Κεφάλαιο 46
Danae’s pov
Ήταν δέκα το πρωί. Δεν είχαμε φύγει ακόμα από το ξενοδοχείο. Ήμουν μόνη μου στο δωμάτιο και περίμενα τηλέφωνο της Χλόης να μας πει να βγούμε από το ξενοδοχείο να πάμε για ξενάγηση, ενώ ο Νίκος είχε πάει με το Γιάννη για πρωινό, μιας και άργησαν να ξυπνήσουν πάλι. Άρχισε να χτυπάει το κινητό μου, αλλά δεν ήταν η Χλόη. Έμεινα κοιτώντας την οθόνη. Γιατί με πήρε αυτός τηλέφωνο; Τι θέλει πια από τη ζωή μου; Εκείνη τη στιγμή μπήκε στο δωμάτιο ο Νίκος με το Γιάννη. Το χαμήλωσα γρήγορα και το έβαλα στην άκρη.
- ακόμα να ετοιμαστείς;
- συνεννοήθηκα με τη Χλόη να με πάρει τηλέφωνο μόλις φτάσει στο ξενοδοχείο να συνατιθούμε στην είσοδο. ΝΤΥΘΕΊΤΕ!
Τους φώναξα και με κοίταξαν περίεργα.
- εμείς έτοιμοι είμαστε. Κάποια άλλη δεν είναι.
- αφήστε με εμένα. Εγώ ετοιμάζομαι!
Είπα παίρνοντας το κινητό μου και πηγαίνοντας προς το μέσα δωμάτιο. Ναι δε μέναμε σε απλό δωμάτιο τελικά. Πήγα να βρω τι θα βάλω και ξεκίνησα να ετοιμάζομαι
Alex’s pov
Έκλεισα το τηλέφωνο απογοητευμένος.
- δε το σηκώνει…
- ξανά πάρε.
- τι λες ρε μαλάκα! Θα σπαμάρω τηλέφωνα τώρα;
- στειλ’ της μήνυμα κάτι κάνε!
- δε ξέρω. Δε με θέλει πια. Λογικό είναι… αφού έμαθε ότι πήγα με την άλλη…
- και είναι λόγος αυτός να μη της μιλήσεις; Μίλα της! Πρέπει να μιλήσετε! Γιατί να την αφήσεις να πιστεύει κάτι το οποίο είναι και λάθος.
Είπε και με έκανε να της στείλω μήνυμα. Μετά από λίγο τη ξανά πήρα.
Danae’s pov
Λίγο αργότερα μου έστειλε μήνυμα. “σήκωσε το, είναι σοβαρό, αλήθεια”. Όταν με ξαναπήρε το σήκωσα. Δε μίλησα. Μίλησε πρώτος εκείνος.
- πρέπει να σου μιλήσω.
- ναι; Και τι να μου πεις;
Είπα σιγά για να μη με ακούσουν οι άλλοι.
- πρέπει να σου εξηγήσω κάτι
Πήρα μια βαθιά ανάσα τη στιγμή που χτύπησε η πόρτα.
- Δανάη τελειώνεις;
- ναι ναι! Τώρα! Περίμενε λίγο χτενίζομαι!
Είπα στο Νίκο και ξανά έβαλα το ακουστικό στο αφτί μου αλλά μέχρι να το κάνω το είχα κλείσει. “Πλάκα κάνει; Γι αυτό με πήρε;” σκέφτηκα και βγήκα από το δωμάτιο.
- άντε με πήρε η Χλόη. Είναι από κάτω. Τι έπαθες;
- τ- τίποτα. όλα καλά.
Είπα και κατεβήκαμε. Μόλις την είδαμε αρχίσαμε να φωνάζουμε και αφού χαιρετηθήκαμε ξεκίνησε να μας πηγαίνει βόλτες μέσα στη πόλη. Αργότερα το μεσημέρι γνωρίσαμε και τη παρέα της και περάσαμε τη μέρα μαζί τους. Ήμασταν έτοιμοι να γυρίσουμε στο ξενοδοχείο, μιας και η παρέα της Χλόης είχε φύγει ήδη, άλλα η Χλόη είπε ότι ήθελε να μου μιλήσει. Έτσι γύρισαν τα αγόρια μόνο στο ξενοδοχείο.
- λοιπόν; Τι άλλα;
- κοίτα. Ήθελα να σου μιλήσω πιο προσωπικά και δεν ήθελα να είναι ο αδερφός σου μπροστά. Γι αυτό τους έδειωξα.
- και τι να πούμε;
- δε θέλω να σου φανεί κάπως αυτό που θα σου πω αλλά φαίνεται σα να έχεις κάτι μαζί μου. Απλά ήθελα να το σιγουρέψω, τουλάχιστον αν τρέχει κάτι να το συζητήσουμε.
- δεν είναι τίποτα, απλώς κολλήματα
- ειλικρινά όμως
- ωραία λοιπόν. Δεν είναι ότι έχω κάτι μαζί σου απλά από τη τελευταία φορά…
- είναι ο Αλεξ στη μέση έτσι;
- ναι…
- δε του έχεις μιλήσει ακόμα;
- όχι δεν είναι αυτό. Απλά… δε ξέρω… μου φαίνεται κάπως. Συγγνώμη
- Δανάη, δε πήγαινα ποτέ με κάποιον που ξέρω ότι σου αρέσει. Αν μου είχες πει ότι σου αρέσει δε θα γινόταν ποτέ αυτό.
- μα που να το φανταστώ; Είπες δε πρόκειται να πας πας μαζί του. Νόμιζα ότι το εννοούσες.
- το εννοούσα απλά δε ξέρω… απλά έγινε.
- τέλος πάντων. Ξέχνα το. Έτσι κι αλλιώς δε με νοιάζει πλέον εκείνος.
- τώρα λες αλήθεια ή επειδή το κατάλαβα θες να το γυρίσεις.
- όχι αλήθεια λέω. Έτσι κι αλλιώς με τις πουτάνες κολλημένος θα είναι μια ζωή τι το ψάχνουμε.
- έγινε κάτι;
- τώρα τι να σου εξηγώ…
- άρα του μίλησες.
- ναι αλλά τελικά τίποτα.
- μάλιστα… έλα δε πειράζει. Δεν είναι να στεναχωριέσαι τώρα. Πάμε για άλλα έτσι;
- ναι…
Είπα και περπάτησα. Πήγαμε και καθίσαμε για κρέπα, σε ένα μαγαζί που της άρεσε πολύ και γυρίσαμε ο καθένας “σπίτι” του, μιας και το βράδυ είχαμε σκοπό να βγούμε. Φυσικά πάλι εγώ ήμουν αυτή που άργησε περισσότερο. Πήγαμε σε ένα μπαράκι που, φυσικά μας σύστησε η Χλόη και καθίσαμε σε ένα τραπεζάκι.
Δίπλα μας καθόταν μια παρέα αγοριών από τους οποίους ο ένας ήταν φτυστός ο Αλεξ. Τον είχα καρφώσει ώρες, μέχρι που γύρισε και μου χαμογέλασε. Του χαμογέλασα κι εγώ και τράβηξα το βλέμμα μου μακρυά του. Ακόμα και τα μάτια του μοιάζουν… γαμώτο… μετά από κάμποση ώρα ήρθε στο τραπέζι μας.
- μου χαρίζεις το ονοματάκι σου;
- Δανάη. Το δικό σου;
- Mark (φυσικά και δε θα έβαζα τέτοια σκηνή με Αλεξ, μαζευτείτε) Έχεις πολύ ωραίο όνομα. Και σπάνιο επίσης.
- είμαι από Ελλάδα, ίσως γι αυτό.
- από Ελλάδα; Και πως γίνεται ένα τόσο όμορφο κορίτσι να έρχεται σε μια τόσο βαρετή πόλη όπως είναι αυτή;
- βαρετή; Πλάκα κάνεις; Πάντα ήθελα να έρθω εδώ! Και για να σου απαντήσω και στην ερώτησή σου, ήρθα να δω τη φίλη μου τη Χλόη.
- φίλη σου είναι; Πώς την αντέχεις; Δε μοιάζετε καθόλου!
- το ξέρω. Εκείνη πάντα ήταν πιοοο… extrem σα χαρακτήρας.
- το έχω καταλάβει. Με τη Χλόη πάμε στο ίδιο σχολείο
- αλήθεια; Δε φαίνεται! Δε μοιάζεις καν σα να πηγαίνεις σχολείο!
Χαμογέλασε
- ε καλά εντάξει τώρα δε δείχνω και τόσο μεγάλος πια! Οι περισσότεροι μου λένε το αντίθετο.
- όχι ούτε καν.
- χαίρομαι. (έκανε μια παύση) Θες να πάμε μια βόλτα;
- δε ξέρω… δε ξέρω και τη περιοχή…
- μη φοβάσαι δε πρόκειται να σε χάσω.
- εεε… οκ τότε…
Είπα και σηκώθηκα. Πήγα να το πω στο Νίκο και ο Νίκος τον αγριοκοίταξε.
- να προσέχεις. Αυτό σου λέω μόνο
Ήταν το τελευταίο πράγμα που είπε πριν φύγω μαζί του έξω.
- ο αδερφός σου ήταν;
- ναι! Πως το κατάλαβες;
- και εγώ έτσι είμαι με την αδερφή μου. Είναι αρκετά μικρότερη βέβαια αλλά και έγω κάπως έτσι κάνω. Επίσης μοιάζετε αρκετά.
Χαμογέλασα λίγο.
- πάντως αλήθεια, μη φοβάσαι δε πρόκειται να σου κάνω κάτι.
- οκ! Ευχαριστώ πάντως
- χαχα! Τι ευχαρστάς; Που δε θα σε πειράξω;
- χαχα! Όχι! Γενικά για όλο αυτό! Που με πήρες βόλτα, για όλα.
- τίποτα. Πάντως φαίνεται καλό παιδί ο αδερφός σου.
- χαχα! Καλό
- γιατί; Θέλει να σε προστατεύσει, σε αγαπάει και στο δείχνει, κάνετε και παρέα, φαίνεστε αγαπημένοι τουλάχιστον.
- ναι. Ας με γνώριζες λίγο καιρό πριν και μετά θα σου έλεγα αν ήταν όντως καλό παιδί. Κάποτε το μόνο πρόβλημα που είχε ήταν με ποια γκόμενα θα πάει. Αλλά τώρα είναι εντάξει
- δε φαίνεται πάντως τόσο badboy.
- δε φαίνεται.
- ναι σωστά.
Είπε και καθίσαμε σε ένα παγκάκι. Ήταν πραγματικά πολύ όμορφα το βράδυ… πάντα ήθελα να έρθω σε μια τέτοια πόλη, με όχι πολύ φασαρία, με πιο πολύ ασφάλεια, χωρίς ματανάστες και φτωχούς στους δρόμους… εδώ ήταν όλοι ήσυχοι
- δεν έχεις ξανά έρθει εδώ;
- όχι. Και πραγματικά μακάρι να έμενα για πάντα εδώ…
- μπα… καλύτερα είναι στην Ελλάδα.
- μπα… εκεί είναι όλοι πεταμένοι τους δρόμους, χωρίς σπίτια να μείνουν, χωρίς να έχουν να φάνε, κι εμείς κυκλοφορούμε στους δρόμους με τη φοβία ότι κάποιος θα μας επιτεθεί. Ενώ εδώ…
- κατάλαβα… πάντως και εδώ δε το λες και το πιο ασφαλές μέρος του πλανήτη… αλλά εντάξει, όπως το δει κανένας…
Περάσαμε έτσι την ώρα μας, συζητώντας άκυρα θέματα και μαθαίνοντας ο ένας από τον άλλο πως είναι η ζωή σε κάθε μέρος αντίστοιχα. Στο τέλος με συνόδευσε ως το ξενοδοχείο μου, μιας και δεν ήξερα πως να πάω μόνη μου, αν και δε χρειάστηκε καν να του το ζητήσω.
- λοιπόν...τι να σου πω τώρα δε ξέρω
Είπε και γέλασε. Γέλασα κι εγώ λίγο.
- θα μείνεις μέρες;
- ε κοίτα… μέχρι τη Τετάρτη θα μείνω ναι.
- ωραία. Άρα να πω ότι θα τα ξαναπούμε;
- ξέρω ‘γω…
- αυρίο να υποθέσω θα βγείτε
- ναι λογικά…
- ωραία! Ξέρεις… θέλεις να έρθω κι εγώ μαζί σας;
- ναι! Γιατί όχι! Δεν υπάρχει πρόβλημα!
- Ωραία! Να σου δώσω το τηλέφωνό μου άμα θες να με πάρεις;
- ναι φυσικά!
Είπα και ανταλλάξαμε τηλέφωνα. Πήγα στο δωμάτιο και έπεσα κατευθείαν για ύπνο.
************************
Να τα! Φιλίες με αμερικάνο πιάσαμε! Σοβαρά τώρα, μη μου πείτε ότι περιμένατε να πάω τον Αλεξ Αμερική, έλεος λίγο. Τέλος πάντων! Αυτό ήταν το κεφάλαιο αν και δεν εγινε και κάτι το συνταρακτικό αλλά ελπίζω να σας άρεσε!