Κεφάλαιο 57
Alex’s pov
Πέρασα μια από τις χειρότερες νύχτες της ζωής μου. Ήμουν καθισμένος πάνω στο και καλά κρεβάτι του κελιού μέσα στο σκοτάδι και σκεφτόμουν τη Δανάη. “Πως δεν έμπλεξε μαζί μου… ευτυχώς… μακάρι να ήξερα τι κάνει…”
- η Δανάη είναι μια χαρά. Για εσένα δε ξέρω.
- Ανδριάνα…
- μη μου μιλάς. Δε θέλω να ακούσω τίποτα από εσένα.
- δε μπορούσα να κάνω κάτι…
- δεν έπρεπε να πας εκεί.
- δεν ήθελα να χάσω τον Όσκαρ…
- φέρθηκες ηλίθια και ανώριμα. Ήξερες πάρα πολύ καλά που θα σε έβγαζε όλο αυτό. Και δε σου έφταιξε σε τίποτα το κορίτσι να το πάρεις μαζί.
- εντάξει ήμουν ηλίθιος εντάξει; Που είναι τώρα; Γλύτωσε; Τι κάνει;
- είναι στο σαλόνι αγκαλιά με το σκύλο σου και σε σκέφτεται. Μάτι δεν έχει κλείσει.
- εγώ φταίω για όλα αυτά… έπρεπε να είχα πάει μόνος μου…
- ΔΕΝ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΠΑΣ ΚΑΘΟΛΟΥ! Αν είχε καθίσει σπίτι σου όλα θα ήταν όπως πριν. Τι κατάλαβες τώρα; Δικάζεσαι για μια πράξη που δηλώνει ανωριμότητα
- ουφ… τουλάχιστον είναι καλά… και σπίτι!?
- ο Νίκος τη πήγε.
- ωχ…
- πες μου ότι θα βγεις από εδώ μέσα… δε θέλω να σε ξαναδώ εδώ μετά τη δίκη.
- θα κάνω ότι περνάει από το χέρι μου.
Είπα με μηδενική σιγουριά κατεβάζοντας το κεφάλι μου και εκείνη εξαφανήστικε.
Το άλλο πρωί ένας αστυνόμος με πήγε σε ένα άλλο δωμάτιο και με έκλεισε εκεί εξηγώντας μου ότι θα δω κάποιον. Στο δωμάτιο, προς μεγάλη μου έκπληξη μπήκε η Δανάη. Της εξήγησα πάνω κάτω τι παιζόταν αλλά δεν είχα σχεδόν καθόλου χρόνο. Ένας φύλακας μπήκε και μου ξανά πέρασε χειροπέδες.
- να προσέχεις. Και να πεις στο Νίκο ότι είμαι καλά. Θα κάνω ότι μπορώ για να βγω από εδώ το υπόσχομαι.
Είπα πριν με πιάσει από τα μάγουλα και ενώσει τα χείλη μας σε ένα φιλί που δε περίμενα και ήθελα τόσο πολύ να νιώσω πάλι. Η καρδία μου άρχισε να χτυπάει πάλι δυνατά καθώς αισθανόμουν την την ύπαξή της. Ο φύλακας με απομάκρυνε ενώ ένας άλλος οδήγησε τη Δανάη προς την αντίθετη κατεύθυνση.
Danae’s pov
Μετά από το φιλί μας με τον Αλεξ επιτέλους συνήλθα. Ήθελα να του πω τόσα πολλά αλλά είχα τόσο λίγο χρόνο… δε θα φύγει ποτέ από το μυαλό μου το χαμόγελό του μετά από εκείνο το φιλί...
Πήγα σπίτι και ο Νίκος έτρεξε κατά πάνω μου.
- πως είναι; Τι κάνει; Πες μου θα βγει γρήγορα;
- δικάζεται
Είπα και άφησα τον εαυτό μου να πέσει στο καναπέ.
- τι εννοείς δικάζεται;
- δικάζεται… αύριο έχει δίκη… τον δικάζουν για καταπάτηση περιουσίας και κλοπή
- δηλαδή αυτό ήταν…
- έχει βρει ένα καλό δικηγόρο και τώρα κάνουμε το σταυρό μας μέχρι αύριο το πρωί που θα γίνει η δίκη. Μάλιστα… μου είπε να σου πω ότι είναι καλά και ότι θα κάνει ότι μπορεί για φύγει από εκεί μέσα. Στο υπόσχεται…
Είπα και άφησα ένα δάκρυ να κυλίσει στο μάγουλό μου φέρνοντας πάλι στο νου μου τα λόγια του.
- έλα κορίτσι μου… μη κλαις τώρα… εσύ κάποτε το μισούσες
- ναι αλλά τώρα… τον νοιάζομαι…
Με αγκάλιασε και σκούπησε το μάγουλό μου.
- αν και μου ακούγεται παράξενο από το στόμα σου… θα είναι καλά θα δεις.
Αναστέναξα και κοίταξα κάτω…
Niko’s pov
Μπορεί να ακουστεί σαν υπερβολή αλλά ο Αλεξ ήταν στο μυαλό μου συνεχώς. Δεν είχα σταματήσει να τον σκέφτομαι όλη τη νύχτα… γαμώτο γιατί μου το έκανε αυτό τώρα; Ήταν από τις χειρότερες νύχτες που πέρασε σίγουρα και μακάρι να συλάμβαναν και εμένα και ας γλίτωνε και εκείνος… “ΓΙΑΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΟΛΟ ΜΑΛΑΚΙΕΣ ΡΕ ΑΛΕΞ!” Όταν κατέβηκα στο σαλόνι τα χαράματα συνειδητοποίησα ότι ούτε η Δανάη κοιμόνταν. Ήθελε να πάει να τον δει… δεν της έφερα αντίρρηση. Όταν γύρισε μου είπε ότι δικάζεται… Κάθισα μαζί της μέχρι να της τηλεφωνήσει η Ιωάννα να βγούνε. Πήρα και εγώ τα σπρέι μου και έφυγα.
Πέρασα από το τμήμα να τον δω. Μόλις μπήκα στο δωμάτιο του επισκεπτηρίου και τον είδα μπορστά μου έτρεξα στην αγκαλιά του.
- είσαι πολύ μαλάκας ρε
- ναι… το κατάλαβα. Συγγνώμη… η Δανάη μου είπε ότι ξέρεις…
- θα αφήσω καλύτερα ασχολίαστο το γεγονός ότι πήρες την αδερφή μου μαζί και θα το σημειώσω να σε βρίσω μόλις βγεις.
Γέλασε και γέλασα και εγώ.
- μπορεί να ακουστεί πολύ γκέι, αλλά μου έλειψες ρε μαλάκα…
- κι εμένα… αν και ακούγεται αρκετά γκέι
- σε ψάχνει ο Άρης…
- του το είπες;
- όχι… δεν ήξερα αν έπρεπε.
- καλύτερα. Δε θέλω να τον ανησυχήσω και εκείνο.
- μόλις βγεις να ξέρεις ότι έχεις πολλά να ακούσεις.
- χαχα! Ήμουν σίγουρος δε χρειαζόνταν να μου το πεις
- τι λες θα κάτσεις χρόνια;
- ναι! Μου αρέσει πολύ! Εγώ λέω να πάω και ισόβια καμία μέρα
- να το κανονίσουμε ρε
- έλα σοβαρέψου. Τι θα λέει η Δανάη έτσι και τα ακούσει αυτά;
- έγνοια σου και η Δανάη δε πρόκειται να τα ακούσει. Εκτός και αν βγείτε κανένα κρυφό ραντεβού πάλι. ΟΠΩΣ ΤΟΤΕ!
- θα μου το χτυπάς για πάντα έτσι; Μέχρι να χωρίσετε
- ε καλά είπα για πάντα.
- άσε ρε! Έγινες σοβαρός στις σχέσεις ξαφνικά. Θα κατεβάσεις κανένα πεθαμένο με τις μαλακίες που λες.
- με αυτές που κάνω κατέβασα…
Είπε και σοβάρεψα.
- τι εννόεις;
- ήρθε η Ανδριάνα χθες και μου φώναξε… είχε δίκιο…
- τι σου είπε;
- ότι έπρεπε να κάτσω στα αυγά μου με λίγα λόγια.
- ήταν καλά έτσι;
- ναι… γιατί;
- όχι τίποτα… γιατί νόμιζα πως θα αντιδρούσε αλλιώς.
- όχι ευτυχώς…
Μπήκε μέσα ο φύλακας και τον έκανα μια τελευταία αγκαλιά.
- τα λέμε αδερφέ
- να είσαι δυνατός και όλα καλά θα πάνε στο τέλος θα δεις.
Ήταν το τελευταίο πράγμα που είπα πριν φύγω. Πήγα στους τοίχους και έβγαλα όλο το μεσημέρι- απόγευμα εκεί. Δεν έφαγα τίποτα. Δε πήγαινε τίποτα κάτω… “τουλάχιστον είναι καλά…” ήταν η μόνη σκέψη που είχα στο μυαλό μου και το μόνο πράγμα που με παρηγορούσε…
Danae’s pov
Βγήκα με τα παιδιά με καθόλου όρεξη να κάνω το οτιδήποτε. “Θεέ μου ας τα καταφέρει στη δική…” σκεφτόμουν συνέχεια. Εντάξει ήταν πολύ χοντρό να φτάσει στη φυλακή εξαιτίας του παππού του περισσότερο.
Γύρισα σπίτι και ο Νίκος έλειπε. Κάθισα να δω τίποτα στο YouTube μπας και ξεχαστώ λιγάκι, μέσω της τηλεόρασης, (ξέρετε που συνδέεται το λαπτοπ με τη τν...whatever). Ο Νίκος ήρθε λίγες ώρες αφού τελείωσε η ταινία. Ήρθε στο δωμάτιό μου και κάθισε.
- που ήσουν;
- τώρα…
- στους τοίχους.
- πώς…
- έχει λερωθεί με κόκκινο στο μανίκι σου.
Χαμογέλασε.
- όλα τα προσέχεις ε;
- έναν ηλίθιο έχει το σπίτι. Αν δε το προσέχουμε και αυτό…
- μμμ… μ’ αγαπάς κατά βάθος.
- καλά…
- τι, όχι;
- έλα σ’ αγαπάω τελείωνε όμως.
- ναι ναι με τον Αλεξ μια χαρά τα λέτε
- μια χαρά κατάπιες κι εσύ το γεγονός ότι είμαστε μαζί ε;
- ας τα λέμε. Ακόμα θέλω να τον σκοτώσω αλλά καλύτερα άστο.
Γέλασα και σηκώθηκα. Πήγα να φτιάξω τίποτα να φάμε (χαχα! Εδώ γελάμε) Μετά το βραδινό πήγε ο καθένας στο δωμάτιό του και μέχρι το πρωί κανένας δε ξαναβγήκε. “κοιμηθήκαμε” ο καθένας με τις σκέψεις του, καλά μόνο ύπνο δε το λες αυτό, σίγουρα όλοι με το αυριανό άγχος του δηκαστηρίου.
Alex’s pov
Με σήκωσαν από τις έξι το πρωί για να ετοιμαστώ για τη δίκη στις εφτά. Ήρθε ο δηκηγόρος μου και για να μη τα πολυλογώ η πιθανότητα να βγω από εδώ μέσα άμεσα είναι σχεδόν απίθανη. Εκτός και αν παρουσιαστεί κάποιος μάρτυρας, ή καταφέρουμε με τα στοιχεία που έχουμε να πείσουμε το δικαστήριο. Για μάρτυρα το αποκλείω ενταλώς, μιας και απαγόρευσα στη Δανάη και στο Νίκο να πατήσουν εδώ μέσα, οπότε στηρίζω τις ελπίδες μου στα στοιχεία όπου και αυτά δεν είναι τόσο καλά.
Δύο αστυνομικοί συνόδευσαν εμένα και το δικηγόρο μου την αίθουσα που θα γινόταν η δίκη. Στην απέναντι άκρη καθόταν ο παππούς μου κι εκείνος με τη συνοδεία του δικηγόρου του. Είχα ιδρώσει και δεν ένοιωθα τα πόδια μου. Κάθε κίνηση μου γινόταν αυτόματα. Κάθισα στη θέση μου ανήσυχος και οι δικαστές μπήκαν στην αίθουσα.
*****************
Έφτασε και η ωρα της δίκης... έχετε δίκιο ότι έπρεπε να το είχα προχωρήσει λίγο. Άλλα δε ξέρω αν πρέπει να τον αφήσω στη φυλακή ή να τον βγάλω έξω.... τέλος πάντων... ελπίζω να μη ήταν βαρετό😂