Κεφάλαιο 45
Danae’s pov
Πέρασε άλλη μία βδομάδα με τον ίδιο ρυθμό πάνω κάτω. Ο Αλεξ φυσικά εξαφανισμένος και ο Γιάννης υπερβολικά χαρούμενος που θα δει μετά από τόσα χρόνια τη Χλόη, μιας και δεν ήταν εδώ όταν είχε έρθει τη προηγούμενη φορά. Εγώ, αντίθετα, δεν ήξερα πως έπρεπε να νιώσω σχετικά με αυτό το θέμα. Ο Γιάννης βέβαια είχε ετοιμάσει τις βαλίτσες του δύο μέρες πριν.
Έφτασε η ώρα που θα φεύγαμε και οι γονείς μας είχαν ήδη κανονίσει κάποιον να μας πάρει από το αεροδρόμιο και ένα ξενοδοχείο να μείνουμε. Έτσι ξεκινήσαμε λοιπόν ένα ταξίδι με προορισμό τη Νεα Υόρκη.
Joahna’s pov (Ιωάννα για όσους δε το έπιασαν)
Η Δανάη με το Νίκο έφυγαν σήμερα για να πάνε στη Χλόη. Πήρα μια βαθιά ανάσα. Θα μου λείψουν πολύ… έστω και αυτές τις δύο τρεις μέρες που θα λείπουν… Καθόμουν και σκεφτόμουν τη Δανάη όταν χτύπησε η πόρτα του σπιτιού μου. Πήγα να ανοίξω και ήταν ο Αλεξ. Με τράβηξε έξω απο το σπίτι και έκλεισε τη πόρτα. Με πλησίασε επιθετικά.
- που είναι;
- ποιος;
- Η Δανάη! Που είναι!
- δεν είναι εδώ.
- εδώ το ξέρω ότι δεν είναι. Στο σπίτι της γιατί δεν είναι;
- σου είπα! Δεν είναι εδώ! Έφυγαν να πάνε να δουν την Χλόη.
- που είναι τώρα;
- πετάνε για Νέα Υόρκη
- τι; Όχι ρε γαμώτο! Και πότε θα γυρίσουν;
- δε ξέρω. Γιατί;
- τι γιατί; Πρέπει να μιλήσω στη Δανάη!
- στη Δανάη; Και τι να της πεις; Ότι είσαι ξανά με τη Ζωή; Ότι την εκμεταλεύτηκες; Ότι ήταν κι εκείνη μια από τις χιλιάδες γκόμενες που έχεις γραμμένες; Τι;
- δε την έχω γραμμένη!
- άσε μας ρε Αλεξ. Ποιον πας να δουλέψεις; Αφού σε άκουσε που το έλεγες.
- τι; Δεν είπα ποτέ τέτοιο πράγμα. Και επίσης που το άκουσε; Εγώ δεν ήμουν καν Αθήνα αυτές τις μέρες.
- ξέρει εκείνη που.
- Γιάννα! Λέγε μη με προκαλείς γιατί δε ξέρεις τι είμαι ικανός να κάνω!
- έχω υπόψην μου. Τι; Θα με βιάσεις; Τι θα κάνεις;
Είπα και με έσπρωξε. Μπήκε στο σπίτι μου και μόλις βρήκε το κινητό μου το πήρε στα χέρια του και ήταν έτοιμος να το ανοίξει.
- η μου λες τι ξέρεις, η μπαίνω και διαβάζω τώρα τη συνομιλία σας και μετλα το κινητό σου δε το ξανά βλέπεις. Λέγε!
- Εντάξει θα σου πω!
Είπα παραδομένη μετά από μα μάχη που έδωσα για να πάρω το κινητό μου πίσω.
- σε ακούω
- ήρθε να σε βρει. Ήρθε στο παλιό σου σπίτι και σε άκουσε να λες ότι εσύ δεν αγαπάς καμία και λες τα ίδια παντού. Άκουσε ότι κορόιδευες ακόμα και το Νίκο μόνο και μόνο για να τη ρίξεις
- τι; Όχι. Το Νίκο δε θα τον κορόιδευα ποτέ.
- Να που το έκανες όμως.
- δε το έκανα! Δεν κορόιδεψα ποτέ κανέναν από τους δύο. Ειδικά το Νίκο.
- Αλεξ με παρατάς; Δε με ενδιαφέρει τι έκανες. Πλήγωσες τη κολλητή μου. Αυτό με νοιάζει. Έχει μάθει όλο το σχολείο ότι πέρασες εκείνο το βράδυ με τη Ζωή και εκείνη αισθάνεται άσχημα μετά. Δε καταλαβαίνεις πως νοιώθει όταν ακούει ότι πήγες με άλλη;
- μα δε το ήθελα! Αλήθεια άσε με να σου εξηγήσω τι έγινε.
- Αλεξ ειλικρινά δε με νοιάζει. Και να σου πω και κάτι; Ήξερα από την αρχή ότι δε θα έβγαινε σε καλό αυτή η σχέση. Αλλά είδες; Δε μίλησα. Δεν έφερα αντίρρηση και είδες που καταλήξαμε.
- γιατί δε με αφήνες να σου πω…
- Δε με νοιάζει να μου πεις! Δε θέλω να ξέρω! Δεν είναι δικό μου πρόβλημα. Δεν εξαρτάται από εμένα το αν θα σε συγχωρέσει. Σε εκείνη πρέπει να μιλήσεις. Όχι σε εμένα.
Του είπα κάπως πιο απότομα διακόπτοντας τον και σταμάτησε για λίγο.
- εντάξει. Έχεις δίκιο… Αλλά δε ξέρω που είναι γαμώ! Δε ξέρω καν πως θα τη βρω! Δεν έχω καν τα λεφτά να πάω μέχρι τη Νέα Υόρκη!
- σε λίγες μέρες θα επιστρέψει. Μίλα της τότε.
Πήρε μια βαθιά ανάσα παραδομένος και αφού με χαιρέτησε έφυγε
Alex’s pov
Γύρισα πίσω απογοητευμένος. Είχε δίκιο η Ιωάννα. Εγώ φταίω. Έπρεπε να της είχα μιλήσει νωρίτερα όχι να τη πληγώσω. Καθόμουν και σκεφτόμουν… πόσο πιο σκατά ακόμα μπορεί να πάνε τα πράγματα… τσακώθηκα με το Νίκο, πλακώθηκα με τον Άρη, καλά αυτός δε με νοιάζει τόσο αλλά εντάξει, χώρισα με τη Δανάη, με τη οποία και δε μιλάμε πια… όλα σκατά τα έχω κάνει… καθόμουν και σκεφτόμουν ώρες… είχε φτάσει πλέον βράδυ. Μπήκε ο Ray στο σπίτι σα χαμένος.
- έλα ρε μαλάκα εδώ είσαι; Έχω πάρει διακόσια τηλέφωνα! Γιατί δε το σηκώνεις;
- εμένα;
- ε ποιον ρε μαλάκα;
- δε το άκουγα…
- τι έγινε; Τι έπαθες;
- πως τα έχω κάνει έτσι ρε μαλάκα;
- α τώρα σου ‘ρθε;
- όχι… πήγα να βρω τη Δανάη σήμερα και μου είπε η κολλητή της πήγε Νέα Υόρκη να δει μια φίλη της.
- που πήγε; Κι εσύ τη πίστεψες;
- ναι ρε μαλάκα!
- καλά και τα λεφτά που τα βρήκε;
- είναι πλούσιοι αυτοί. Δε καταλαβαίνουν πως ζούμε εμείς εδώ. Οι γονείς της έχουν μια εταιρία και καταλαβαίνεις. Τους κάνουν όλα τα χατίρια.
- ααα γι αυτό τη κυνηγας εσύ
- τι λες ρε μαλάκα! Ούτε για αστείο μη το ξαναπείς αυτό. Έχω αισθήματα για εκείνη. Αλήθεια έχω.
- τέλος πάντων. Και;
- και… τίποτα. Τσακώθηκα με τη κολλητή της και τελικά έφυγα και είμαι πάλι στην αναμονή. Πότε θα έρθει…
- αααα δε πας καλά έτσι;
- έχει ήδη αρχίσει να μου λείπει… το άρωμα της, η φωνή της, τα μαλλιά της, τα φιλιά της…
- ααααα εσύ δεν πας καθόλου καλά. Αλεξ! Ξύπνα αγόρι μου. Εδώ είμαι! Σοβαρέψου
- σοβαρά μηλαώ. Μου έχει λείψει. Δε ξέρω γιατί ρε γαμώτο αλλά νοιώθω τόσο πολύ την απουσία της, ειδικά τις τελευταίες μέρες… ιιιι!!
- τι είναι;
- λες να έχει βρει κανέναν άλλο εκεί πέρα και να πήγε να τον δει;
- είσαι ηλίθιος;
- μαλάκα σκάσε γιατί τώρα σκοτίστηκα. Δε το είχα σκεφτεί αυτό
- τώρα αλήθεια το λες ή μου κάνεις μια από αυτές τις γνωστές φάρσες;
- μαλάκα θα τρελάθω γαμώ το σπίτι μου! Έτσι και βρει άλλον θα του κάνω τη μούρη κρέας του κερατά
Είπα και σηκώθηκα όρθιος από τα νεύρα μου
- ε Αλεξ! Ηρέμησε αγόρι μου, δε συμβαίνει τίποτα.
- μαλάκα άσε με γιατί τώρα μπήκα σε ιδέες. Τι θέλω και το φιλοσοφώ τόσο πολύ; Τώρα;
- μαλάκα θα ηρεμήσεις; Τη φίλη της πήγε να δει, πως κάνεις έτσι;
- και αν ΔΕΝ πήγε για εκείνη;
- ε είσαι βλάκας τι να σου πω άλλο.
Είπε και πήγε να φύγει
- όχι Ray! Κάτσε εδώ γιατί άμα φύγεις, θα το σκεφτώ περισσότερο και θα τρελαθώ στο τέλος.
- τώρα αλήθεια ρε μαλάκα;
- ναι ρε μαλάκα σου λέω!
Κάθισε δίπλα μου και μετά από λίγη ώρα ησυχίας αποφάσισε να μιλήσει
- αφού τη θέλεις που τη θέλεις τόσο άγρια γιατί δε τη ψάχνεις να της μιλήσεις;
- γιατί ο έκανα. Και δε τη βρήκα. Και αν μάθει ο Νίκος ότι τη θέλω δε θα μου ξαναμιλήσει ποτέ.
- μαλάκα σοβαρά τώρα έχεις αρχίσει να με τρομάζεις. Δε σε έχω ξαναδεί έτσι ποτέ.
- γιατί δεν έχω ξανά νοιώσει έτσι ποτέ! Γι αυτό
- ψαξ’ τη! Παρ’ τη τηλέφωνο! Κάνε κάτι τότε!
- δε ξέρω αν θα το σηκώσει και φοβάμαι μη δε το σηκώσει η ίδια…
- και αν κι εκείνη θέλει να μιλήσετε;
- δε ξέρω ρε μαλάκα ειλικρινά…
Μπήκε η Polly στο δωμάτιο και μας διέκοψε.
- ρε Polly μάθε να χτυπάς επιτέλους! Συζητάμε κάτι σοβαρό πήγαινε μέσα
- όχι Ray άστη. Έλα εδώ Polly
Της είπα και ήρθε στην αγκαλιά μου. Εκείνη δεν έφταιγε σε τίποτα να τα ακούσει τώρα. Τη σήκωσα και την έβαλα στο κρεβάτι. Ο Ray με κοίταξε περίεργα.
- θέλεις να φέρεις τα παιχνίδια σου να παίξεις εδώ;
Της είπα και έφυγε για το δωμάτιό της.
- πας καλά ρε μαλάκα σήμερα;
- ε άστη μωρέ… τόσες μέρες που είμαι εδώ την αγνωούμε, σημασία δε της δινουμε… άστη μπας και ξεχαστώ και εγώ λίγο…
- πάντως πρέπει να της μιλήσεις.
- και θα το κάνω μετά
Είπα τη στιγμή που έμπαινε η Polly στο δωμάτιο με μία στοίβα επιτραπέζια. Τα άπλωσε στο πάτωμα και ο Ray πήγε κοντά της.
- χαχα! Τι είναι όλα αυτά;
- κάτι να παίξουμε όλοι! Αλεξ εσύ θα διαλέξεις!
Γέλασα και πήγα και εγώ κοντά. Μέχρι τις δέκα και μισή παίζαμε επιτραπέζια μέχρι που η μάνα της την έβαλε για ύπνο. Μόλις μαζέψαμε ο Ray με κοίταξε όλο νόημα.
- σειρά σου
Πήρα το κινητό στα χέρια μου και πληκρτολόγησα διστακτικά το κινητό της Δανάης.
*****************
Ο Αλεξ σε απελπισία λοιπόν. Για να δούμε τι θα γίνει και με τη Δανάη τελικά; Εντάξει σταματά να σας βάζω ιδέες. Σε μία βδομάδα πάλι😂❤