16
Աչքերը անթարթ զննում են տեսարանն ու ասես չեն կշտանում, սենյակում այնքան շոգ չէ, ինչքան թվում է, բայց պատուհանների ապակիները հասցրել են քրտնել, անկանոն շնչառությունից։ Տղաները նման չեն իրենց սովորական տեսքին։ Ընդհանրապես վամպիրների մոտ զգացմունքներ չեն արտահայտվում։ Որպես էդպիսին հարաբերությունները հիմանականում հիմնված են ակնթարթային ցանկությունների վրա, որն անցնում է շատ արագ։
Եվ քանի որ երկուսի մոտ էլ սա առաջին նման իրադրությունն է, նրանք պատկերացում չունեն իրենց ինչպես պահել։ Չիմինի պարանոցը պատվել է կարմիր հետքերով, ու շուտով ոչ միայն պարանոցը, այլև ողջ մարմինը։ Նա պարզապես չի կարողանում դիմադրել, իսկ եթե ավելի կոնկրետ, նա դա չի էլ ուզում։ Չէ որ զգալ այսքան քնքշանք միանգամից անիծյալ հաճելի է մի մարդու համար, ով երբեք դա չի զգացել։
Յունգիի համար այս ամենը նոր է, բայց այսպիսի ցանկություն նրա մոտ էլի է եղել, պարզապես նա հագուրդ չի տվել դրան։ Ամեն անգամ, երբ նա ցանկացել է Չիմինին, ուղղակի զսպել է իրեն ու խմիչքի մեջ խեղդել ցանկությունները։
Այսօր ամեն բան այլ է, նա դա այլևս չի ուզում անել, նա ուզում է տիրել ամուսնուն ինչքան հնարավոր է արագ։ Այլևս սպասելու կարիք չկա, հիմա տղան համոզված է, որ ուզում է սա, այնպես, ինչպես վստահ է, որ այս ցանկությունը փոխադարձ է։
Մինչ նա զբաղված է մտքում այս ամենը ծանր ու թեթև անելով, Չիմինը իր հերթին մտածում է այլ ուղղությամբ, օրինակ, արդյոք ճիշտ է սա։ Տրվել նրան, ում ամեն օր վստահեցնում ես, որ ողջ հոգով ատում ես։ Տղան ինքն էլ չի հասկացել, թե ատելությունից սեր, այդ մի քայլը ինչպես է արել, բայց այն, որ այլևս չի ատում Յունգիին, դա փաստ է։
Չիմինը պառկած է այն մահճակալի վրա, որտեղ ամեն օր միայնակ է պառկում, նրա հետ է Յունգին, ով հիմա վերին աստիճանի քնքշությամբ գուրգուրում է նրան, ամեն շոյանքի մեջ զգացմունք ներարկելով։
Այդ է պատճառը, որ տղան անկախ իր ցանկությունից ցածրաձայն տնքում է ամեն մի նոր պարանոցային հպումից կամ համբույրից։ Յունգիին դա ծայրաստիճան դուր է գալիս, նրա համար Չիմինին այսպես տեսնելը նորություն է։ Ամուսնուն նա տեսել է միայն խիստ կերպարի մեջ, անընդհատ վիճելիս ու առանց էմոցիաների, իսկ հիմա նա ասես ուրիշի հետ է այստեղ։
-Կարող ե՞մ քեզ մի հարց տալ,֊ շշնջում է Չիմինը ցածրաձայն։
-Իհարկե,֊չի դադարում համբուրելը Յունգին։
-Իսկ սա շա՞տ է ցավոտ։
Չիմինը հիմա նման է փոքրիկ երեխայի, ում կյանքում առաջին անգամ ներարկում պետք է անեն։ Աննկարագրելի է հիմա Յունգիի դեմքը, նա հազիվ է իրեն զսպում, որ ծիծաղից չմահանա։
-Միայն թե չասես, որ վախենում ես,֊ ես իրոք չեմ հավատա,֊ ծաղրում է Յունը։
-Տխմա՛ր,֊ հրում է իրենից տղային Չիմինը։
Նա ուզում է արդեն վեր կենալ մահճակալից, երբ Յունը որսում ու հետ է ձգում տղային.
-Ո՞ւր ես շտապում,֊այն բանից հետո, երբ Յունգին արտասանում է այս բառերը չի տալիս ժամանակ պատասխանելու միանգամից փակում է տղայի բերանը համբույրով։ Յունգիի քայլերը գնալով անկառավարելի են դառնում, նա սկսում է համբույրները համատեղել Չիմինի հագուստը պատռելու հետ։
-Չես պատկերացնի որքան եմ այս պահը պատկերացրել մտքում,֊ շշնջում է Յունգին ու շարունակում տղային ճնշել մահճակալին։
Չիմինը ցածր ձայնով տնքում է, մտքում մառախուղ է, ունակ չէ հասկանալ որևէ բան, ուղղակի զգում է ամեն մի հպումը, ուղղակի հևում է այդ հպումներից, ու այս բոլոր ուղղակիներից զատ ցանկանում է ամուսնուն տարօրինակ է, բայց շատ։
Յունգին օգտվում է այս ամենից ու մերկացնում թե՛ տղային, թե՛ ինքն իրեն։ Բայց Չիմինը դրանից իրեն սկսում է անհարմար զգալ ու փակել մարմինը ծածկոցով, իսկ Յունգին այդ ամենն արագ կանխում է իր մի շարժումով.
-Ի՞նչ ես անում փոքրիկս՜, թող այդ ամենը, ես այդտեղ ամեն բան տեսել եմ։
-Կենդանի՛,֊ շշնջում է խիստ տոնով Չիմինն ու ատամները կռճտացնում։
Յունգին դրան պատասխան միայն քմծիծաղ է տալիս ու շարունակում իր գործը, նա ցանկանում է հնարավորինս շատ բավականություն պատճառել տղային, քանի որ սա նրանց առաջին անգամն է, իսկ տպավորել առաջին անգամից իրոք դժվար է։
Չիմինը զգում է արդեն, թե ինչպես են իրեն գոտկատեղից ներքև ճնշում։ Յունը դանդաղորեն, բայց խորին համարձակությամբ մի ակնթարթում զրկում է Չիմինին իր մաքրությունից, տեղավորելով իր սեռական օրգանը տղայի անցքի մեջ։ Չիմինը տնքոց է արձակում ցավից, նրա համար սա անսովոր զգացողություն է, իսկ Յունգիի չափսերին անհնար է հարմարվել։
-Ահխ՜, որքան եմ սպասել այս պահին՜,֊ տնքում է Յունգին, զուգահեռ ռիթմիկ շարժվելով տղայի ներսում,֊ փոքրիկս՜, վերջապես դու ինձ ես պատկանում։
-Յունգի՜,֊ցածրաձայն տնքում է տղան ամեն սեղմումից հետո, նրան այս ամենը չափազանց հաճելի է ինչքան էլ դժվար լինի դա ընդունելը։
Այս զգացողությունը, որ հիմա նրանց երկուսի մոտ է պարզապես անփոխարինելի է։ Չիմինը զգում է, թե ինչպես է Յունգին հիմա առանց արգելքի մտնում ու դուրս գալիս իր մեջ պատճառելով հաճելի ցավ։ Չափազանց մեծ բավականությունը ստիպում է Յունգիին մռնչալ արագության հետ մեկտեղ։ Նա ամեն նոր շարժմանը զուգընթաց աշխատում է ավելի խորը թափանցել՝ բայց էլ ու՞ր։
Շուտով սենյակում լսելի են դառնում երկու կողմի բարձր ձայները, քանի որ Չիմինը սկսում է ճչալ միառժամանակ այսքան ցավ ու հաճույք ստանալուց։
-Նուրբ՜, Յունգի, նու՜րբ,֊ շշնջում է նա։
-Ների՜ր սիրելիս, ես պարզապես չափազանց երկար եմ սպասել,֊ չդադարելով շարժվել պատասխանում է Յունգին հաճույքից կռճտացնելով ատամները։
Նրանց ձայները լսելի են ողջ խրճիթով, ինչը նշանակում է, որ տան բոլոր անդամները այս ամենը լսում են։
Յունգին մոտ է արդեն վերջին, իսկ Չիմինը հասցրել է մի քանի անգամ սերմնազատվել։
Տղան մեծացնում է արագությունը բռնելով Չիմինի մազերից նա սեղմում է տղային դեմքով մահճակալին։ Կռանալով շատ մոտ համբուրում է տղայի շուրթերը, որից հետո իջնում է ավելի ներքև ու շարունակելով պինդ բռնել Չիմի մազերից կծում է նրա պարանոցը։ Չիմինը զգում է, թե ինչպես ամուսնու ատամները խրվեցին իր պարանոցի մեջ։ Նա ուզում է ճչալ, բայց չի հասցնում։ Յունգին ձեռքով փակում է նրա բերանը, շարունակելով կայծակի արագությամբ սեղմել տղային։ Նրա մոտ սկսում է սերմնաժայթքումը, Չիմինի մոտ ևս հերթական անգամ սկսվում է այն։ Այդ պահին նա թողնում է տղայի պարանոցն ու հպվում փափուկ շուրթերին համբուրելով ու լիզելով դրանք հնարավորինս կրքոտ։
Չիմինը տնքում է նրա բերանի մեջ, նա ուզում է ճչալ, բայց իրեն դա թույլ չեն տալիս անընդհատ համբուրելով։ Պարանոցի վրա մնացել է Յունի թողած նշանը, որը վամպիրների մոտ առավել հայտնի է որպես պատկանելիության նշան։ Սովորաբար վամպիրների մոտ ֆիզիկական ցավ չի արտահայտվում, եթե իհարկե նրան չի կծում հենց ինքը՝ վամպիրը։ Դա է պատճառը, որ հիմա Չիմինը տնքում է և՛ պարանոցի ցավից, և՛ որովայնի։
Յունի սերմերը շարունակում են լցվել նրա մեջ պատճառելով աստվածային հաճույք։ Չիմինը չգիտի որտեղ թաքցնել ինքն իրեն, որպեսզի չխնդրի Յունգիին նորից կրկնել այս ամենը ավելի բուռն տարբերակներով։ Իսկ Յունգին հիմար չէ, նա դա առանց ասելու էլ հասկացել է։
Երկուսն էլ ընկած են այդ նույն մահճակալի վրա, արագ են շնչում, Չիմինից շարունակում է հոսել ամուսնու սերմերը, իսկ ինքը Չիմը դեռ չի դադարել ցածրաձայն տնքալ շնչառության հետ մեկտեղ։
-Թույլ տո՜ւր սա անել քեզ հետ ամեն օր,֊ շնչահեղձ շշնջում է Յունգին նայելով առաստաղին։
Չիմինը ոչինչ չի պատասխանում, միայն շարունակում է ծանր շնչել։ Իսկ Յունգին շրջվում ու իրեն է ձգում տղային, գրկում է նրան ու նուրբ համբուրում այտը, հետո ամբողջ երեսը։ Չիմինը գգվում է նրան ու պինդ գրկում պատկերացում չունենալով որտեղ թաքցնել կարմրած դեմքը։
-Այս նշանը, ի՞նչու թողեցիր այն իմ պարանոցին,֊շշնջում է Չիմը։
-Դա պատկանելիության նշանն է, այսուհետ դու ու քո մարմինը ինձ եք պատկանում։
-Ի՜նչ...........
Բարի լույս փիսիկներ, ես գնում եմ աշխատանքի ու որոշել եմ ձեզ նվիրել ևս մեկ գլուխ, ցանկություն կա առավել հաճախ վերբեռնում անել, բայց ժամանակս չի ներում, այսօրվա գլուխն էլ նվիրված էր ամբողջությամբ Յունմինին, good look☺😚