Κεφάλαιο 62
A few years later
Είναι τελευταίο έτος στη σχολή φέτος. Κατάφερα να περάσω στη σχολή που ήθελα και σπουδάσω στο εξωτερικό, στην Γερμανία συγκεκριμένα, όπου με έστειλαν οι γονείς μου. Είναι Χριστούγεννα και είμαι έτοιμη να κατέβω στην Αθήνα να δω επιτέλους τον αδερφό μου που πόσο πολύ μου είχε λείψει... τηλεφωνιόμασταν συχνα με το Νίκο αλλά όχι κάθε μέρα. Άρχισα να παίρνω τη ζωή μου στα χέρια μου, χωρίς να εξαρτίεμαι από κάποιον άλλο που θα με προστατευει.
Με τον Αλεξ δε κράτησε τίποτα από ότι είχαμε... αν και ήθελα και εγώ και μάλλον και εκείνος, απ' όσο έδειξε άλλωστε. Με το Άρη ήταν αχώριστοι και ο Άλεξ αλλά και ο Νίκος. Πρίν από αρκετό καιρό έμαθα ότι πήγε και ο Αλεξ να μείνει στη παλιά του γειτονία ξανά. Νοίκιασε ένα σπίτι εκεί και έμενε. Μου είχει λείψει η αλήθεια είναι αλλά δε τόλμησα να το παραδεχτώ ποτέ ούτε καν στο εαυτό μου. Έπρεπε να τον ξεχάσω και έτσι έγινε. Αυτή τη φορά θα γυρνούσα στην Αθήνα με τον Paul, ένα παιδί από τη σχολή.
Ήμασταν ήδη στο αεροπλάνο και προσγειωνόμασταν στο αεροδρόμιο. Μόλις φτάσαμε είδαμε το Νίκο με το αυτοκίνητο να μας περιμένει. Έτρεξα και έπεσα στην αγκαλιά του και εκείνος με σήκωσε.
- μου έλειψες πάρα πολύ ρε χαμένο!
- και εμένα... λοιπόν! Να σας συστήσω! Αυτός είναι ο Paul, ένας φίλος μου από τη σχολή. Paul this is Nick, he is my brother.
- Nice to meet you Nick
- Yeah, me too...
Είπε και με κοίταξε
- Έλα! Ο Paul είναι τέλειος! Θα το ανακαλύψεις και μόνος σου εξάλλου.
- καλά...έλα μπείτε στο αυτοκίνητο! Είναι οι άλλοι σπίτι και μας περιμένουν.
Είπε και αμέσως φορτώσαμε τις βαλίτσες να φύγουμε. Μπήκα στο σπίτι και όλοι σηκώθηκαν να μας χαιρετήσουν. Ο Άλεξ κοίταξε το Paul και έτεινε το χέρι του αμήχανα προς εμένα
- καλώς ήρθες.
- καλώς σε βρήκα
Είπα και χαμογέλασα και εγώ αμήχανα. Έκανα το λάθος να τον κοιτάξω στα μάτια και χάθηκα στο βλέμμα του, όπως και εκείνος. "Του έλειψα άραγε καθόλου ή τίποτα..." μια κοπέλα εμφανίστηκε δίπλα του και με έκανε να τραβήξω το βλέμμα μου από το δικό του. Μου χαμογέλασε.
- Ασπασία
- Δανάη χάρηκα.
- και εγώ χάρηκα! Ξέρεις πόσα πολλά έχω ακούσει για εσένα;
- ω αλήθεια!
- ναι! Κυρίως βέβαια από το Νίκο
Κοίταξε τον Αλεξ που έκανε μια γκριμάτσα που δε πρόλαβα να δω και τον αγκάλιασε. Εκείνος δεν έκανε κίνηση, παρ' όλα αυτά μετά από ένα φιλί στο μάγουλο κατάλαβα τι παίζει. Καθόλου δε του είχα λείψει τελικά. Καθίσαμε και συζητούσαμε όλη τη μέρα. Λέγαμε τα νέα μας από τόσο καιρό που είχαμε να βρεθούμε. Ο Άλεξ με την Ασπα και τον Αρη θα κοιμώνταν σπίτι μας απόψε και έτσι μείναμε εμείς μόνο αργά το βράδυ να συζητάμε.
Όταν πια όλοι είχαν πάει για ύπνο, εγώ δε μπορούσα να κοιμηθώ. Κατέβηκα στο σαλόνι και ήταν ο Αλεξ καθισμένος σε μια πολυθρόνα στρεμένη σχεδον τελείως προς τη μπαλκονόπορτα. Η μπαλκονόπορτα ήταν ανοιχτή και εκείνος κάπνιζε κρατώντας ένα τασάκι. Κάθισα στο καναπέ και γύσε και με κοίταξε.
- δε κοιμάσαι;
- με βλέπεις να κοιμάμαι;
- ααα μένεις στο εξωτερικό τόσα χρόνια και η ειρωνεία βλέπω δεν έφυγε ακόμα.
- και ούτε πρόκειται. Γιατί δεν είσαι πάνω;
- δεν έχω ύπνο... εσυ;
- δεν έχω ύπνο.
- προβλήματα;
- πολλά... εσύ προβλήματα;
- πολλά...
Έσβησε το τσιγάρο
- έτσι θα το πάμε τώρα;
- γιατί πως το πάμε;
- μέσα στη κατάθλιψη είσαι από τότε που με είδες. Καθόλου δεν ήθελες να με δεις ε;
Είπα χωρίς να το σκεφτώ, λες και έχασα τον εαυτό μου, λες και μιλούσε κάποιος άλλος και το θέμα αυτόματα πήγε στο παρελθόν μας
- Έτσι πιστεύεις δηλαδή; Ότι δεν ήθελα να σε δω;
- όχι δεν εννοούσα αυτό. Άστο ξέχασέ το
- αν θες να ξέρεις ήθελα να σε δω. Και μου έλειψες εντάξει; Δε θα σε αντιμετώπιζα έτσι αν δεν είχες φέρει και το φλώρο μαζί σου
- συγγνώμη δηλαδή εγώ φταίω; Στο κάτω κάτω είναι και η κοπέλα σου εδώ. Ή μηπως σου διέφυγε.
- ναι σίγουρα. Μεγάλη προσωπικότητα. Χέστηκα και αν είναι
Άναψε άλλο ένα τσιγάρο και το ρούφηξε με πάθος σα να ξέμεινε από οξυγόνο.
- νόμιζα πως είχες αλλάξει...
- άλλαξα. Αλλά όχι για όλους. Δε μπορώ να φαίρομαι σε όλους το ίδιο. Κάποιοι αξίζουν και το παλιό Αλεξ δε νομίζεις;
- και τι σου φταίει το κοριτσάκι;
- όλοι μου φταίνε!
- ναι ωραία λογική
- ποιο είναι το πρόβλημά σου ακριβώς;
- γιατί πρέπει να φέρεσαι έτσι; Νόμιζα πως είχες αλλάξει και δε σκεφτόσουν τόσο ηλίθια
- δε σκέφτομαι ηλίθια.
- ηλίθια σκέφτεσαι! Πως θα ήταν να σκεφτόμουν εγώ έτσι, ή η κοπέλα σου, ή οποιοσδήποτε άλλος.
- ωραία σκέφτομαι ηλίθια; Προφανώς είναι επειδή δε με ενδιαφέρει να σκεφτώ διαφορετικά μαζί της! Προφανώς με ενδιέφερε...
Δε συνέχισε
- σε ενδιέφερε;
- τίποτα
- άστο κατάλαβα.
Είπα την ώρα που έσβησε το τσιγάρο και σηκώθηκα να φύγω. Σηκώθηκε και αυτός και με έπιασε από τον αγκόνα και με γύρσε προς το μέρος του.
- όχι! Τίποτα δεν έχεις καταλάβει!
- ναι...
Δε πρόλαβα να συνεχίσω τη φράση μου. Είχε ενώσει τα χείλη μας και με φιλούσε σα να πρόκειται να μη με ξαναδεί ποτέ. Τοποθέτησα τα χέρια μου στο λαιμό του. "Πόσο πολύ μου είχαν λείψει αυτά τα χείλη, αυτή η αγκαλία, αυτή η μυρωδιά από after save σα τη πρώτη φορά που με φιλούσε..." Όταν κάποια δευτερόλεπτα μετά συνειδητοποίσα. "Μα τι κάνω έχει κοπέλα!" Το υποσυνήδειτό μου μίλησε και τραβήχτηκα απότομα.
- τι έπαθες;
Κούνησα το κεφάλι μου με αγανάκτηση όχι τόσο για τον Αλεξ όσο για τον ίδιο μου τον εαυτό που έγινα και εγώ άπιστη έστω και για κάποια δευτερόλεπτα. Κλείστηκα στο μπάνιο και κοιτάχτηκα στο καθρέφτη. Τη τελευταία φορά που βρισκόμουν μπροστα από αυτό το καθρέφτη σκεφτόμουν λογικά και δεν τολμούσα να κάνω κάτι τέτοιο. Ίσως είναι υπερβολή αλλά για εμένα ήταν το χειρότερο που θα μπορούσα να κάνω. Ακούστηκε η πόρτα του μπάνιο και σε ένα δευτερόλπτο άνοιξε και μπήκε μέσα ο Αλεξ
- τι έπαθες τώρα; Νόμιζα ότι αυτό ήθελες. Πάω με άλλες δε σου αρέσει, σου δείχνω τι νοιώθω πάλι δε σου αρέσει. Ε τι θες να κάνω ρε Δανάη;
- δεν ήμουν έτσι εγώ... δεν έπρεπε να γίνει κάτι τέτοιο.
- όχι! Έπρεπε. Και δε μετανιώνω για τίποτα. Αν εσύ το μετάνιωσες απλά πες το μου και άσε τα "δεν έπρεπε" εντάξει; Απλά και να το μετάνιωσες, είχα την ανάγκη να το κάνω εντάξει;
- δε το μετάνιωσα
- τότε;
- έχεις κοπέλα ρε συ Αλεξ!
- και έχεις αγόρι! Ή μήπως το ξέχασες;
- όχι δε το ξέχασα. Αλλά δεν είναι το ίδιο...
- ακριβώς! Δεν είναι το ίδιο! Και εγώ δε τη θέλω εντάξει; Θέλω να είμαι μαζί σου...
- το ξέρεις ότι αυτό δε γίνεται
Κατέβασε το κεφάλι του λες και του είπα κάτι τόσο χοντρό.
- άστο
Είπε και βγήκε από τη τουαλέτα. Όταν βρήκα και εγώ δεν ήταν πια κάτω. Πήγα στο καναπέ και ξάπλωσα όπου εκεί με πήρε και ο ύπνος. Το πρωί ξύπνησα από τις φωνές τους. Τζακωνονταν.
- είσαι μαλάκας φίλε! Γιατί δεν είπες από την αρχή ότι σκοπεύεις να βρεις αλλού σπίτι και μας έχεις τόσο καιρό στο "θα δω τι θα κάνω"
- τι να σας πω ρε μαλάκα! Τέλος πάντων... Δε ξέρω καν αν θα βρω φθηνό διαμέρισμα εδώ κοντά...χώρια ότι πρέπει να πιάσω και δουλεια κάποια στιγμή
- πωωω γίνεσαι τόσο δρατικός... "Πρέπει να θρέψω την οικογένεια μου"
Είπε ο Νίκος με τη πιο αντρική φωνή που είχε. Όλοι γέλασαν εκτός από τον Αλεξ.
- ναι ναι γέλα. Αμα θα αποκτήσω παιδι σε λίγο θα σου πω εγώ...
Έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου... δηλαδή όλα όσα είπε χθες ήταν ψέματα.
- άσε ρε! Αστη πρώτα έγκυο και μετά τα λεμε.
- έλα έλα σκάσε! Εγώ σας μιλάω σοβαρά και εσείς γελάτε!
- καλά πάω πάνω εγώ μέχρι να τα βρείτε εσείς και εντάξει τώρα.
Είπε ο Αρης και άφησε τον Αλεξ μόνο του με τον Νίκο.
- τώρα το εννοείς ότι θέλεις να μετακομήσεις; Έλα λέγε τι πρόβλημα έχεις να στο λύσω.
- Νίκο... φοβάμαι ότι δε λύνεται...
- ρε πες το εσύ και βλέπουμε!
- ναι σοβαρέψου γιατί δε θα σου αρέσει καθόλου (έκανε μια τεραστια παύση) δε την έχω ξεπεράσει ακόμα...
- ποιά ρε μαλάκα; Τη Στέλλα;
- ναι τη Στέλλα!!
Είπε με ειρωνεία και όταν ο Νίκος πήγε να σχολιάσει τον διέκοψε υψόνοντας το τόνο της φωνής του
- ΠΟΙΑ ΣΤΕΛΛΑ ΡΕ! ΤΗΝ ΑΔΕΡΦΗ ΣΟΥ!
- τη Δανάη!?
- όχι την άλλη τη μελαχρινή
Είπε πάλι με ειρνεία και τον κοίταξε με αγανάκτηση
- πως γίνεται αυτό;
- ε ξέρω γω ρε Νίκο! Και δε με θέλει εκείνη... ήθελα να της προτείνω να συγκατοικήσουμε αν ήθελε να είμαστε μαζί αλλά...
- που να συγκατοικησετε αγορίνα μου; Στη Γερμανία; Εκει σπουδάζει αν το ξέχασες
- δε το ξέχασα. Ναι εκεί εννοώ. Έχω βρει και κάμποσες θέσεις εργασίας κενές που θα μπορουσα να πάω να δουλέψω...
- α το σκέφτεσαι και σοβαρά
- ε όχι πλάκα κάνω.
Είπε πάλι με ειρωνεία και ξεφύσηξαν. Αφού πέρασαν κάποια δευτερόλεπτα που δε μιλούσε κανένας αποφάσισα να σηκωθώ. Μπήκα στη κουζίνα και τεντώθηκα
- καλημέρα. Τι έχει πρωινό;
- μμμ οι κακές συνήθειες παραμένουν. Μόνο εγώ θα μαγειρεύω Δανάη μου;
- είσαι ο μεγάλος μου αδερφός και σε αγαπάω πολύ και επειδή με αγαπάς και εσύ, ναι εσύ θα μαγειρεύεις.
Είπα με ένα αθώο χαμόγελο και τον φίλησα στο μάγουλο. Κοίταξα τον Αλεξ που τόση ώρα δεν είχε σταματήσει να με κοιτάει και αμέσως τράβηξε τα μάτια του από πάνω μου.
- καλημέρα...
Είπα με τόνο λες και είμαστε τσακωμένοι.
- καλημέρα.
Μου απάντησε με τον ίδιο τόνο και δε ξανά μιλήσαμε όλο το πρωί.
****************************
Εντάξει μαλλον ΑΥΤΟ ειναι το προτελευταίο κεφάλαιο γιατι βγήκε πολύ μεγάλο και δε προλαβα να τελειώσω το βιβλιο σε αυτο😂😂 ενταξει ποτε δεν τα υπολογίζω καλα να το ξερετε αυτο😂 anyway ελπιζω πως ηταν καλο😉