Κεφάλαιο 63
Πέρασαν δύο ακόμα μέρες. Τα αγόρια είχαν πάει για μπιλιάρδο και εγώ καθόμουν. Ώρες αργότερα μπήκε μέσα ο Αλεξ με κατεβασμένο το κεφάλι. Έκλεισε το πόρτα και χωρίς να πάρει τα μάτια του από το πάτωμα προχώρησε γρήγορα προς το μπάνιο με το ένα του χέρι να το έχει κοντα το πρόσωπό του. Παρατήρησα ένα κόκκινο σημάδι δίπλα στο μάτι του, που με έβαλε σε σκέψεις. Όταν βγήκε από το μπάνιο γύρισα απότομα και τον είδα. Φάνηκε σα να μη το περίμενε κύριως από την τρομοκρατημένη έκφαση που είχε εκείνη τη στιγμή. Το θέαμα με έκανε να σηκωθώ από το καναπέ και να πάω κοντά του. Κοίταξα το τεράστιο κόκκινο σημάδι που είχε γύρω από το μάτι του και στο μάγουλό του. Ανασέναξα.
- άσε με να σε βοηθησω
Ανασήκωσε τους ώμους και κάαθισε στο καναπέ. Δε μιλούσε κανένας. Του έφερα να βάλει πάγο και προσπάθησα να τον καθαρίσω από κάποιες γρατζουνιές που είχε. Ακούμπησα στη πλυγή του ένα βαμβάκι με λίγο οινόπνευμα και μου έπιασε απότομα το χέρι. Τον πόνεσα
- συγγνώμη…
Χαμογέλασε. Τα μάτια του έμειναν στα δικά μου και για πρώτη φορά μετά από τόσο καιρό δεν ένοιωσα άβολα. Κοιταζόμασταν έτσι για λίγη ώρα μέχρι να με πλησιάσει αργά. Τον πλησίασα λιγο και εγώ και εννώσαμε τα χείλη μας σε ένα φιλί που θα έλεγε κανείς ότι εξέφραζε όλα τα απωθημένα που είχαμε ο ένας για τον άλλο. Ξάπλωσε από πάνω του και λίγα λεπτά αργότερα τα ρούχα και των δύο είχαν βρεθεί στο πάτωμα. [...] Είχα ξαπλώσει πάνω στο στήθος του
- αυτό τώρα ας πούμε σαν τι να το πάρω; Γιατί όταν σε φίλησα μόνο που δε με πλάκωσες στο ξύλο.
- να το πάρεις σαν ένα συγγνώμη για το τσακωμό μας προχθές
- έτσι λες δηλαδή συγγνώμη εσύ;
- ναι πες μου τώρα και ότι δε σου άρεσε. Όρεξη για τσακωμό έχεις;
- μα πλάκα μου κάνεις; Μόνη σου αρπάχτηκες τώρα. Ότι μου άρεσε ήθελα να σου πω, αν δε με απόπερνες έτσι
Ακούστηκε κάτι στη πόρτα και κοιταχτήκαμε τρομαγμένοι. Σε δευτερόλεπτα είχε πάρει ο καθένας τα ρούχα του και είχε πάει και σε ένα διαφορετικό δωμάτιο να ντυθεί.
- Αλεξ!!!!!
Ακούστηκε η φωνή του Νίκου και μόλις ντύθηκα κατέβηκα μαζί τους. Του βρηκα να συζητανε.
- είσαι μαλάκας! Έπρεπε να με αφήσεις να σε φέρω εγώ! Έβαλες πάγο τώρα;
Μάλωσε ο Νίκος τον Άλεξ
- ναι. Ευχαριστώ…
- τι “ευχαριστώ” ρε μαλάκα; Σου έχω πει, το σπίτι μου και σπίτι σου.
Τον στραβοκοίταξα και κατάβε ότι δεν έπρεπε να το πει αυτό. Φυσικά εμένα δε θα με χαλούσε αλλά λέμε τώρα.
Μέχρι το απόγευμα απλά χαζεύαμε τηλεόραση, με εμένα και τον Αλεξ να ρίχνουμε κρυφές ματιές ο ένας στον άλλο. Κάποια στιγμή μείναμε οι τρίς μας (εγώ, ο Αλεξ και ο Νίκος), μιας και οι αλλοι βαρέθηκαν και πήγαν να κάνουν κάτι πιο δραστήριο και αυτό δεν ήταν και τόσο καλό. Μετά από μία ματιά που μου έριξε ο Αλεξ κατάλαβα πως ήταν αποφασισμένος να μη του ξανά κρύψει τίποτα. Μετά από μία βαθιά ανάσα του απάντησα καταφατικά και γύρισε στο Νίκο.
- πρέπει να σου πω
Ο Νίκος τον κοίταξε
- εμένα; Τι να μου πεις;
Έκλεισε τη τηλεόραση και μετά από άλλη μια ματιά που μου έριξε μίλησε
- μεε… τη Δανάη… όλα καλά… δηλαδή, θέλω να πω…
Έπεσε στην αγκαλιά του πριν ακούσει τη συνέχεια
- δηλαδή της το είπες; Πότε θα προλάβετε να βολευτειτε;
Ο Αλεξ του έκανε νοήματα να σταματήσει και μετά ο Νίκος κατάλαβε.
- τι να μου πει; Αλεξ; Τι είναι αυτό που ήθελες να μου πεις;
Ο Νίκος ξάπλωσε πίσω στο καναπέ μοιάζοντας να έχει μετανοιώσει κάθε λέξη που είπε. Ο Αλεξ κοίταξε αλλού αποφεύγοντας το βλέμμα μου.
- ναι θα μου πεις όμως;
Ξεφύσηξε
- ήθελα να μείνουμε μαζί ρε Δανάη… μου λύπεις… και εννοώ ΠΟΛΎ…
- τι εννοέις να μείνουμε μαζί; Πού; Αφού δε μένω στην Ελλάδα το ξέχασες;
- το ξέρω! Και δε μιλάω για την Ελλάδα…
Τον κοίταξα έκλπηκτη. Όταν τους είχα ακούσει στη κουζίνα δε περίμενα να μιλούσε τόσο σοβαρα. Πόσο μάλλον ότι ήταν και αποφασισμένος να μου μιλήσει σοβαρα…
One and a half week later
Όλες οι βαλίτσες ήταν φορτωμένες στο αυτοκίνητο του Νίκου και στου Άρη. Μας συνόδευσαν ως το αεροδρόμιο και μας βοήθησαν να πάρουμε τις βαλίτσες. Ο Νίκος αγκάλιασε όσο πιο σφιχτά μπορούσε τον Αλεξ
- δε το πιστεύω ότι χάνω τον αδερφό μου ρε φίλε… δε φαντάζεσαι πόσο πολύ θα μου λύψεις…
- και εμένα…
Αγκαλιστήκαμε με όλους και φύγαμε για να επιβιβαστούν στο αεροπλάνο. Έβαλε το χέρι του γύρω από το λαιμό μου και εγώ γύρω από τη μέση του καθώς προχωρούσαμε
- δε το πιστεύω ότι το κάνω στα αλήθεια αυτο…
- ούτε και εγώ… αυτό ήταν λοιπον… φεύγεις από την Ελλάδα… πως σου φαίνεται που σε παίρνω Γερμανία;
- τέλεια. Και ξέρεις γιατί;
Κούνησα το κεφάλι μου ερωτηματικά
- γιατί θα μένω μαζί σου, στο ίδιο σπίτι, στο ίδιο δωμάτιο, στο ίδιο κρεβάτι… και δε ξέρεις πόσο υπέροχο είναι να το νιώθω αυτό μετά από τόσο καιρό που περίμενα
Τον φίλησα γλυκά. Επιβιβαστήκαμε στο αεροπλάνο. Κοίταξα έξω από το παράθυρο καθώς απογειωνόμασταν
“Ώστε λοιπόν αυτό ήταν… έφευγα από την Ελλάδα αυτή τη φορά με τον Αλεξ να κάθεται στο διπλανό μου κάθισμα… πόσο υπέροχο μπορούσε να ήταν αυτό… ούτε καν το είχα φανταστεί ποτέ…. πόση ειρωνεία… με τον ανθρωπο που κάποτε μισούσα και έβριζα, που κάποτε ήθελα να πεθάνει και να μη τον ξαναδώ, τώρα φτάνω σε σημείο να μείνω μαζί του… κοίτα τον όμως τι γλυκός που είναι όταν κάθεται και διαβάζει τα περιοδικά με τις μηχανες, με το πρόσωπό του να λάμπει από χαρά… πόσο όμορφος ήταν...”
- Δανάη…
Η φωνή του διέκοψε τις σκέψεις μου
- σε αγαπάω
Μου είπε με το πιο γλυκό χαμόγελο. Του χαμογέλασα και εγώ.
- και εγώ σε αγαπώ
Με φίλησε στο με ένα από τα πιο υπέροχα φιλία που μου έχει δώσει ποτέ και μετά από ένα χαμόγελο ξανά έστρεψε τη προσοχή του στο διάβασμα, παρ’ όλο που σκεφτόταν αλλά εκείνη τη στιγμή και μπορούσα να το καταλάβω.
ΤΕΛΟΣ
******************
Λοιπόν... πάει και αυτο το βιβλιο... το ξέρω αργησα πααααρα πολύ για εξα τοσο μικρο κεφάλαιο και η αληθεια ειναι οτι δεν ασχολήθηκα ιδιαιτερα... τελος παντων... ελπιζω να σας αρσσε πραγματικα αυτο το βιβλιο!! Αν θελετε καντε ενα τσεκ στο αλλο μου βιβλιο "ενα μεγαλο λαθος". Σας ευχαριστω για την υπομονη σας για αυτο το βιβλιο!😘😘