Κεφάλαιο 58
Ο δικηγόρος μου ήταν όρθιος μπροστά από το δικαστή και πετούσε ένα ένα τα επιχειρήματα που είχε στα χέρια του. Αυτή η δίκη ήταν εντελώς χαμένη. Ο δικαστής είχε πάρει ήδη τις αποφάσεις του και όταν πήγε να τις ανακοινώσει ο δικηγόρος μου πετάχτηκε και τον διέκοψε.
- μισό λεπτό! Νομίζω πως πρέπει να ρίξετε μια ματιά εδώ κύριε εισαγγελέα.
Έδωσε ένα πακέτο χαρτιά. Εκείνος διάβασε κάτι ελάχιστο από όλα αυτά λες και δεν τον ενδιέφερε καθόλου.
- μάλιστα...
Είπε κατεβάζοντας λίγο τα γυαλιά του και κοιτόντας με.
- η απόφαση πάρθηκε. Αλέξανδρε Κατσιώτη, είσαι ελεύθερος.
Γούρλωσα τα μάτια μου και πετάχτηκα όρθιος να αγκαλιάσω τον δικηγόρο μου, ο οποίος ούτε εκείνος πίστευε ότι τα κατάφερε. Βγήκαμε από το δικαστήριο και αφού τον ευχαρίστησα για ακόμα μία φορά έφυγα γρήγορα να πάω να πάρω τη μηχανή μου και να πάω στα παιδιά.
Danae's pov
Ακούστηκε το κουδούνι αλλά δεν είχα διάθεση να δω κανέναν. Προφανώς ούτε ο Νίκος γιατί το κουδούνι ξανά χτύπησε. Κάμποσα λεπτά αργότερα ακούστηκε ο αδερφός μου να φωνάξει από κάτω και μαζί του να έχει αναστατωθεί και ο σκύλος. Κατέβηκα βαριεστημένα να δω τι με ήθελε και αυτό που είδα αρκούσε για να με ταρακουνήσει καλά. Ο Αλεξ αγκαλιά με το Νίκο. Έτρεξα με φόρα και πήδηξα στην αγκαλιά του.
- δε το πιστεύω ότι τα κατάφερες... συγγνώμη που σε άφησα μόνο σου
- εγώ συγγνώμη... εμένα μου άξιζε...
Με κατέβασε και πήγαμε να καθίσουμε στο καναπέ.
- λοιπόν. Και μιας και χαιρετηθήκαμε, χαρήκαμε που βγήκες και τα λοιπά, ΠΟΣΟ ΜΑΛΑΚΑΣ ΠΑΙΖΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ;
Του φώναξε ο Νίκος ενώ είχε ξεκινήσει να του μιλάει ήρεμα. Εγώ γέλασα λίγο το ίδιο και ο Αλεξ αλλά μετά καταλάβαμε πως δεν αστειεύονται οπότε σοβαρευτήκαμε κι εμείς.
- για ποιο πράγμα; Από όλα...
- ΓΙΑ ΌΛΑ! Καλά ρε μαλάκα. Την αδερφή μου ρε;
- ααααα γι αυτό... ναι... σχετικά με αυτό το θέμα... συγγνώμη το ξέρω ότι δεν έπρεπε να πάρω εκείνη.
- είσαι πολύ ηλίθιος ρε! Πιο ηλίθιος από εκείνη! Έπρεπε τουλάχιστον εσύ να με προειδοποιήσεις ότι θα επαιρνες εκείνη! Άμα συνέβαινε κάτι; Τι θα γινόταν μετά;
- καταλαβαίνω το λόγο ανησυχίας σου
- όχι ρε δε καταλαβαίνεις! Έχεις ιδέα τι μου ήρθε όταν την άκουσα στην άλλη της γραμμής να μου λέει "έλα πάρε με είμαι στο χωράφι του Αλεξ με το σκύλο;" ΕΜΕΙΝΑ! ΔΕΝ ΗΞΕΡΑ ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ!
- στου παππού του Αλεξ σου είπα
- ΧΕΣΤΗΚΑ!!
- εντάξει ηρέμησε. Δεν ήθελα να πάθει κάτι. Τη νοιάζομαι όσο κι εσύ εντάξει;
- είσαι ΠΟΛΥ μαλάκας. ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΌΜΩΣ! (έκανε μια παύση) κατά τα άλλα χαιρόμαστε που σε έχουμε πάλι πίσω
Γελάσαμε όλοι και ο Όσκαρ πήδηξε στην αγκαλιά του Αλεξ.
- λοιπόν; Πως και τη γλύτωσες; Γιατί με όλα αυτά που έχεις κάνει έπρεπε να είχες πάει από καιρό μέσα.
- ναι ας μη μιλήσω για εσένα... βρέθηκαν χαρτιά όπου λένε ότι ο σκύλος ανήκει σε εμένα και τελείωσε η ιστορία.
Χτύπησε το κινητό του Νίκου και μετά από κάποια πράγματα που είπε ανέβηκε πάνω να κοιτάξει κάτι που ήθελε. Με τον Αλεξ δε μιλούσαμε μέχρι να με τραβήξει απότομα και να βρεθώ πάνω του.
- βγήκα από τη φυλακή για σένα και ένα φιλάκι δε θα μου δώσεις;
Είπε με παράπονο και ένα κουταβίσιο βλέμμα και τον φίλησα.
- κάτι είναι προς το παρόν.
- όχι προς το παρόν.
- ναι... θες να κάνουμε κάτι;
- χμμ... σαν τι ας πούμε;
- να έρθεις να κοιμηθείς μαζί μου ας πούμε
- μμμ... σκέφτεσαι πολύ εγκληματικά... πως θα φύγω από το σπίτι για έρθω να κοιμηθώ μαζί σου; Γιατί ο Νίκος θα σε σκοτώσει και εγώ δε θέλω να πεθάνει ο αλήτης μου
- το λατρεύω να με λες έτσι το ξέρεις;
- δε μου το έχεις πει ποτέ... καλά μπορεί και ναι...
- θέλω να σε πάω βόλτα σήμερα... αλλά ξέρεις... όπως παλιά...
- με το βρίσιμο η χωρίς
- αλλού το θέλω εγώ το βρίσιμο.
Είπε με ένα πρόστυχο βλέμμα και τον χαστούκισα.
- κάνε όνειρα
- όνειρα;
- ανεκπλήρωτα!
Εμφανίστηκε ο Νίκος στη σκάλα και δε μίλησε. Μου έκανε απλά νόημα "καλά θα δεις εσύ" και κάθισε καλύτερα στη θέση του.
- σορι ρε που έφυγα έτσι. Τα παιδιά παραγγέλνουν σπρέι και είπα να πάρουμε κι εμείς. Της έστειλα μια λίστα.
- όλοι μαζί θα τα πάρουμε πάλι; Έξυπνοι είμαστε. Άμα δε μας πιάσουν καμία ώρα που τα παίρνουμε με το κιλό.
- μη γκρινιάζεις! Μια χαρά θα πάνε όλα
- σχεδόν... αν δε χάσουμε τη περιοχή και μείνουμε στο δρόμο
- μπορείς να μη σκέφτεσαι μαλακίες; Η περιοχή μας ανήκει
- οκ... εγώ να πηγαίνω... νομίζω δεν έχω κάτι άλλο να πω...
Είπα και με κοίταξαν και οι δύο
- που πας;
- μου έστειλε ο Λιο και μάλλον θα πάμε καμία βόλτα
- ποιος Λιο; Ο γνωστός; Που τον βρήκες;
- δουλεύει σε ένα μαγαζί
- ωχ... και σου ζήτησε να βγείτε;
- και ποιος είναι αυτός ο Λιο; Μπορώ να ξέρω;
Πετάχτηκε ο Αλεξ με νεύρο.
- ένας παλιός μας φίλος
- ναι... ναι ένας φίλος μας, είναι...
Με κοίταξε με ένα δολοφονικό βλέμμα.
- ελπίζω πως δε θα καταλήξει και αυτός σα το Πανο
- όχι ρε Αλλεξ πας καλά; Φίλοι είμαστε σου λέω!
- καλά...
- ε Δανάη! Να προσέχεις
Συμπλήρωσε ο Νίκος πριν φύγω. Πήρα τηλέφωνο το Λιο και το σήκωσε σχεδόν αμέσως. Ήταν στο πάρκο με το Γιάννη οπότε πήγα κι εγώ να τους βρω.
Leo's pov
Πριν λίγο καιρό βρέθηκα μετά από χρόνια με το Γιάννη. Δε περίμενα να τον δω έτσι ξαφνικά μπροστά μου. Καταφέραμε να βγούμε κάποια στιγμή και μου είπε γενικά τι παίζει. Μου ανέφερε και για τη Δανάη αλλά όχι πολλά... τη θυμόμουν τη Δανάη. Απλά... πιο μικρή... ήρθανε από το μαγαζί που δούλευα μαζί με το Γιάννη. Δε τη γνώρισα στην αρχή. Αγνώριστη...
Όσο τη κοιτούσα τόσο πιο πολύ αμφέβαλα ότι ήταν όντως η Δανάη που ήξερα... η Δανάη που έβλεπα μπροστά μου εκείνη τη στιγμή ήταν μια Δανάη εξωστρεφής, φιλική, μέσα σε όλα, χαμογελαστή, χωρίς κανένα ίχνος αμηχανίας... Γαμώτο... νομίζω ότι μου αρέσει...
Μίλησα στο Γιάννη σχετικά με αυτό όσο είχα την ευκαιρία αλλά όχι ιδιαίτερα. Βασικά δεν ήξερα καν για τη προσωπική της κατάσταση και μέσα ευχόμουν να είναι μόνη αυτή τη περίοδο. Δεν είπαμε πολλά, ούτε και κατάλαβα πολλά απ' όσα έλεγε στο Γιάννη. Δεν έκατσαν και πολύ αλλά είπαμε με τη Δανάη να μη χαθούμε.
Μια με δύο μέρες αργότερα με πήρε τηλέφωνο να πάμε καμία βόλτα, καθώς ήμουν ήδη έξω με το Γιάννη. Αργότερα ήρθε κι εκείνη χαρούμενη. Αγκάλιασε το Γιάννη και του είπε κάτι για μια δίκη που δε κατάλαβα. Μετά κάθισε μαζί μας.
Danae's pov
Πήγα με τα αγόρια κατά χαρούμενη. Έπεσα με φόρα και αγκάλιασα το Γιάννη.
- οου! Τι χαρές είναι αυτές;
- Γιάννη μουυυ! Ο Αλεξ είναι ελεύθερος! Κέρδισε τη δική!!!
- αλήθεια λες!?
- Ναι!!
Είπα και τον έσφιξα στην αγκαλιά μου από τη χαρά μου. Μετά κάθισα μαζί τους μέχρι τουλάχιστον να φύγει ο Γιάννης και να μείνω μόνη με το Λίο.
- λοιπόν; Εσύ πως πάει γενικά; Γιατί δε νομίζω και να μην έχει αλλάξει και τίποτα
- ε εντάξει κάτι έχει αλλάξει...
- για λέγε...
- βασικά μη νομίζεις και τίποτα το ιδιαίτερο. Κυρίως οι σχέσεις μας με το Νίκο αλλά τώρα νομίζω εντάξει.
Εντάξει δεν είπα για τον Αλεξ ωραία; Δε θέλω να του φανεί κάπως. Και στο κάτω κάτω θέλω να δω που θέλει να το πάει.
- α. Μάλιστα. Δηλαδή τίποτα άλλο δε παίζει;
- εεε εντάξει τώρα όχι τόσο.
Ωω μα γιατί το κάνω αυτό καταντάει σπαστικό!
- α... γιατί ξέρεις... ούτε εγώ έχω κάτι αυτή τη περίοδο.
- ναι; Πως κι έτσι;
- γιατί με ήξερες από πάντα να έχω;
- όχι αλλά δε το φαντάστηκα τώρα. Τέλος πάντων... να πηγαίνω κι εγώ γιατί θα με περιμένει και ο αδερφός μου σπίτι...
Είπα και σηκώθηκα αφού το κλίμα είχε αρχίσει να γίνεται όλο και πιο αμήχανο. Κάπως έτσι το διαλύσαμε.
***********************************
Εντάξει νομίζω πως κάτι λέει αυτό το κεφάλαιο. Άργησα λίγο και φοβάμαι πως μάλλον το επόμενο θα αργήσει και αυτο... βασικά δε κάθομαι πια τόσο πολύ να γράψω γιατί δεν εχω και αρκετό χρόνο να ασχοληθώ με αυτο. Θα κάνω ότι μπορώ να ανέβει το επόμενο στην ώρα του αλλά δεμ υπόσχομαι τίποτα ακόμα