21
-Չիմին՜, դու, դու...,֊մեծ քանակությամբ իրար հաջորդող Յունգիի էմոցիաները ներսից պայքարում են այս ամենը որպես ճշմարտություն ընդունելու համար, բայց ուղեղը հրաժարվում է ընդունել դա։
-Ոչինչ մի՛ ասա, ուղղակի համբուրիր ինձ,֊ցածրաձայն շնջում է տղան ու իրեն ձգելով Յունի երեսը հպվում է այնքան բաղձալի շուրթերին։
Յունգիին մեղմ լինել չի հաջողվում, նա անընդհատ դուրս է գալիս ափերից ու անում քայլեր, որոնք չեն մտնում իր ցանկությունների մեջ։ Չիմինն էլ ցավ չի զգում, միայն հաճույք, հաճույք տղամարդու գրկում։ Նա ինքն էլ չհասկացավ ինչպես խորտակվեց այս ծովում ՝ Յունգիի ծովում։
-Խոստանում եմ այսօր քեզ նվիրել քո կյանքի լավագույն գիշերը,֊շշնջում է Յունն ու խորը սեղմում տղային ներսից, այս սեղմումներն ուղեկցվում են Չիմինի կրքոտ տնքոցներով, որոնք անկախ տղայի կամքից շարունակական բնույթ են կրում։
Յունգիի ձեռքերը շոյում են Փակի իդեալական մարմինը պարանոցից մինչ ազդրերը, կանգ առնելով Յունը սեղմում ու ապտակում է դրանք, մերթընդմերթ հաճույքից տնքալով։ Նրա ձեռքերը սահում են դեպի Փակի մեջքն ու շուտով նրան պտտում հակառակ կողմ։ Հիմա դրությունն այնպիսին է, որ Չիմինը բերանքսիվայր գետնին է, իսկ Յունգին անվերջ շոյում ու ստիպում է նրան ճչալ ցավից, սա անփոխանցելի է (հեղինակը փորձում է արդարեցնել սեփական բառապաշարի սակավությունը😄😬)։
Կրքերի այս հոսքն անտառը լցրել է անհասկանալի ձայներով։ Ու սա շարունակվում է այնքան մինչև տղաները մոտենում են կիզակետին։ Հասկանալով, որ այլևս զսպելն անհնար է Չիմինն առաջինն է սերմնազատվում։ Իսկ Յունգին դեռ մի քանի խորը սեղմում է անում ամուսնու ներսում ու շուտով իր սերմերից ազատվում խորը մռնչոցով։
Համբույրները չեն դադարում ոչ մի կերպ։ Իսկ տղաների հայացքը մեկմեկու, օ՜ այո, դա մի ողջ աշխարհ արժե։
Յունգին ձեռքով մի կողմ է տանում Փակի ճակատին թափված մազերը, մեղմ համբուրում այն։ Իսկ Չիմը դեռ ծանր է շնչում։ Ամեն նոր հպում, ամեն նոր շարժում ավելի է բորբոքում երկուսին, ստիպելով մինչև վերջին շունչը զգալ այս ամենը։
~
Կիսախավար երկնքի աստղերը գիշերվա այս ժամին չափազանց գեղեցիկ են նայվում, հատկապես, եթե դրանց ես նայում սիրելի մարդու հետ անտառում պառկած։ Այս էմոցիաներով էլ հենց հիմա Չիմինն ու Յունգին աստղերին են նայում, նրանք պառկած են սառը հատակին, բայց միմյանց գրկելու արդյունքում այդ մասին չեն էլ հիշում.
-Յունգի կարող ե՞մ հարցնել այն մասին ինչ ասացիր այսօր։
-Դու նկատի ունես առանձին ապրելու մտադրությունը այո՞։
-Դու դա իրոք ուզում ե՞ս,֊Չիմը այս հարցը տալիս է ուղիղ տղային նայելով։
-Լսի՛ր ես չեմ կարծում, որ հայրդ ինչ֊որ հատուկ պլաններ ունի քեզ հետ կապված, ես ավելի քան վստահ եմ, որ գահը նա հանձնելու է եղբորդ այնպես որ դու պարտավորություններ չունես նրա առջև։
Խոսքերը մի փոքր խոցում են Չիմինին, բայց հոգու խորքում նա ինքն էլ է ընդունում, որ ամուսինն իրավացի է։
-Ի՞նչ ես առաջարկում, հանձնվեմ ու թույլ տամ, որ ամեն բան Գուկին անցնի,֊անսպասելի հայտարարում է տղան։
-Չիմին՜, այդ ամենն անխուսափելի է,֊ մխիթարում է Յունգին։
-Չկա ոչինչ անհնար, գահը ինձ է անցնելու և դա քննարկման ենթակա չէ։
Յունգին հասկանում է, որ խոսակցությունը գնում է դեպի վեճ այդ պատճառով էլ չի շարունակում։
~
Անտառային վաղ առավոտ է։ Խրճիթի առաջ կանգնած են երկու տղամարդ։ Նրանք խոսում ու վարանում են ներս մտնել։
Թիկունքից նրանց են մոտենում Չիմինն ու Յունգին։
-Հայրի՞կ
-Հա՞յր
Լսվում է միաբերան տղաներից։ Տղամարդիկ պտտվում ու տեսնում են թե ինչպես է Յունգին Չիմինի ձեռքը բռնած խրճիթ վերադառնում։
-Տանը չեք գիշերե՞լ,֊ միանգամից հարցնում է Սուհոն։
Յունգին բաց է թողնում ամուսնու ձեռքն ու իրանից ձգում տղային սեղմում իրեն.
-Մենք գիշերը որսի ենք գնացել։
-Մմմ, այո տեսնում եմ, թե այդ ինչ որսի էիք գնացել,֊քմծիծաղ է տալիս Սուհոն, երբ տեսնում է Չիմինի պարանոցի նշանը,֊ես ու մայրդ մեկ օրով այստեղ ենք եկել Յունգի նա ցանկանում էր տեսնել քեզ։
-Իսկապե՞ս։
-Այո նա ներսում է Հանդանի հետ։
Տղամարդիկ ներս են մտնում, իսկ նրանց հետևում են երկուսի որդիները։
Հանդանը լուռ բազմել է հյուրասենյաում, իսկ նրա կողքին նստած է Սոլարը, կինը ագրեսիվ եղանակով ինչ֊որ բան է պատմում, իսկ Հանդանը լուռ լսում է։
Տղամարդկանց մուտքը ստիպում է կնոջը լռել ու շրջվել։
-Յունգի՞,֊մոտենում ու գրկում է որդուն։
-Մտահոգ ես երևում, ինչ֊որ բան այն չէ՞,֊հարցնում է Յունգին ու պատասխան գրկում մորը։
Այդ պահին խաչվում են Սոլարի ու Սուհոյի հայացքները, կինը լռում է։
-Հիանալի է, որ բոլորն այստեղ հավաքված են,֊տեղից վեր է կենում Հանդանը,֊ես ուզում եմ իմ ասելիքը լսելի լինի ձեզանից յուրաքանչյուրին, Նամջուն, Չիմին, ժամանակն է, որպեսզի դուք ևս իմանաք, այս տղան, ֊մատով ցույց է տալիս Յունին,֊այս տուն մահկանացու է պահում արդեն մեկ շաբաթից ավելի,֊ներկաները ցնցվում են,֊ և սա ամենը չէ, վստահ եմ բոլորդ էլ ճանաչում եք Յունգիին ու գիտեք, որ մահկանացուներին նա պարզապես սպանում է, այժմ հարց, ի՞նչպես է այս մեկը դեռ ողջ, ես դրա պատասխանն էլ ունեմ նա անձնական կապի մեջ է այդ տղայի հետ,֊ հավելում է կինն ու խառնաշփոթի վերածում տեսարանը։
Բոլորն իրար են նայում, Յունգին կորցնում է իրեն այս բառերից։
-Տիկին Հանդա՛ն,֊պոռթկում է նա,֊ ինչպես կարող եք ինձ նման բանի մեջ մեղադրել։
-Դա ճիշտ է՞ Յունգի,֊միջամտում է Սուհոն։
Խոսքերը Յունգիին հունից հանում են ու սկսում է կորցնել ինքնատիրապետումը.
-Տիկին Հանդա՛ն, ինչպես կարող եք այս աստիճան մեղադրել ինձ, առանց հիմքերի։
-Իմ խոսքերը անհիմն չեն, Նամջո՛ւն, ասածներս Գուկը կհաստատի,֊ Հանդանը նայում է իրեն կորցրած Յունգիին, իսկ հետո զարմանքից սառած ներկաներին, այդ թվում Չիմինին։
Այս խոսակցությանը դռան ետևից լսում է Հոսոկը, ով վախենում է այսքան վամպիրի հետ միասին մեկ սենյակում գտնվել, այդ պատճառով էլ նախընտրում է միջանցքում կանգնել։
-Սու՛տ է, Գուկը երբեք նման կեղծիքը չի հաստատի,֊ բղավում է Յունը չկարողանալով հանգստանալ,֊ ես ու Չիմինը միասին շատ երջանիկ ենք, ու դա կարելի է տեսնել նրա պարանոցի վրա գտնվող նշանից։
Բոլորը նայում են Չիմինին ու նկատում պատկանելիության նշանը։
-Դա ոչինչ չի ապացուցում, այստեղ խնդիրը Չիմինը չէ այլ դու Յունգի՛,֊ համառում է կինը։
-Ախ ուրեմն ձեզ պետք է իմ նշանը ևս տեսնել, ուրեմն խնդրեմ,֊ նա ձեռքով պատռում է վերնաշապիկի օձիքն ու դրա տակ գտնվող նշանը ի ցույց դնում։
Հանդանը ցնցվում է։ Նա շատ լավ գիտի, որ նշանը նոր է հայտնվել տղայի վրա, բայց ինչպես ապացուցել դա։
-Հանդա՛ն, համաձայն վամպիրների ամուսնական օրենքի ՝ պատկանելիության նշան կրող անձիք գործնականորեն չեն կարող որևէ կապի մեջ գտնվել, այն դրժողը հավերժ անիծվում է,- միջամտում է Սոլարը, ով մինչ այդ լուռ հետևում էր։
Ծանր իրավիճակը ստիպում է կնոջը նյարդային շարժումներ անել մատներով, և դա նկատելի է Յունգիի կողմից, նա կնոջ բոլոր էմոցիա արտահայտող ժեստերն անգիր գիտի, և շատ լավ պատկերացնում է, թե ինչ իրավիճակում է հիմա Հանդանը։ Դեմքին հայտնվում է հաղթական քմծիծաղն ու աչքերից ժայթքում է վրեժի զգացումը։ Հանդանի պլանների մեջ այս ամենը չէր մտնում, նրա հաշվարկով այս ամենը չպետք է տեղի ունենար։
Այս անհասկանալի դրությունը խափանվում է մի երիտասարդի սենյակ մտնելով։
Հոբին է մտնում ու միանգամից դեպի իրեն գրավում բոլորի ուշադրությունը։
-Քանի որ խոսքն իմ մասին է այստեղ, ես չեմ կարող չմիջամտել,֊խոսում է Հոբին,֊այն ինչ ասվեց այստեղ ամբողջական սուտ է, հիմա ես ձեզ կպատմեմ իրական ճշմարտությունը, թե ինչ է կատարվում այս տանը, արդեն երկու շաբաթ է ես և իմ ընկերը հայտնվել ենք այս տանը ձեր կրտսեր որդու ցանկությամբ,֊դիմում է նա դեպի Նամջունը, բոլորը քարանում են։
-Գուկի՞,֊անհասկանալի նայում է Ջունը։
-Դա դեռ ամենը չէ, նա ոչ միայն բռնի ուժով է պահում իմ ընկերոջն այստեղ, այլև սեռական ոտնձգության է ենթարկում նրան....
Շոկ։ Սեյակի բոլոր անկյուններում զարմանքից արձանացած դեմքեր են, ովքեր Հոբիին են լսում։ Նամջունը կատաղությունից սեղմում է ատամները.
-Հանդա՛ն
-Այո Նամջուն,֊դողում է կնոջ ձայնը։
-Կանչի՛ր նրան այստեղ.....
Բարի երեկո, ինչպես եք, եսել եմ նորմալ մերսի, եկեք այս գլուխը վայելեք մինչև մյուսը վերբեռնելս, բարի գիշեր բոլորին😚