Κεφάλαιο 49
Danae’s pov
Το άλλο πρωί ξύπνησα και το πρώτο πράγμα που είδα ήταν ο Αλεξ, να κοιμάται δίπλα μου και να με κρατάει στην αγκαλιά του. Ξύπνησε κι εκείνος και με κοίταξε.
- είσαι εντάξει τώρα;
- μη ξαναπείς ποτέ τέτοιο πράγμα το κατάλαβες;
- ήθελα να σου αποδείξω ότι λέω αλήθεια.
- δε με νοιάζει!
Χαμογέλασε λίγο και με κοίταξε γλυκά
- ανησύχησες;
Απάντησα καταφατικά και κατέβασα το κεφάλι. Με έπιασε από το πιγούνι και με ανάγκασε να τον κοιτάξω.
- Σε αγαπάω. Αλήθεια σε αγαπάω. Και ότι είπα το εννοούσα.
Τον κοίταξα ανησυχητικά και το κατάλαβε.
- εκτός από το σημείο με τη μηχανή
Χαμογέλασα και σηκώθηκα όρθια πάνω στο κρεβάτι.
- άντε σήκω! Θα αργήσω!
- ε δε πειράζει και να αργήσεις λίγο
- Αλεξ τελείωνε!
Με έπιασε από τα πόδια με αποτέλεσμα να πέσω πάνω του. Με κοίταξε για λίγο στα μάτια και αργότερα με φίλησε. Αχ αυτά τα χείλη… πόσο μου είχαν λείψει…
- Αλεξ… θέλω να έρθεις ξανά μαζί μας. Θέλω να είμαστε όλοι όπως παλιά
- Θα είμαστε. Στο υπόσχομαι.
Είπε και με φίλησε μια τελευταία φορά πριν χτυπήσει η πόρτα του δωματίου μου
- Δανάη! Σήκω σχολείο!
Ο Αλεξ γέλασε.
- έγινε και μαμά τώρα;
- χαχα! Σκάσε ρε βλάκα!
Είπα και τον βάρεσα στον ώμο. Δεν αντέδρασε παρ’ όλο που περίμενα καμία αντίδραση του τύπου “καμία δε μου φέρεται έτσι”. Ντύθηκε και μετά από πολύ κόπο, κατάφερα να τον βγάλω από το σπίτι χωρίς να πάρει χαμπάρι ο Νίκος.
Alex’s pov
Έφτασα στου Ray στις εννιά το πρωί. Η μικρή ήταν ήδη ξύπνια και έβλεπε παιδικά, για κακή μου τύχη. Έτρεξε κατά πάνω μου καθώς άφηνα το κράνος μου στο πάτωμα. Σήκωσε τα χέρια της για να τη πάρω αγκαλιά.
- δε κοιμάσαι;
- για να με βλέπεις εδώ λες να κοιμάμαι;
- γιατί;
- είχα μια δουλειά γι αυτό.
- καλά…
Είπε και τη κατέβασα από την αγκαλιά μου μιας και είχε αρχίσει να κουνιέται και πήγα προς το δωμάτιο του Ray. Φυσικά κοιμόνταν όπως πάντα σα γουρούνι και δε με πήρε χαμπάρι. Μέχρι που χτύπησε το κινητό του και ξύπνησε.
- που ήσουν ρε μαλάκα όλη τη νύχτα;
Με ρώτησε αφού έκλεισε το τηλέφωνο.
- τεράστια ιστορία
- τα βρήκες τουλάχιστον με τη δικιά σου η τίποτα.
- ε κάτι πήγε να γίνει
- για λέγε
Άρχισα να του λέω ότι έγινε πάνω κάτω και μετά από κάμποση ώρα, αφού τελείωσα, περίμενα υπομονετικά τα σχόλιά του.
- τι να πω… δε ξέρω. Άρα δεν έγινε τίποτα.
- εεεε πως; Κοιμηθήκαμε μαζί
- μόνο κοιμηθήκατε.
- δεν ήθελα κάτι παραπάνω προς το παρόν.
- μάλιστα. Φτηνά τη γλίτωσες με λίγα λόγια.
- ναι κάτσε να δω αν με έχει συγχωρέσει εντελώς.
Είπα και σηκώθηκα
- για που το βάλαμε;
- πάω καμία βόλτα εδώ γύρω. Θες να έρθεις;
- προτιμάω να πάρω πρώτα πρωινό αν δε σε πειράζει
Είπε και γελάσαμε. Τον άφησα να πάρει να το πρωινό του και εγώ βγήκα στη-και-καλά-πλατεία της γειτονιάς. Εκεί, για κακή μου τύχη, συνάντησα για άλλη μια φορά τον Άρη.
- σπίτι δεν έχεις; Πως και έξω τέτοια ώρα;
- γειτονιά μου είναι, όποτε θέλω βγαίνω. Τι θες ακόμα εδώ;
- ότι γουστάρω. Δε θα ξαναλέμε τα ίδια.
- να σου πω. Αν έχεις σκοπό να μου σπάσεις τα νεύρα πρωί πρωί φύγε εντάξει; Δεν έχω καμία όρεξη να ασχολούμαι με τη πάρτη σου.
- ούτε εγώ έχω όρεξη
- μμ… δε φαίνεται
- ούτε σε εσένα!
- δε με χέζεις λέω εγώ ρε Αλεξ; Την όρεξή σου νομίζεις έχω.
- ωραία! Σκάσε γιατί ούτε εγώ είμαι στα καλά μου εντάξει;
Του είπα απότομα και κάθισα στην άλλη άκρη, του σχεδόν κατεστραμμένου ξύλινου παγκακιού. Καθίσαμε ο καθένας στο κόσμο του για κάμποση ώρα. Σκεφτόμουν… άραγε ο Νίκος τι να κάνει αυτές τις μέρες… πόσο μου είχε λείψει… πόσο ήθελα να τον αγκαλιάσω, να τον βρίσω που με κερδίζει σε όλα, να τον βαρέσω επειδή πάντα έχει δίκιο… τη ροή των σκέψεών μου διέκοψε ο Άρης
- ακόμα τη γκόμενα σκέφτεσαι; Πως κι έτσι;
- δεν είναι μόνο εκείνη το πρόβλημα αυτή τη στιγμή
- ε καλά τώρα
- της μίλησα αν θες να ξέρεις! Την έπιασα και της μίλησα για τα πάντα εντάξει; Το θέμα ήταν να τα βρω και με τον κολλητό μου όμως.
- ναι… για εκείνο ενδιαφέρεσαι.
- για όλους ενδιαφερόμουν
- ναι είμαι σίγουρος
- τι θέλεις τώρα;
- να σταματήσεις να μου λες ψέματα! Αυτό θέλω. Με εμένα μιλάς ξέρεις! Κι εγώ κολλητός σου ήμουν
- νομίζεις ότι δε με ένοιαξε που τσακωθήκαμε; Νομίζεις ότι μετά από όλο αυτό ήμουν οκ; Ε λοιπόν λάθος κάνεις!
- ναι ε; Και τι ήθελες; Να σου πω και ευχαριστώ για όλα όσα έκανες;
- δε σου είπα αυτό. Απλά θα μπορούσες να με ακούσεις πρώτα. Δεν είχα σκοπό να χάσω κανέναν από τους δύο σας. Κατάλαβε το επιτέλους.
- μαλάκα Αλεξ σκάσε! Δεν έχεις δικαιολογία! Όσο καιρό γινόνταν όλο αυτό με την αδερφή μου δεν πήγα εγώ να κάνω τίποτα με τη δική σου! Να τη πληγώσω (έκανε μια παύση) Τώρα φταίω εγώ να πάω να τη βρω και να της πω “είμαι παλιός φίλος του αδερφού σου”; Θα σου άρεσε να της φερόμουν κι εγώ όπως φέρθηκες εσύ στην αδερφή μου;
Έλεγε όλα αυτά και εγώ προσπαθούσα να αποφύγω το βλέμμα του γιατί είχα βουρκώσει και δεν ήθελα να το δει.
- εβέβαια. Γιατί εσύ την αδερφή σου δεν αφήνεις άνθρωπο να τη πλησιάσει. Απορώ αν έχει τολμήσει να σου συστήσει φίλο της.
- ΜΑΛΑΚΑ ΣΚΑΣΕ! ΔΕ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΑΚΟΥΩ ΑΛΛΟ!
Φώναξα και σηκώθηκα όρθιος.
- δε ξέρεις τίποτα, γι αυτό μη μιλάς.
Ξανά κάθισα στο παγκάκι
- ναι βέβαια. Όποτε δε σε συμφέρει δε ξέρω τίποτα
- ΠΕΘΑΝΕ ΕΝΤΑΞΕΙ; ΕΙΝΑΙ ΝΕΚΡΗ! ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΣΚΑΣΕΙΣ ΤΩΡΑ;
- τι; ΨΕΜΑΤΑ ΛΕΣ!
- σου μοιάζω να λέω ψέματα;
- αποκλείται… πως;
Είπε ενώ άρχισα να καταλαβαίνω πόσο πολύ του γάμησα τη ψυχολογία.
- τη σκότωσαν… ένας φίλος του πατέρα μου… τη βίασε…
- πόσο καιρό πριν έγινε αυτό;
- λίγο καιρό αφού μετακόμισα νομίζω… ήταν όταν πρωτό νοικιάσαμε το σπίτι στην Αθήνα και μέναμε
- γιατί δε μου είπες τίποτα;
- γιατί ήμασταν τσακωμένοι. Τι ήθελες να σου πω;
Με αγκάλιασε. Τόσο περίεργο συναίσθημα. Δε ξέρω, μου φάνηκε πιο περίεργο και από όταν με είχε αγκαλιάσει πρώτη φορά η Δανάη. Έβαλα τα χέρια μου δυστακτικά στη πλάτη του. Με άφησε και τότε κατάλαβα ότι έκλαιγε.
- λυπάμαι..
- δε πειράζει. Έτσι κι αλλιώς πάνε χρόνια.
- Είσαι πολύ μαλάκας! Έπρεπε να μου το πεις!
- δεν ήθελα να ξανά μπλέξω μαζί σου
- ναι ενώ τώρα τι ωραία
- δε μπορούμε να αλλάξουμε κάτι. Και να στο έλεγα δε θα πρόσφερες και τίποτα.
- Αλεξ… ήσασταν οικογένεια μου. Σας ένοιωθα πιο κοντά από το καθένα. Επιβάλλονταν να μου το πεις.
- δεν ήξερα ότι ήθελες να το ξέρεις
- φυσικά και ήθελα! Είναι δυνατόν; Γαμώ Αλεξ νόμιζα ότι όλα ήταν μια χαρά! Γιατί το πέρασες μόνος σου όλο αυτό;
Ανασήκωσα του ώμους ενώ εκείνος με κοιτούσε. Μείναμε έτσι αμίλητοι για λίγο.
**************
Ωωωω ο Άρης την νοιάζεται ακόμα!! Εντάξει σκάω. Το ξέρω πως είναι κάπως αλλά... δε κρατήθηκα😂