկ աչքերը կարմրած են, երևում է լոգարանում նա լաց է եղել, Յունը հանդարտ շարժվում է տեղից ու մոտենալով պահարանին էնդեղից հանում է իր հագուստներից մի քանիսը, դրանք ձեռքին սկսում է առաջանալ դեպի տղան, այս անգամ վստահ քայլերով առանց հաշվի առնելու այն, որ նրան արգելված է մոտենալ...........
Ողջույն՜, գիտեմ որ հնարավոր է ֆանֆիկս կարդում են 18ից ցածր տարիքի ընթերցողներ, դրա համար էլ կխնդրեմ այս գլխից այն կողմ չկարդալ, քանի որ ֆֆն ընգրկում է 18+ բովանդակություն։ Շնորհակալ եմ որ ինձ հետ էք կամ էիք,,,,,,,,չեմ դադարում սիրել ձեզ❣❣❣❣❣❣❣❣❣❣❣❣❣❣❣❣❣❣❣❣❣❣❣❣❣❣❣❣❣❣❣❣❣❣❣❣❣❣