Κεφαλαιο 61
Με το που φόρεσα τη τσάντα μου τη πλάτη έπιασε από τον αγκώνα και με γύρισε σε εκείνο. Τα πρόσωπά μας ήταν σε απόσταση αναπνοής.
- μη τολμήσεις να περάσεις τη πόρτα
Είπε βγάζοντας το χερούλι της τσάντας από τον ώμο μου με αποτέλεσμα να πέσει. Δε μίλησα. Με φίλησε και με οδήγησε στο κρεβάτι του.
- μιλάω σοβαρά
- κι εγώ.
- τι κι εσύ! Αν είναι να μη βγάζουμε άκρη, αυτο δε λέγεται συζήτηση
- θα καταλάβαινες αν σκεφτόσουν λίγο.
Του είπα τοποθετώντας το δείκτη μου στο σημείο του μυαλού του. Χαμογέλασε και με φίλησε με πιο πολύ πάθος αυτή τη φορά. [...] Ξάπλωσε δίπλα μου τι ιδιο λαχανιασμενος με εμενα.
- ήταν τέλεια
Μου είπε και με κοίταξε. Τον κοίταξα με αμφισβήτηση
- ναι καλά. Με τόσες το έχεις κάνει μη λες ψέματα δε λέει
Έπεσε λίγο από πάνω μου και με κοίταξε στο μάτια
- με τις άλλες δεν υπήρχε συναίσθημα όμως
Είπε πριν με φιλήσει και ξανά- ξαπλώσει δίπλα μου. Χαμογέλασα χωρίς να με δει και σκεπάστηκα με το σεντόνι, γυρνώντας του πλάτη. Ένιωσα τα χέρια του στη μέση να με αγκαλιάζουν σφιχτά. Έβαλα το χέρι μου πάνω από το δικό του και μείναμε έτσι μέχρι το ξημέρωμα.
Το άλλο πρωί ήταν ο πρώτος που σηκώθηκε, προφανώς γιατί δε τον βρήκα δίπλα μου, και μετά από πέντε λεπτά αφού ξύπνησα μπήκε μέσα με ένα τεράστιο χαμόγελο.
- τι έχεις κάνει και χαμογελάς έτσι;
Είπα καχύποπτα και σηκώθηκα λίγο
- ξύπνησα με εσένα δίπλα μου και αυτό μου φτάνει για να χαμογελάω έτσι. (με φίλησε γλυκα) έλα σήκω να πάρουμε πρωινό και να πάμε να αράξουμε στου Νίκου. Θα έρθει και ο Άρης σε λίγο... εεε στο σπίτι σου εννοώ με το "του Νίκου" το κατάλαβες.
- στου Νίκου;;; Γιατί όχι εδώ ας πούμε
- γιατί μας... γιατί έχει πάρει πεντακόσιες φορές τηλέφωνο από το πρωί για αυτό.
- αναστέναξα και σηκώθηκα να ντυθώ. Στο μεταξύ εκείνος ήταν ακόμα με το μποξεράκι. Εσύ δε θα ντυθείς έτσι θα μείνεις;
- θα ντυθώ, αφου σου βάλω να φας.
- εσύ;;;; Να πάρω το κέντρο δηλητηριάσεων να τους προετοιμάσω τότε.
- έλα έλα βλακείες! Δε θα πάθεις τίποτα
- να σου απαριθμήσω μια μία τις φορές που παραλίγο να με σκοτώσεις;
- τότε ήταν αλλιώς
Είπε και ένα χαζό χαμόγελο εμφανίστηκε στα χείλη του. Τον φίλησα και σηκώθηκα να ντυθώ. Μόλις ετοιμάστηκα και πήρα πρωινό, που παρεμπιπτόντως ήταν πολύ νόστιμο, σίγουρα είχε βάλει κάτι μέσα, πήγαμε στο δωμάτιό του πάλι να ντυθεί. Έβαζε το παντελόνι του, όταν αναστέναξα και κατάλαβε ότι κάτι με απασχολούσε.
- εεε τι έπαθες τώρα; Γιατί είσαι τόσο σκεπτική.
- κάτσε γιατί θέλω να σου πω κάτι... βασικά από χθές είμαι έτσι αλλά... τέλος πάντων ντύσου πρώτα.
Μόλις έβαλε το παντελόνι του και τα παπούτσια του καθισε στο κρεβάτι δίπλα μου.
- ρε συ Αλεξ... Δε θέλω να με πααρατήσεις μετά από όλα όσα έγιναν... γιατί μπορεί αυτό να ήθελες από εμένα από την αρχή όπως με όλες τις άλλες. Δε θέλω να τη πατήσω πάλι.
- Δανάη, λες να καθόμουν μαζί σου τόσο πολύ καιρό, να σε κυνηγούσα τόσο πολύ καιρό μόνο και μόνο για να γίνει αυτό που έγινε χθες και να σε παρατήσω;
Ανασήκωσα τους ώμους.
- άκουσε με. Με ξέρεις δύο χρόνια τώρα. Ξέρεις πως είμαι μέ όλες. Πιστεύεις ότι άμα ήθελα μόνο αυτό από εσένα θα σου φερόμουν διαφορετικά;
- όχι αλλά δε ξέρω ρε Αλεξ... o Νίκος φταίει που με έχει βάλει να σκέφτομαι έτσι... δε ξέρω...
- στο έχω ξαναπεί. Δε θα το έκανα ποτέ σε σένα αυτό. Με φίλησε και μόλις με άφησε σηκώθηκε γιατί χτυπούσε το κινητό του.
- έλα ρε Νίκο! Ερχόμαστε αμάν πια! Τώρα ξύπνησε!... ναι πήρε πρωινό... όχι δε της έριξα τίποτα μέσα! Μα τι έχεις πάθει τέλος πάντων αμάν!... εντάξει τώρα ερχόμαστε!
Εκλεισε το τηλέφωνο έξαλλος ενώ εγώ γελούσα.
- ναι πολύ αστείο. Γέλα εσύ μικρή
- είδες που δεν ήταν καθόλου απίθανο να με δηλητηριάσεις;
- μμμ αστείοοο ακόμα γελάω
Είπε με το πιο ανέκφραστο ύφος που έχω δει ποτέ και σηκώθηκα γελώντας να φύγουμε.
Φτάσαμε στο σπίτι μαζί με τον Άρη. Παρκάρανε και μπήκαμε στο σπίτι.
- ωωω καλώς τους!
Είπε ο Νίκος και έπεσε στην αγκαλιά μου. Με αγκάλιασε σφιχτά και γέλασα.
- για μια νύχτα έλειψα πως κάνεις έτσι;
- ναι ναι έλα να δεις τι πέρασα εγώ απόψε και μετά μίλα. Δε πιστεύω να έγινε τίποτα ΑΛΛΟ χθες
- σαν τι άλλο δηλαδή;
- άααλλο... μη κάνετε πως δε καταλαβαίνετε.
- είσαι καλά μωρε; Σιγά μην τον άφηνα.
- ωραία εντάξει. Σας πιστεύω
Είπε και πήγαμε προς το σαλόνι. Ο Αλεξ περπάτησε δίπλα μου.
- καλύτερα να μη το μάθει ο Νίκος δε νοίζεις
Ψιθύρισα και χαμογέλασε απαντώντας μου καταφατικά. Καθίσαμε στο καναπε και συζητούσαμε μέχρι να αρχίσουν πάλι τις συζητήσεις για ηλεκρονικά. Καθόμουν δίπλα στον Αλεξ και το κατάλαβε όταν πήγα να φυγω και με αγκάλιασε. Τον κοίταξα και όταν ξανά γύρισα μπροστά έσκυψε στο αφτί μου.
- βαριέσαι;
Απάντησα καταφατικά
- μη φύγεις πάλι, κάθισε λίγο εδώ. Θα δεις ότι είναι ενδιαφέρον τελικά.
Δεν απάντησα απλά κάθισα και όντως μετά από λίγο η συζήτηση έγινε πιο ενδιαφέρουσα και συμμετείχα και εγώ, παρά την άγνοια μου για αυτό το θέμα...
****************
Πάλι το έκλεισα απότομα... και είναι και μικρο... λοιπον νομιζω πως ειναι το προτελευταίο κεφάλαιο αυτου του βιβλιου και πραγματικά ελπίζω να σας άρεσε οχι μονο το κεφάλαιο αλλά γενικά. Τι επόμενο μαλλον δε θα αργήσει πολύ να ανέβει😉