13
Նա դուրս է գալիս Փակերի տնից, երբ հանկարծ գրպանում զանգում է հեռախոսը։ Հանում է այն ու պատասխանում.
-Ես ինքս էի քեզ զանգելու, եթե դա դու չանեյիր։
-Եթե այդքանը հասկացել ես, ուրեմն ապասում եմ քեզ իմ ընկերությունում,-խոսափողից լսվում է հանգիստ ձայնը։
-Կլինե՛մ,-կարճ պատասխաանում է տղան։
Ընդհատելով զանգը, նստում է մեքենան ու լույսի արագությամբ սլանում անհայտ ուղղությամբ։
***
Չիմը նստած է հյուրասենյակում, խորասուզված է, նրա առաջ է օրվա առաջին կեսին կատարվածը։ Նա մտածում է միայն ու միայն Յունգիի մասին, պարզապես չի կարողանում իր մտքից հանել։
Այս մտքերը նրա դեմքին գեղեցիկ ժպիտ են նկարում։ Նա ժպտում է ինչպես տխմարը։ Ես սիրահարվել ե՞մ, ո՛չ, դա հնարավոր չէ, այն էլ այդ հրեշին։
Շուտով ներքև է իջնում Թեն ու հայտնում եղբորը, որ խանութ է գնում ընթրիքի համար մթերքներ գնելու, բացատրելով, թե հյուր են ունենալու այս երեկո։ Չիմինն այնքան տարված է մտքերով, որ չի հարցնում, թե ո՞վ է գալու կամ ի՞նչու, միայն գլխով համաձայնության նշան է տալիս։
Այժմ նա տանը մենակ է ու ո՞րն է ամենազարմանալին՝ նա անտանելի քնել է ուզում, ի վերջո տաս րոպե անց քունը հաղթնում է նրան։
Ինչ-որ բան ինչպես միշտ այնպես չի ընթանում ու շուտով նրա անուշ քունը խանգարում է դռան զանգը։ Տղան դժգոհ դեմքով վեր է կենում ու գնում դեպի դուռը.
-Թե՜ե ախր խնդրել եմ բանալին միշտ հետդ վերցնես,-դժգոհում է նա ու բաց անում դուռը։
Նույն պահին նրան դրսից հրում են ներս ու դուռը փակում։ Տղան միայն շփոթված հասցնում է տեսնել իր համար անտանելի դիմագծերը, որից հետո Յունը նրա բերանը փակում է ձեռքով ու հրում հյուրասենյակ։
-Քեզ թվում էր այդքան շուտ կազատվե՞ս ինձնից,-համարյա շնչասպառ շշնջում է նրա ականջին երիտասարդն ու սեղմում է նրան դեպի իրեն։
-Բաց թող Յունգի՛, թո՛ղ ինձ, ի՞նչ ես անում,օգնեցե՛ք,- փորձում է նրա գրկից դուրս պրծնել շփոթվածը, նա վախենում է միևնույն ժամանակ փորձում է այնպես անել, որ տղան չհասկանա իր ապրումներն ու դրանից իրեն լավ չզգա։
Յունն այս ամենից ավելի է կորցնում ինքնատիրապետումը, սկսում է կրքոտ համբուրել նրան, կծել շուրթերը էնպես, որ դրանք արնահոսում են։ Չիմը ցավից սկսում է ճչալ, հետո թափվում են առատ արցունքները, նրա վախը կրկնապատկվում է, ցավը նույնպես։
Յունն այլևս ոչ մի բանի առաջ կանգ չի առնի, նրան ոչինչ չի խանգարի անել այն, ինչն այդքան երկար տենչում էր։ Նա բավականին կոպիտ եղանակով տղային հրում է բազմոցին, հիվանդագին ու կրքոտ աչքերով նայում զոհին, բառի ուղիղ իմաստով նա տղայի վրայից պատառոտում է հագուստը։
Չիմինը հասկանում է, որ այս անգամ ոչինչ ու ոչ ոք իրեն չի փրկի։ Հանկարծ որովայնի տակ զգում է սուր ցավ, ինչ որ բան նրա մեջ է մտնում ու վայրկյանական խլում նրա մաքրությունը ստիպելով ճչալ։
Յունգին սեղմում է տղային բազմոցին ու անխնա շարժվում նրա մեջ՝ պատճառելով ցավ նրա գոտկատեղից ներքև ընկած ողջ զգայուն հատվածին։
Չիմը արցունքներն աչքերին աղոթում է, որ այս դժողքն արագ ավարտվի ու որքան էլ զարմանալի է, բայց նրա աղոթքը տեղ է հասնում։
Չիմինը աչքերը բացում է ու նրա առաջ է կանգնած Թեհյոնը, իսկ ինքն անձամբ ընկած է հատակին.
-Էլի քնիդ մեջ լա՞ց էս լինում, եղբայր այդ ի՞նչ երազ էիր տեսնում, որ այդքան անպաշտպան գոռում էիր օգնեցե՜ք,-անհանգստանում է Թեն։
-Ամեն ինչ նորմա՛լ է,-շոկից դուրս չեկած ու կարծես չհավատալով, որ այս ամենը երազ էր շշնջում է տղան։ Նա շարունակում է լաց լինել, բայց վեր է կենում ու բարձրանում իր սենյակ՝ այլևս ոչինչ չասելով։ Թեն նայում է նրա հետևից ու շփոթության մեջ գնում խոհանոց։
***
Min Wrold ընկերության գրասենյակ։ Աշխատողները շոկի մեջ են այն լուրերից, թե վերջին մի քանի օրում որքան բան է այստեղ փոխվել։ Նախ փոխվում է նրանց ղեկավարը, հետո տնօրենի պաշտոնն անցնում է հասարակ հաշվապահ Նամջունին, աշխատանքից ազատվում են տասնյակ կարևոր պաշտոնյաներ, ովքեր թվում էր, թե հավերժ մնալու են այստեղ՝ կաշառակերությամբ զբաղվելու։ Սա էլ հերիք չէր հիմա էլ Մին կրտսերը եկել է ու պարզվում է, որ ընկերության գլխին հիմա նա է կանգնած։ Սա չափազանց շատ է մի քանի օրվա համար, ի՞նչպես են աշխատողները այդքանը մարսելու։
Մինը նստած է իր աշխատասենյակում, չի շարժվում, նայում է սեղանին դրված հոր նկարին, հետո կտրուկ շարժումով հրում ու հատակին է գցում այն՝ կոտրելով կաղապարը։ Հրամայում է, որ <աղբը> տանեն սենյակից, իսկ ինքը ստուգում է աշխատասեղանը, դարակներում նա վերջապես գտնում է այն, ինչը փնտրում էր։
Դա մի ֆայլ է որում հստակ նշմարվում է կնոջ նկար՝ կողքին ինքնակենսագրությամբ։ Մինը զզվանքով նայում է նկարին ու քիչ անց հայացքը շեղում։ Դուռը թակում են։ Ներս է մտնում Նամջունը։ Նա սեղանին է դնում մի քանի փաստաթղթեր.
-Ստորագրի՛ր սրանք,-հակիրճ խնդրում է Ջունը։
Մինը նախ երկար կարդում է յուրաքանչյուրը, հետո հերթով ստորագրում։
-Ինձ համար մի բան արա Ջու՛ն, գտի՛ր այս կնոջը,-նրան է տալիս թղթապանակը որում կինն է։
-Խնդիր չկա, կա՞րող եմ իմանալ ո՞վ է նա։
-Ո՛չ։
-Լա՜վ։
Ներս է մտնում Գուկը։
-Ես արդեն գնամ,-վեր է կենում Ջունը։
-Ազատ ես,-նայում է նրան Յունը։
Նամջունի դուրս գալուց հետո տիրում է ճնշող լռություն։
-Նստի՛ր։
-Կարիք չկա՛, իմ ասելիքը կարճ է։
-Վստահ ես՞։
-Յունգի՛, ես գիտեմ, որ դու անտարբեր չես Չիմինի հանդեպ, բայց դա քեզ իրավունք չի տալիս նրա հետ այդպես վարվել, ես տեսա նրա պարանոցը։
-Այդ ե՞րբվանից է քեզ սկսել հետաքրքրել նրա վիճակը, կարծեմ ատում էիր նրան։
-Այո՛ ատում էի, ու հիմա էլ եմ ատում, բայց նրա պատճառով տանջվում է նա, ո՞ւմ սիրում եմ։
-Ի՞նչ։
-Այո՛, այսքան տարի քեզ հետ ընկերություն անելուց հետո, հիմա եմ սկսել քեզ հասկանալ, թե ինչ է նշանակում սիրել։
-Գուկ, ի՞նչ է կատարվում,-արդեն կորցնում է համբերությունը Յունգին։
-Ես համասեռամոլ չեմ, բայց ես սիրում եմ մի տղայի, ով այնքան նուրբ, անպաշտպան ու քնքուշ է, անհնար է համապատասխան գեղեցիկ բառեր գտնել նրա էությունը բնութագրելու համար, բայց մի բան ես հաստատ գիտեմ, աշխարհում դեռ ոչ մի աղջիկ էսպես ինձ չի գերել իր քնքշությամբ, ինչպես նա։ Ես իրոք չգիտեմ, թե այս ինչ է ինձ հետ կատարվում, բայց երևում է ես սիրահարվել եմ Չիմինի փոքր եղբորը։
-Չիմինը փոքր եղբայր ունի՞,-զարմանում է նա։
-Այս բոլոր ասածներիցս քեզ միայն դա գրավե՞ց։
-Օ՜հ ներիր, ես ուղղակի....
-Կարևոր չէ՛, դու ինձ լավ հասկացար, արա այնպես, որ քո քայլերից Թեհյոնը չտուժի։
-Կփորձեմ,-նայում է նրան Յունն ու միառժամանակ վերցնում հեռախոսը,-եթե էլ ասելիք չունես, կարող ես գնալ, ես շատ զբաղված եմ։
-Ես նույնպես շտապում եմ, պետք է մի տեղ գնամ, մինչ հանդիպում։
Գուկը վեր է կենում ու լքում ընկերոջ աշխատասենյակը։
***
Չիմինը նստած է իր սենյակում, նրա մտքում դեռ այն սարսափելի տեսարանն է։ Եթե նա չփրկվեր առավոտյան Աստված գիտի Յունգին նրան ինչ վիճակի կհասցներ։ Երազը կդառնար իրականություն, օ՜, ո՛չ, ոչ, դա չափազանց դաժան է։ Այս ամենը մտքում, նա վեր է կենում արդեն իջնելու ներքև, որովհետև ներքևից լսվում է դռան ձայն, հավանաբար հյուրեր ունեն։ Բայց նրան կանգնեցնում է հեռախոսի զանգի ձայնը։ Նա պատասխանում է։
-Այո՛։
-Երևում է շատ ես կարոտել ինձ, ձայնիդ մեջ տխրություն կա,-լսվում է Յունգիի ձայնը։
-Ի՞նչու ես զանգել, ու ես տխուր չեմ, հակառակը շատ ուրախ էի մինչև քո զանգելը։
-Օօօ՜, համարձակությունդ գլուխ է բարձրացրել, երևում է մոռացել էս ինչպես էիր այսօր լաց լինում։
-Ձայնդ կտրի՛ր։
-Ի՞նչու, ես ճիշտ եմ ասում, կամ թե ինչպես էիր իմ ամեն հպումից փշաքաղվում, քո ձայնը դեռ ականջներիս մեջ է, որքան կրքոտ էիր այդ տեսքով։
-Ի՞նչու ես գրողը տանի ասում այդքանը, ի՞նչու ես զանգել։
-Ուզում էի նորից լսել ձայնդ, այն այնքան քաղցր է հնչում, որ սկսել եմ կարոտել քեզ։
-Վերջ տու՛ր, ի՞նչպես ես համարձակվում այդքան լկտի լինել ինձ հետ, ես ինչ-որ փողոցային չեմ քեզ համար, գնա ու գտի՛ր ավելի հարմար մեկին,-տղան նայում է իրեն հայելու մեջ ու նկատում է, որ այժմ չկա տարբերություն իր և լոլիկի միջև։
-Դու ի՞րոք ուզում ես, որ քեզ փոխարինող գտնեմ,-խոսափողի մեջ կրքոտ շշնջում է Յունը, նրա ձայնը անցնում է լկտիության բոլոր սահմանները,-մմ՞մ Փակ Չիմի՜ն...
Չիմը զգում է, թե ինչպես են արդեն այրվում այտերը ամոթից.............
Բարև սիրելիներս,,հուսով եմ երկար չեք սպասել, ահա և նոր գլուխը~~~հաճելի երեկո💟💟💟💟💟💟💟💟💟💟💟💟💟💟💟💟💟💟💟💟💟💟💟💟💟💟💟💟💟💟💟💟💟💟💟💟💟💟