Κεφάλαιο 59
Ο Αλεξ έμεινε σπίτι μας χθες βράδυ. Φύσικα δε κοιμηθήκαμε μαζί αλλά αυτό δε σημαίνει ότι ξέφυγα από τις επισκέψεις του. Όλο το βράδυ πήγαινε μέσα έξω στο δωμάτιο μου χωρίς να μπορεί να κοιμηθεί και φυσικά δεν άφηνε ούτε εμένα. Το άλλο πρωί σηκώθηκαμε όλοι και πήφαμε μαζί σχολείο. Τελευταία ώρα είπαμε με τον Άλεξ να κάνουμε κοπάνα ώστε να πάμε και μια βόλτα οι δυο μας.
Καθόμασταν στο πάρκο όταν δέχτηκε ένα τηλεφώνημα που τον έκανε έξαλλο. Φώναζε στο τηλέφωνο και όταν το έκλεισε άφησε μια εκπνοή μάλλον για να ηρεμήσει λίγο από τα νεύρα. Του χαίδεψα λίγο τη πλάτη και με κοίταξε.
- έλα ρε συ Αλεξ μου ηρέμησε... τι έγινε γιατί είσαι έτσι;
- ο πατέρας σου! Αύριο θα έρθει στη περιοχή με τα μηχανήματα και την αστυνομία! Αυτό έγινε!
- και αν όντως πρέπει να το κάνει;
- τι να κάνει; Να μας χαλάσει τη περιοχή; Αυτό πιστεύεις πρέπει να γίνει;
- δεν είπα ότι το πιστεύω! Απλά δε ξέρω... μήπως να μη τα βάζατε με την αστυνομία;
- όχι! Τι θα πει να μη τα βάζαμε; Δική μας περιοχή δεν είναι;
- ναι ρε Αλεξ αλλά είναι επικύνδυνο!
- ΣΤΑ ΑΡΧΙΔΙΑ ΜΟΥ ΤΙ ΕΊΝΑΙ! Εγώ θέλω να έχω τη περιοχή μου μπορώ;
- ρε συ Αλεξ φοβάμαι...
- δε πρόκειται να μείνω πίσω από όλο αυτό. Τελείωσε.
- ΘΑ ΣΑΣ ΚΛΕΙΣΟΥΝ ΜΕΣΑ!
- Δε με νοιάζει! Εγώ θέλω να μείνω με την ομάδα ότι και αν γίνει, έστω και αν είναι η τελευταία φορά.
- μα ρε συ Αλεξ...
- μη τολμήσεις να μπεις εμπόδιο! Κάτσε πίστευε ότι ο πατέρας σου έχει δίκιο πάντα και άκουγε τα παραμύθια που σου πουλάει, γιατί σίγουρα θα σου έχει πει ιστορίες. Κάνε ότι σου λέει μια ζωή.
Είπε και σηκώθηκε.
- δε με νοιάζει τι θα κάνετε εσείς. Αυτό που θέλω είναι να έχω πίσω τη περιοχή μου και θα την έχω, όσο και αν χρειαστεί να προσπαθήσω γι αυτό.
Έφυγε και με άφησε μόνη μου. Εντάξει το παράκανα. Έπαιξα με τα νεύρα του... αλλά και εγώ ανησυχώ! Μα τώρα να τα βάζει με την αστυνομία; Δεν ήθελα να τον δω πάλι μέσα εγώ φταίω;
Σηκώθηκα και πήγα σπίτι. Μπήκα τη στιγμή που ο Νίκος μιλούσε στο κινητό του. Πάλι ένταση... φώναζε και αυτός στο τηλέφωνο μέχρι που το έκλεισε. Δε μου μίλησε. Έφυγε από το σπίτι χωρίς να πει τίποτα και εγώ πήγα στο δωμάτιο μου. Γύρισε πολύ αργά το βράδυ και το κατάβα γιατί ούτε εγώ μπορούσα να κοιμηθώ. Κατέβηκα στο σαλόνι και τον πέτυχα να αφήνει τα κλειδιά της εξώπορτας στο τραπεζάκι. Με κοίταξε και αναστέναξε. Κάθισε στο καναπέ και κάθισα δίπλα του. Του έτριψα τη πλάτη και με κοίταξε.
- έχει να κάνει με τους τοίχους έτσι;
Απάντησε καταφατικά
- κάναμε σα συμβούλιο. Θα μαζευτούμε να μπούμε εμπόδιο στους ανθρώπους που θα έρθουν αύριο να γκρεμίσουν τη περιοχή και θα κάνουμε επανάσταση.
- θα πας;
- βεβαια
- πας καλά; Θα είναι και ο πατέρας μας!
- ναι λες και δε το περιμένει. Αφού ξέρει με τι παρέες έχω μπλέξει και ξέρει ότι κινούμαι παράνομα. Δε θα δει και κάτι που δε περιμένει. Έχει σταματήσει να βασίζεται πλέον σε εμένα.
- μα ρε συ Νίκο... η εταιρία σου...
- την εταιρία δε την αναλαμβάνω ότι και αν γίνει, όσα λεφτά και αν βγάζω, όσο πιεσμένος και αν είμαι.
- και τι θα γίνει με αυτό το θέμα;
- δε με νοιάζει καθόλου προσωπικά ειλικρινά
Είπε και σηκώθηκε.
- πάω να ξαπλώσω λίγο
Ανέβηκε στο δωμάτιό του και μέχρι το άλλο πρωί δε τον είδα. Η μάλλον όχι. Ούτε το άλλο πρωί τον είδα. Είχε φτάσει πλέον μεσημέρι και πήγα να τσεκάρω το δωμάτιο του Νίκου και να τον ξυπνήσω, όταν συνειδητοποίησα ότι έλειπε από το σπίτι. Άνοιξα το κινητό μου και όταν μπήκα στο facebook κατάλαβα ότι ο Αλεξ είχε βγάλει τα ψευδόνυμα που μας είχε βάλει, πράγμα που με πλήγωσε. Κάθισα στο σαλόνι και τον σκεφτόμουν... δηλαδή από μια μααλακία που είπα θα τελειώσουν όλα έτσι;
- "οι τοίχοι"
Είπε μια φωνή μέσα μου και πετάχτηκα όρθια. Γι αυτό ο Νίκος είχε φύγει τόσο νωρίς. Έτρεξα πάνω να ντυθώ και πήρα ένα ταξί και του είπα να με πάει εκεί. Με άφησε κάμποσο παρακάτω γιατί η αστυνομία είχε κλείσει το δρόμο. Μπήκα ανάμεσα τους, με όλους να μου φωνάζουν όταν έφτασα στη μέση. Από τη μία πλευρά οι άνθρωποι του πατέρα μου και από την άλλη όλα τα παιδιά από τους τοίχους που παρεμπιπτόντως ήταν πάρα πολλοί.
- σταμάτα!
Φώναξα στο πατέρα μου και όλοι στάφηκαν προς το μέρος μου. Δε μπορούσα να δω το Νίκο αλλά τον Αλεξ τον διέκρυνα με ευκολία. Τον ένοιωσα να με καρφώνει.
- Δανάη!??? Τι κάνεις εσύ εδώ; Μη μου πεις ότι έγινες και εσύ μια από αυτούς;
- όχι....
"κάτσε πίστευε ότι ο πατέρας σου έχει δίκιο πάντα και άκουγε τα παραμύθια που σου πουλάει... κάνε ότι σου λέει μια ζωή"
- ναι... είμαι μια από αυτούς. Και δε θα γκρεμίσεις αυτή τη περιοχή! Ο Νίκος είναι γιος σου! Θα καταστρέψεις κάτι δικό του;
Κοίταξα τον Αλεξ και είχε μείνει άφωνος και με κοιτούσε. Μου χαμογέλασε.
- δε το πιστεύω ότι ακούω κάτι τέτοιο από εσένα. Δε το περίμενα από εσένα Δανάη. Με απογοήτευσες ειλικρινά. Πάντα νόμιζα ότι ήσουν πιο έξυπνη από τον αδερφό σου και δε θα έμπλεκες ποτέ έτσι.
- δε μπορείς να καταλάβεις; Αυτός ο χώρος για κάποιους είναι το σπίτι τους!
- δε με ενδιαφέρει Δανάη! Εγώ αυτό το χώρο τον αγόρασα και θα τον κάνω ότι θέλω
- είναι τόσο δύσκολο να χτήσεις το κωλοεργοστάσιό σου κάπου αλλού; Μια ζωή μας είχες χεσμένους! Με το Νίκο μεγάλωσα δε θυμάμαι να με μεγάλωσες εσύ ποτέ! Δε σε νοιάζει καν πως είμαστε, αν πάθαμε κάτι. Μια ζωή γραμμένους, λες και δε κάνατε ποτέ παιδιά. Και τώρα τι; Ποιο είναι το επόμενο βήμα που πρέπει να κάνετε για να βγάλετε κι άλλα λεφτά; Να καστρέψετε κι άλλους ανθρώπους;
Είπα και στη σκέψη του παρελθόντος μου είχα βουρκώσει και η φωνή μου έσπαγε. Κάποιος με πήρε αγκαλιά και όταν γύρισα είδα το Νίκο. Με έσπρωξε ελάχιστα ως ένδειξη να προχωρήσω και με πήγα κάπου πιο πίσω. Σε δευτερόλεπτα όλοι άρχισαν πάλι να φωνάζουν και να βρίζουν. Ο Νίκος απομακρύνθηκε και κοίταξε πίσω μου. Ακολούθησα το βλέμμα του και είδα τον Αλεξ να στέκεται και να μας κοιτάζει. Ο Νίκος μας προσπέρασε και έφυγε, αφήνοντας με μόνη μου μαζί του.
- συγγνώμη... συγγνώμη... θα με συγχωρέσεις;... Εντάξει όχι άστο ήμουν απαράδεκτος....
- ναι
Χαμογέλασε αλλά δε πλησίασε. Πήγα κοντά του και τον αγκάλιασα. Ήταν σφιγμένος. Χαλάρωσε λίγο και με αγκάλιασε σφιχτά.
- γιατί είσαι σφιγμένος;
- νόμιζα θα με χτηπούσες...
Είπε και γέλασα.
- Τόσο κακή εντύπωση έχεις σχηματίσει για εμένα;
- όχι αλλά μου άξιζε και θα είχες δίκιο.
- δε θα σε χτηπούσα... άλλωστε δε μπορώ...
Είπα θυμίζοντας του τη μέρα που με ανάγκασε να τον χτυπήσω αλλά μετά έβαλα τα κλάματα. Χαμογέλασε και με τράβηξε κοντά του δίνοντας μου ένα φιλί.
- θα μείνω μαζί σας. Θέλω να σας βοηθήσω.
Είπα αποφασιστικά αλλά εκείνος αρνήθηκε.
- είναι επικίνδυνο.
- μα θα προσέχω
- δε ξέρεις πόσο θέλω να είσαι μαζί μου αλλά όχι δε μπορώ....
Δε τον άφησα να ολοκληρώσει και πήγαα προς τα εκεί πάλι. Δε θα έμενα απ' έξω σε όλο αυτό. Πήγα στο Νίκο και στάθηκα δίπλα του. Με κοίταξε και αφού του εξήγησα ότι δε πρόκειται να φύγω με άφησε. Με το ζόρι βέβαια αλλά κάτι είναι και αυτό. Τα πράγματα ξέφυγαν ότι οι δικοί μας άρχισαν να πετάνε τελειωμένα σπρέι στους ανθρώπους της εταιρείας. Όλα σταμάτησαν όταν ο πατέρας μου με είδε με το Νίκο αγκαλιά λίγο παραπέρα και "διέταξε" όσους είχα έρθει μαζί του να φύγουν. Όλοι άρχισαν να πανηγυρίζουν αλλά ένα αγόρι δεν είχε την ίδια άποψη που είχαν και οι υπόλοιποι.
- είναι πολύ νωρίς ακόμα για πανηγυρισμούς και σαχλαμάρες. Κοιτάξε να δούμε τι θα κάνουμε και μετά πανηγυρίστε όσο θέλετε.
Τον κοίταξα και με κοίταξε στα μάτια για λίγο. Μου χαμογέλασε ελάχιστα και σταμάτησα να τον κοιτάω.Μετά από λίγο που ο Αλεξ μιλούσε με το Νίκο εκείνος ήρθε να μου μιλήσει.
- Παύλος
Είπε και έτεινε το χέρι του
- Δανάη
- είσαι καιρό μαζί μας;
- όχι... δεν είμαι ακριβώς στην ομάδα. Βασικά είμαι η κοπέλα του Αλεξ και...
- του Αλεξ; Ποιου Αλεξ του Κατσιώτη;
- ναι...
- καλά άστο τότε. Χάρηκα για τη γνωριμία πάντως Δανάη
Απομακρύνθηκε μετά από ένα χαμόγελο που μου έσκασε και εγώ κοίταξα τον Αλεξ περίεργα. Το κατάλαβε και με κοίταξε και εκείνος. Σηκώθηκε και ήρθε προς το μέρος μου
- τι έγινε;
- να σε ρωτήσω κάτι;
- ναι πες μου
- οι άλλες κοπέλες σου... άστο, άστο ξέχασα
- ήρθε να σου μιλήσει ο Στέφανος
- όχι ποιος είναι αυτός;
- καλύτερα μη μάθεις. Τι έγινε και με ρωτάς για πρώην;
- βασικά... γνώρισα κάποιον... και μόλις έμαθε ότι τρέχει κάτι μεταξύ μας έφυγε χωρίς να μου πει κάτι
Χαμογέλασε με ένα πονηρό ύφος και με βλέμμα νικητή.
- δεν είναι κάτι. Απλά ξέρουν τις συνέπειες αυτό είναι όλο.
- συνέπειες λέγοντας;
- δεν είναι για εσένα αυτά. Μόνο για άντρες είναι.
- α δηλαδή είμαι σα τις άλλες;
- δεν είπα αυτό. Απλά κάποια πράγματα δε πρέπει να τα μαθαίνετε.
- καλά...
Με γύρισε προς τα εκείνο και με φίλησε γλυκά.
*******************
Άργησα πάαααρα πολύ... έχετε δίκιο ότι και να πείτε. Τέλος πάντων... αυτό το βιβλιο πλησιάζει και αυτο στο τελος του... δεν έχει πολυ ακομα και ο λογος είναι οτι δεν είχα και παρα πολλα γεγονότα που να ειναι ενδιαφέρον για να γραψω... ελπιζω να σας αρεσε😘