Κεφάλαιο 53
Μετά από το δείπνο με τους γονείς μου ο πατέρας μου έπιασε το Νίκο να του μιλήσει και η μάνα μου με πήρε να ανέβουμε πάνω.
Niko’s pov
- γιε μου νομίζω πρέπει μιλήσουμε για κάποια πράγματα.
- ναι. Σε ακούω
- κάνεις ακόμα παρέα με εκείνο τον…
- τον Αλεξ. Ναι κάνω ακόμα παρέα μαζί του
- άκουσε με. Είσαι πλέον ενήλικας και σαν ενήλικας νομίζω πως ήρθε η ώρα να σοβαρευτείς και να κοιτάξεις λίγο τον επαγκελματικό σου προσανατολισμό.
- ναι και που κολλάει ακριβώς ο Αλεξ σε όλο αυτό, δε καταλαβαίνω
- κολλάει στο ότι δεν έχει καμία δουλειά μαζί σου.
- μπαμπά απλώς παρέα κάνουμε
- παρέα και αληταρία.
- ε ωραία όμως εμένα με ευχαριστεί να κάνω παρέα μαζί του. Ποιο είναι το πρόβλημα. Και στο κάτω κάτω χέστηκα για τον επαγκελματικό μου προσανατολισμό
- Νίκο είσαι ο πρωτότοκος γιος. Ξέρεις τι σημαίνει αυτό;
- ξέρω
- όχι δε ξέρεις! Η εταιρία θα περάσει στα χέρια σου! Έχεις καταλάβεις ότι τόσα λεφτά θα πάνε στα χέρια σου. Έχεις καταλάβει ότι πρέπει να εργαστείς πάνω σε αυτό; Δεν είναι αστείο Νίκο. Είναι πάρα πολύ σοβαρό. Αν κάνεις καμία βλακεία και το πάρει στη πλάκα όπως κάνεις συνήθως η εταιρία θα καταρεύσει!
- ε ωραία! Δε θα κάνω καμία βλακεία!... και καταρχήν ποιος σου είπε ότι θέλω να περάσει η εταιρία στα χέρι μου;
- δε μπορώ να την αφήσω στη Δανάη
- κακώς! Τότε μη την αφήσεις σε κανένα
- Νίκο δεν είναι αστείο.
- μπαμπά δε με ενδιαφέρει το θέμα αυτό. Και στο κάτω κάτω εγώ δε θέλω καν να εργαστώ σε ένα μέρος σαν αυτό.
- και τι θα γίνει η εταιρία; Τι θα γίνουν τόσα λεφτά;
- σιγά ρε μπαμπά! Τόσες εταιρίες κλείνουν
- όχι μια εταιρία που θα έχει αναπτυχθεί πρόσφατα όμως
- τι; Πως να αναπτυχθει; Που;
Έβγαλε από τη τσέπη του ένα χάρτη με ένα κομάτι της πόλης. Η μάλλον όχι ακριβώς της πόλης…
- εδώ. Είναι ένα άχρηστο μέρος. Μόνο κάτι κωλόπαιδα πηγαίνουν εκεί.
Έμεινα να κοιτάζω το χάρτη. Όχι δεν είναι δυνατόν… η περιοχή με τους τοίχους…
- γιατί; Πως; Δε μπορείς απλά και να το γκεμήσεις
- δεν θα μπω έτσι μέσα. Έχω ήδη στείλει χαρτιά και στα παιδιά που είναι εκεί όπως και στην αστυνομία για να πάρω την έγκρισή της.
- τι; Πότε έστειλες χαρτιά εκεί;
- έχω στείλει χιλιάδες φορές. Αλλά τι σε ενδιαφέρει; Δε πιστεύω να έχεις σχέση με αυτούς
Είπε και αγρίεψε το βλέμμα του. Έμεινα να τον κοιτάζω σοκαρισμένος.
- όχι. Καμία σχέση δεν έχω μαζί τους.
Είπα και σηκώθηκα.
- με συγχωρείς πρέπει να φύγω.
Είπα και πήρα το αυτοκίνητο. Πήγα στους τοίχους όπου εκεί βρήκα και τη μηχανή του Αλεξ παρκαρισμένη μαζί και κάμποσων άλλων. Όλοι βράδυ μαζεύονταν συνήθως μιας και δε κινδύνευαν να τους δει κανένας. Πήγα στο τοίχο του Αλεξ και τον βρήκα να ζωγραφίζει. Τον γύρισα απότομα και τον κόλλησα στο τοίχο
- έστειλε χαρτί ο πατέρας μου ότι θέλει να πάρει τη περιοχή;
Κατέβασε το κεφάλι μετά από ένα τρομαγμένο βλέμμα από το σοκ.
- έστειλε
Βάρεσα με δύναμη το τοίχο δίπλα στο κεφάλι του
- ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΠΕΡΙΜΕΝΕΣ ΝΑ ΜΟΥ ΤΟ ΠΕΙΣ;
Κάποιοι γύρισαν και μας κοίταξαν.
- Νίκο να σου εξηγήσω
- τι να μου εξηγήσεις ρε μαλάκα; Ότι ο πατέρας μου θα μας έπαιρνε τη περιοχή και εγώ δε θα είχα ιδέα;
- ΔΕΝ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΣΕ ΦΕΡΩ ΣΕ ΔΥΣΚΟΛΗ ΘΕΣΗ!
- ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΤΙ ΡΕ; ΘΑ ΜΕ ΑΦΗΝΕΣ ΑΠ’ ΕΞΩ ΣΕ ΟΛΟ ΑΥΤΟ;
- ΕΙΝΑΙ ΠΑΤΕΡΑΣ ΣΟΥ ΝΙΚΟ! ΔΕ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΣΤΟ ΠΩ!
- ΤΟΤΕ ΚΑΚΩΣ! ΓΙΑΤΙ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΞΕΡΩ!
Κάποιος με εσπρωξε από πάνω του και όταν γύρισα είδα την Ελισάβετ
- όλοι συμφωνήσαμε σε αυτό. Δε φταίει μόνο ο Αλεξ
- έπρεπε να ξέρω όμως!
- Νίκο κατάλαβε λίγο και τη θέση του. Δεν ήθελε να σε κάνει να τσακωθείς με το πατέρα σου
- ήταν σοβαρό όμως!
- συγγνώμη… έχει δίκιο… έπρεπε να του το πω… απλά δεν ήθελα να γίνει τίποτα με το πατέρα σου
Έσπρωξα την Ελισάβετ και έφυγα από εκεί. Δεν ήθελα να τους βλέπω άλλο. Μπήκα στο αυτοκίνητο και ήρθε ο Αλεξ τρέχοντας στο τζάμι. Το ανέβασα μέχρι τέρμα και κλείδωσα τη πόρτα. Βάρεσε μια το παράθυρο για να του ανοίξω αλλά έκανα πως δε το είδα. Βάρεσε μια πιο δυνατά και αυτή τη φορά γύρισα με νεύρα.
- κατέβασε το παράθυρο η το σπάω!
Φώναξε και άρχισε να μετράει. Όταν πλέον ήταν έτοιμος να το σπάσει ξεκίνησα να το κατεβάζω παραδωμένος. Κατέβασα το κεφάλι
- πότε θα σταματήσει να φαίρεσαι σα γκόμενα; Θα αρχίσω να ανησυχώ ότι είσαι γκέι.
- δε γαμιέσαι καλύτερα;
- συγγνώμη… ξέρω ότι έπρεπε να στο πω αλλά ο πατέρας σου δε με πάει. Αν σου έλεγα και αυτό θα διάλεγες να πας με κάποιου το μέρος και δεν ήθελα να είμαι εγώ αυτός που θα αφήσεις πίσω…
- δε θα σε παρατούσα ποτέ πίσω για τις μαλακίες του πατέρα μου
- ναι αλλά… πρέπει να τον ακούς… σε εσένα δε θα περάσει η εταιρία;
- δε θα τη πάρω
- τι;
- αυτό που ακούς. Δε μπορώ να είμαι τόσα χρόνια μαζί σας και ξαφνικά να αλλάξω μέρος μόνο και μόνο επειδή η εταιρία δε μπορεί να περάσει στη Δανάη.
- εγώ φταίω γι αυτό…
- όχι. Δε φταις εσύ… ποτέ, ποτέ δε θα γίνω σα το πατέρα μου. Η οικογένεια είναι το παν έλεγε πάντα και ποτέ δεν ήταν εκεί.
- δηλαδή τώρα τι;
- τίποτα. Όλα καλά…
- ναι σε βλέπω
- δώσε μου λίγο χρόνο Αλεξ. Δεν είναι εύκολο… υπόσχεσαι να μου τα λες όλα από εδώ και πέρα;
- υπόσχομαι… αλλά… όταν φτάσει η στιγμή να συναντήσουμε το πάτερα σου… δε ξέρω… θα προτιμούσα να μην έρθεις…
- θα έρθω. Γιατί το μέρος αυτό είναι πολύ σημαντικό για εμένα. Όλος ο ψυχικός, εσωτερικός μου κόσμος είναι εδώ μέσα. Δε μπορώ να τον αφήσω να μου τα καταστρέψει όλα.
Έτεινε το χέρι του να κάνουμε τη χειραψία μας και ανταπέδωσα χαμογελώντας. Έβαλα μπρος και πήγα πάλι πίσω στο σπίτι μου. Όλοι κοιμόνταν εκτός τη Δανάη. Πήγα στο δωμάτιό της και χτύπησα απαλά τη πόρτα. Δεν άκουγε οπότε δοκίμασα να ανοίξω αλλά ήταν κλειδωμένα. Πήγα να φύγω όταν ακούστηκε να ξεκλειδώνει.
- Νίκο!? Έλα
Είπε και πήγα να καθίσω στο κρεβάτι της. Έβγαλε τα ακουστικά και ακούμπηκε το κινητό της πάνω στο γραφείο. Κάθισε δίπλα μου και με κοίταξε.
- πρέπει να σου μιλήσω για κάτι ιδιαίτερα σοβαρό για εμένα… τι ξέρεις για τους τοίχους; Βασικά… τι ξέρεις για εμένα γενικά
Κατέβασε το κεφάλι.
- Ο Αλεξ… τα πάντα νομίζω…
- μπορείς να μου πεις κάποια; Για τους τοίχους πες μου δε με νιάζουν όλα τα άλλα. Αλλά όλη την αλήθεια, μη μου κρύψεις τίποτα
- ο μπαμπάς θέλει να τους γκρεμίσει όλους… θέλει να χτίσει σε εκείνη τη περιοχή… μου είχε μιλήσει ο Αλεξ αλλά δε περίμενα να το είχε πάρει τόσο πολύ σοβαρά όταν μια μέρα με ξαναπήγε στους τοίχους και μια του έδωσε ένα χαρτί από την εταιρία. Ήταν σφραγισμένο και έλεγε ότι τη περιοχή θα τη πάρει με το νόμο.
- μάλιστα…
- μη πεις τίποτα στον Αλεξ… δεν έφταιγε εκείνος… δεν ήθελε να σε στεναχωρέσει…
- του μίλησα ήδη…
- όχι γιατί έπρεπε να μου μιλήσεις πρώτα εμένα! Αμάν ρε Νίκο πάλι τσακωθήκατε;
- δε τσακωθήκαμε εντάξει είμαστε. Απλά του την είπα λίγο. Αυτό ήταν όλο
Αναστέναξε
- μην αναστενάζεις δε σου τον έθιξα.
- Νίκο. Δεν θέλω να τσακώνεστε κατάλαβε το! Είστε χάλια και οι δύο μετά.
- δε τσακωθήκαμε. Απλά του είπα ότι έπρεπε να μου μιλήσει.
- καλά…
- πως… τα πάτε εσείς;
- μια χαρά…
- σίγουρα;
- πιο σίγουρα δε γίνεται
- Δανάη… ότι συμβεί θέλω να το ξέρω σε παρακαλώ. Υπόσχεσαι;
- υπόσχομαι
- τώρα θες έρθεις κάτω να δούμε ταινία;
- τέτοια ώρα;
- και τι; Δεν έχουμε σχολείο αύριο
Χαμογέλασε και κατέβηκε μαζί μου κάτω.
*********************
Πολύυυυ βαρετό κεφάλαιο...τελος παντων αργω να ανεβασω γτ η αληθεια ειναι ότι δεν εχω γράψει τα επόμενα και νε τα μαθήματα και αυτά αυτών των ημερών πραγματικά δε προλαβαίνω να καθισω να γραψω... στο άλλο βλέπετε και ανεβάζω επειδή είχα γραψει καποια λίγο καιρό πριν. Νομίζω πως από την άλλη βδομάδα θα πάει κανονικα..