Κεφάλαιο 56
Έκλεισε πάλι το κλουβί του Όσκαρ και πήγαμε προς τη μηχανή όταν μας περικύκλωσαν 2 περιπολικά και 4 αστυνομικοί πετάχτηκαν έξω. Ο Αλεξ άφησε το χέρι μου.
- Δανάη φύγε.
- τι; Όχι δεν υπάρχει περίπτωση
- Δανάη μίλησα! Είπες θα με ακούς! Πάρε το σκύλο και φύγε. ΤΩΡΑ!
Πήρα με δισταγμό την αλυσίδα που πέταξε κάτω ο Αλεξ ενώ ο Όσκαρ γάβγιζε. Τον τράβηξα αλλά δε κινούνταν. Οι αστυνομικοί άρχισαν να πλησιάζουν όλο και περισσότερο όταν πλέον είχαν αρχίσει να έρχονται υπερβολικά κοντά και δύο από αυτούς ήρθαν κατά πάνω μας. Τράβηξα με δύναμη το σκύλο και απομακρύνθηκα τρέχοντας προς την αντίθετη κατεύθυνση και ευτυχώς ο Όσκαρ συνεργάστηκε μαζί μου παρ’ όλο που είδα κι έπαθα να τον απομακρύνω από τον Αλεξ. Κάθισα σε μια απόσταση, κρυμένη, όπου μπορούσα να δω τι γινόταν.
Alex’s pov
Ένας αστυνομικός πήγε να κινηγήσει την Δανάη αλλά έτρεξα πίσω του και έπεσα πάνω του. Ευτυχώς μέχρι να με σηκώσει κάποιος άλλος και να συνεχίσει κάποιος να τη κυνηγάει εκείνη είχε χαθεί. Με είχε πάρει αγκαλιά από τη πλάτη προκειμένου να με ακινητοποιήσει τη στιγμή που από ένα περιπολικό βγήκε ο παππούς μου.
- να το πάρετε! Να τον κλείσετε μέσα!
Φώναξε έξαλλος ενώ εγώ είχα μείνει και το κοιτούσα έκπληκτος. Αυτός τους είχα βάλει.
- μη με κοιτάς έτσι μικρέ. Εγώ σε είχα προειδοποιήσει.
- δε ντρέπεσαι λίγο; Πρώτα μου παίρνεις το μοναδικό κατοικίδιο που είχα και αγάπησα και τώρα θα με κλείσεις και μέσα που ήρθα να πάρω αυτό που μου ανήκεί;
Είπα την ώρα που ο αστυνομικός μου πέρασε χειροπέδες.
- που είναι ο σκύλος μικρέ;
- τι τον θες; Δικός μου είναι
- όχι πια. Γι αυτό λέγε που τον πήγες;
- εκεί που έπρεπε να είχα πάει από την αρχή.
- το καλό που σου θέλω είναι να επιστρέψει ο σκύλος σε εμένα γιατί δε ξέρω κι εγώ τι θα γίνει.
- τι σε νοιάζει ρε εσένα; Πως την είδες δηλαδή; Ξαφνικά θυμήθηκες ότι έχεις και σκύλο να προσέχεις;
- όποτε θέλω το θυμάμαι και όποτε θέλω το ξεχνάω. Δε θα σου δώσω λογαριασμό μικρέ!
Είπε την ώρα που ο αστυνόμος που μου πέρασε τις χειροπέδες με έσπρωξε μέσα στο περιπολικό.
Danae’s pov
Έβαλαν τον Αλεξ σε ένα περιπολικό και απομακρύνθηκαν. Άφησα την αλυσίδα του Όσκαρ να πέσει στο έδαφος και γονάτισα κι εγώ… εγώ τον οδήγησα σε αυτό το σημείο τώρα; Τι θα γίνει τώρα; Γαμώτο όχι… τον αγαπάω γιατί δε μπήκα εμπόδιο σε όλο αυτό… είχα βουρκώσει ενώ ο Όσκαρ είχε φύγει και έτρεχε από δω κι από εκεί. Μετά από λίγο σκούπισα τα μάτια μου και σηκώθηκα. Φώναξα τον Όσκαρ κοντά μου και πήρα το κινητό στα χέρια μου. Κάλεσα έναν έναν τους αριθμούς των φίλων που θα μπορούσαν να με βοηθήσουν να φύγω από εδώ αλλά τίποτα. Αναγκάστηκα κάλεσα το Νίκο και σε εκείνο επέμεινα μέχρι ν το σηκώσει
- ναι…
- Νίκο… σε χρειάζομαι…
- Δανάη;;;
- Νίκο έκανα κάτι τρομερό… σε χρειάζομαι… μπορείς να έρθεις να με πάρεις σε παρακαλώ;
- Δανάη κλαις;
- έλα να με πάρεις...
- που είσαι;
- στο χωράφι του παππού του Αλεξ
- τι;;;
- …
- έρχομαι.
Μου το έκλεισα και κάθισα να τον περιμένω. Κάπου μια ώρα περίπου μετά επιτέλους εμφανίστηκαν προβολείς αυτοκινήτου και ο Νίκος σταμάτησε και πετάχτηκε έξω. Με έκανε τη πιο σφιχτή αγκαλιά που με έχει κάνει ποτέ και μετά κοίταξε τον Όσκαρ.
- μάλιστα…
- ναι…
Έκανε νόημα με το κεφάλι του δείχνοντάς μου το αυτοκίνητο. Βάλαμε μέσα το σκύλο και κάθισα στη θέση του συνοδηγού. Έβαλε μπρος και ξεκινήσαμε.
- λοιπόν σε ακούω. Τι κάνεις εδώ;
- όχι γιατί θα φωνάξεις.
- λέγε και άστα αυτά. Σε ακούω
- ήρθα να βοηθήσω τον Αλεξ με τον Όσκαρ.
- και ο μαλάκας ο γκόμενος σου δε μπορούσε να σε φέρει σπίτι; Έπρεπε να σε παρατήσει εδώ;
- εεε είδες…
Είπα σκεφτική και έβαλε χειρόφρενο απότομα με αποτέλεσμα να βρεθούμε με τα πλάγια στο όριο να πέσουμε σε ένα χααντάκι.
- Δανάη τι συνέβει;
- τίποτα…
- λεγε τι συμβαίνει.
- τίποτα σου είπα!
- τότε δε το κουνάαμε από εδώ μέχρι να μιλήσεις. Αν θες πήγαινε με τα πόδια ως το σπίτι
- συνέλαβαν τον Αλεξ
Με κοίτααξε με γουρλώμενα τα μάτια έκπληκτος.
- ποιοι;
- οι μπάτσοι ρε Νίκο! Ποιο;
- πιάσανε τον Αλεξ;;
- εκείνος που είπε να φύγω με το σκύλο και να μη του φέρω αντίρρηση Δε με άφησε να τον βοηθήσω
Είπα πάλι δακρίζοντας
- μμμ έκανε και κάτι σωστό… και τώρα;
- δε ξέρω… τον έβαλαν σε ένα περιπολικό και φύγανε. Ήταν και ο παππούς του μαζί.
- ααα ήταν και ο κωλόγερος μαζί. Έτσι εξηγείται… κατάλαβα…
Ξανά ξεκινήσαμε και αυτή τη φορά οδηγούσε πιο νευρικά απ’ ότι πριν. Δε ξανά μιλήσαμε σε όλη τη διαδρομή. Φτάσαμε σπίτι και βάλαμε το σκύλο μέσα. Ξεφύσηξε και πέταξε το σακάκι του στο καναπέ.
- μη πεις τίποτα στον Αλεξ… σε παρακαλώ…
Τον έκανα να γυρίσει και να με κοιτάξει. Χαμόγελασε
- δε θα του πω.
Με επιβεβαίωσε και μετά από μια αγκαλιά που με έκανε ανέβηκε στο δωμάτιό του.
Όλο το βράδυ το πέρασα στο σαλόνι. Δε μπορούσα να ησυχάσω. Η εικόνα του Αλεξ να μπαίνει στο περιπολικό με τις χειροπέδες είχε στοιχειώσει το μυαλό μου. Πήγαινα όλο το βράδυ από ‘δω κι από κει χωρίς καν να μπορώ να καθίσω σε ένα σημείο. Ήταν από τις χειρότερες νύχτες που πέρασα. Ήταν χαράματα όταν κατέβηκε και ο Νίκος στο σαλόνι και τρομάξαμε βλέποντας ο ένας τον άλλο.
- τι κάνεις ξύπνιος τέτοια ώρα;
- δε κοιμήθηκα…
- γιατί;
- τι γιατί ρε Δανάη… είναι ο κολλητός μου φυλακή και θα κάτσω να κοιμηθώ;
Πήγα να τον κάνω μια σφιχτή αγκαλιά και μείναμε έτσι για λίγο.
- έλα σήκω. Έχουμε δουλειά να κάνουμε
- τι δουλειά;
- τι έτσι θα το αφήσουμε το κακόμοιρο; Μπάνιο φαΐ και βόλτα.
- Νίκο… μπορώ να πάω να δω τον Αλεξ;
Κατέβασε το κεφάλι του και αναστέναξε
- θες πολύ ε;
Απάντησα καταφατικά
- εντάξει πήγαινε… αλλά σε παρακαλώ να προσέχεις εντάξει; Και να με πάρει τηλέφωνο άμα συμβεί κάτι. Και όταν φτάσεις θέλω τηλέφωνο. Και να με πάρεις να του μιλήσω κι εγώ!
- εντάξει
Είπα και πήγα να ταΐσω το σκύλο και έφυγα να ετοιμαστώ. Σε λίγη ώρα έφυγα για το τμήμα όπου κρατούσαν τον Αλεξ. Μπήκα μέσα και βρήκα έναν αστυνομικό.
- καλημέρα.
- γεια σας. Μήπως θα μπορούσα να δω τον Αλέξανδρο Κατσιώτη, το παιδί που φέρατε χθες βράδυ
Είπα το όνομά του και ένοιωσα σα να το βρίζω.
- σε μισή ώρα είναι το επισκεπτίριο. Άμα θέλετε μπορείτε να έρθετε αργότερα ή να καθίσετε να περιμένετε εκεί.
Μου έδειξε κάτι θέσεις. Τον ευχρίστησα και κάθισα σε μία από τος καρέκλες που μου έδειξε. Μισή ώρα αργότερα ο αστυνόμος με φώναξε και με οδήγησε σε ένα δωμάτιο όπου εκεί μέσα ήταν ο Αλεξ. (δωμάτιο όχι κελί!). Έκλεισε τη πόρτα του δωματίου και έτρεξα στον Αλεξ. Αγκαλιαστήκαμε σφιχτά και μείναμε έτσι για λίγο.
- γιατί ήρθες
- Αλεξ μου συγγνώμη… εγώ φταίω για όλα…
- μην ακούω μαλακίες. Εγώ από μόνος μου ήθελα να το κάνω
- και τώρα;
- τώρα… αύριο έχω δίκη
- ΤΙ;;
- με δικάζουν για καταπάτηση ξένης περιουσίας και για κλοπή
- και τώρα τι θα κάνεις;
- μου έχουν βρει ένα καλό δικηγόρο και ας ελπίσουμε ότι θα ξεμπερδέψω σύντομα...
- θα ξεμπερδέψεις, για να βγεις από εδώ μέσα. Για τη μητέρα σου που θα ανησυχήσει έτσι και το μάθει.
Του είπα και σα να του χτύπησα καμπανάκι απάντησε αποφασιστικά ότι θα βγει από εδώ.
***********************
Να τα να τα.... ο Αλεξ φυλακή εξαιτίας του παππού του τι έχετε να πείτε; Έλα παραδεχτείτε δε το περιμένατε😂 αλλά εντάξει ας σοβαρευτούμε λίγο. Σίγουρα δε θα είναι εύκολο για εκείνο μια ζωή στη φυλακή. Για να δούμε λοιπόν πως θα το πάρουν και οι άλλοι...