Κεφάλαιο 50
Αφού δε μιλούσε κανένας από τους δύο αποφάσισα να μιλήσω εγώ και να του πω κάποια πράγματα για εκείνη. Δε ξέρω για πιο λόγο ένοιωθα τόσο οικειότητα και εμπιστοσύνη προς τον Αρη.
- η Ανδριάνα… έρχεται και με βλέπει πότε πότε… δε ξέρω πως γίνεται αλλά τη βλέπω. Και μιλάμε κιόλας! Πριν κάποιους μήνες πήγε στη Δανάη. Στη κοπέλα που ήρθε σπίτι σου και έδιωξες με το χειρότερο τρόπο!
Είπα και τον αγριοκοίταξα.
- μόνο σε εκείνη είχε μιλήσει, μόνο σε εκείνη είχε εμφανιστεί. Το ίδιο βράδυ, καθώς μιλούσα μαζί της, μιας και με είχε επισκεφτεί, όταν χτύπησε το κινητό μου και εξαφανίστηκε. Ήταν η Δανάη… ήρθε από το σπίτι μου και μου είπε πως την είδε. Και είχε δίκιο… δεν ήξερα πως έπρεπε να αντιδράσω βασικά. Δεν είχε πάει σε κανέναν άλλο… ένοιωσα λες και η ίδια μας ήθελε μαζί. Ήμουν όντως κολλημένος μαζί της αλλά δε περίμενα ότι και η Ανδριάνα θα ήθελε να είμαστε μαζί.
- να υποθέσω την απάτησες και αυτή;
- ο αδερφός της… δεν ήθελε να είμαστε μαζί. Τσακωθήκαμε. Τσακώθηκα με όλους, απομακρύνθηκα από τη Δανάη και το αποτέλεσμα ήταν να χωρίσουμε τελικά
- μάλιστα… δε ξέρω… αυτό με την Ανδριάνα… εδώ μου έχει καθίσει λίγο
- το ξέρω…
- σα κόμπος είναι στο στομάχι
Είπαμε ταυτόχρονα και κοιταχτήκαμε
- τέλος πάντων. Σε λίγες μέρες θα σου έχω αδειάσει τη γωνιά μην αγχώνεσαι.
- δε με νοιάζει. Μπορείς και να μείνεις αν θες.
- τόσο καιρό φώναζες και τώρα μου λες να μείνω
Απάντησε καταφατικά και ξεροκατάπιε. Αποφεύγαμε να κοιτάξουμε ο ένας τον άλλο. Πέρασε βιαστικά από μυαλό μου η φάση με την αγκαλιά… αυτή η αγκαλιά… από το γυμνάσιο έχω να τη νιώσω. Πόσα χρόνια πέρασαν από τότε.
- εεε… ξέρεις… αντέδρασα λίγο υπερβολικά. Ξέρεις πως είμαι
- εκνευρισμένος;
- κάπως έτσι…
Σηκώθηκα όρθιος και ήμουν έτοιμος να φύγω. Δε τον ξανακοίταξα. Απλά πήγα να προχωρίσω.
- Αλεξ
Είπε και με έκανε να γυρίσω και να τον κοιτάξω. Δε μίλησα, περίμενα να μιλήσει εκείνος αλλά δε μιλούσε για κάμποση ώρα. Κάτι μουρμούρησε αλλά δε κατάλαβα.
- δεν άκουσα λέξη
- συγγνώμη!
Τον κοίταξα περίεργα. Όχι. Αυτό όχι! Τόσο έχω ακούσει αλλά αυτό είναι πέρα από κάθε φαντασία. Είχε κατεβάσει το κεφάλι ενώ εγώ τον κοιτούσα πιο έκπληκτος από ποτέ. Μετά από λίγο με κοίταξε.
- τι είπες;
- συγγνώμη;
- γιατί;
- ε ξέρω ‘γω; Όλο και κάποιος λόγος δε θα υπάρχει;
- όχι δε μπορεί εγώ θα ακούω κάτι λάθος. Μου ζητάς συγγνώμη;
- μη με κάνεις να το ξαναπώ, έλεος
- και προς τι όλο αυτό;
- ξέρω κι εγώ; Δεν είναι και ότι καλύτερο να είσαι τσακωμένος με τον άλλο για μια ζωή
- κάτσε περίμενε, γιατί σε έχασα. Μου ζητάς να τα ξανά βρούμε; Εσύ;
Απάντησε καταφατικά
- και η αδερφή σου;
Έκλεισε λίγο τα μάτια του, σα να τον χτύπησα. Πήρε μια βαθιά ανάσα.
- δε το μετάνοιωσε που πήγε μαζί σου εντάξει; Ήμουν απλώς υπερβολικός. Ήθελε να προχωρήσει μαζί σου.
- εγώ πρέπει να σου ζητήσω συγγνώμη… δεν έπρεπε να γίνει κάτι παρά πάνω με την αδερφή σου. Ήμουν μαλάκας.
- ακόμα είσαι
Είπε κοιτάζοντας επικριτικά και μετά από λίγα δευτερόλεπτα γελάσαμε.
- ωραία ακόμα είμαι. Εντάξει;
Γέλασε και μετά γέλασα κι εγώ. Σταματήσαμε και μετά από κάποια δευτερόλεπτα που πέρασαν στη σιωπή μου μίλησε αλλά χωρίς να με κοιτάει
- μπορείς να τη δεις αν θες…
- μπα άστο καλύτερα… αν και θα το ήθελα αλλά καλύτερα άστο.
Είπα στη παύση που έκανε, για να συνεχίσει αλλά δε τον άφησα.
- περνάει καλά; Μόνο αυτό πες μου και όλα τα άλλα δε με νοιάζουν
- καλά είναι. Χαρούμενη, αν θες να μάθεις αυτό. Τα έχει με το Θάνο, ένα παιδί από το σχολείο της. Ή δεν έπρεπε να σου το πω αυτό;
- όχι δε πειράζει. Έτσι κι αλλιώς μαζί δε θα ξανά ήμαστε οπότε ότι και να κάνει δικαίωμά της. Της φέρθηκα χάλια έτσι κι αλλιώς
- έλα το κατάλαβες;
- ελπίζω τουλάχιστον να είναι καλά με τη σχέση της
- είναι. Εσύ με τις δικές σου να σε δω
- ποιες δικές μου;
- κάτι παίζει με τη κοπέλα που ήρθε σπίτι μου έτσι; Τη…
- ναι. Κάτι παίζει με εκείνη εντάξει; Έπαιζε…
- έφαγε χυλόπιτα ο τίγρης;
- σταμάτα να κοροϊδεύεις εντάξει; Είναι σοβαρό
Είπα και σοβάρεψα υπερβολικά πολύ και κοίταξα κάτω
- ουαου… δε πίστευα να σε δω έτσι ποτέ…
- ναι… ούτε κι εγώ το πίστευα… ρε μαλάκα δεν είναι το ίδιο. Συγγνώμη που θα το πω αυτό αλλά η Δανάη… είναι τόσο γαμημένα σπαστική! Αλλά άλλο τόσο τη θέλω… δε ξέρω ρε μαλάκα μου σπάει τα νεύρα αλλά τη θέλω κιόλας.
Γέλασε και με κοίταξε
- έτσι τη γουστάρεις εσύ;
- δεν είναι έτσι ρε μαλάκα. Τσακωνόμαστε αλλά δε ξέρω… μου αρέσει να τη βλέπω να νευριάζει και τα φιλιά… με τόσο πάθος… εντάξει ίσος να μην έπρεπε να στο πω αλλά…
- καμένος τελείως;
- δεν είναι όπως φαίνεται…
- τόσο δύσκολη είναι;
- δεν είναι αυτό… απλά οι δικοί της είναι πλούσιοι και δεν θέλουν και η κόρη τους να μπλέξει με εμάς. Ο πατέρας τους φώναζε που ο αδερφός της έγινε ένας από εμάς. Φυσιολογικό να μη θέλουν να γίνει και η κόρη του έτσι.
- πρέπει να τη θες πολύ ε;
Είπε γελώντας αλλά εμένα ούτε λίγο δεν έσκασε το χείλος μου.
- κι εκείνη θέλει κάτι παραπάνω μαζί μου. Απλά οι συνθήκες δε μας το επιτρέπουν.
- της έχεις μιλήσει;
- ναι ρε μαλάκα! Μαζί ήμασταν το βράδυ
Με κοίταξε με αγανάκτηση
- αφού το προχώρησες τι κάθεσαι και το ξανά σκέφτεσαι;
- δε προχωρήσαμε. Απλά κοιμηθήκαμε μαζί.
- ααα καλά κατάλαβα
- τέλος πάντων. Δε μου είπες με εσένα τι παίζει;
- τίποτα…
- ναι μας έπεισες.
- τίποτα ρε μαλάκα σου λέω!
- χιλόπιτα;
Απάντησε καταφατικά και κατέβασε το κεφάλι.
- έλα ρε μαλάκα αλήθεια τώρα;
- συγγνώμη που δεν είμαστε όλοι σαν εσένα δάσκαλε
- θα σκάσεις με την ειρωνεία σήμερα;
- όχι δε θα σκάσω! Χρόνια το κρατάω!
Άρχισα να γελάω.
- και σήμερα βρήκες την ευκαιρία
Γέλασε κι εκείνος. Σοβαρευτήκαμε και για λίγο δε μιλούσαμε.
- μου έλειψες αγάπη μου
Του είπα και με κοίταξε. Γέλασε και με έσπρωξε με δύναμη ώστε έπεσα κάτω από το παγκάκι και γελάσαμε ακόμα περισσότερο.
- αυτό για να μάθεις άλλη φορά να γελάς μαζί μου μαλάκα!
Μου έδωσε το χέρι του και με βοήθησε να ξανά σηκωθώ και να καθίσω στο παγκάκι δίπλα του.
- παρ’ όλα αυτά κι εμένα μου έλειψες
Έκανα το ένα χέρι μου μπουνιά και το άλλο σα να περιμένω να κάνουμε χειραψία και τα έβαλα χιαστή. Αντέδρασε στο νόημα μετά από ένα χαμόγελο και έπειτα αγκαλιαστήκαμε. Αυτό ήταν κάτι σαν σύνθημα που είχαμε οι δυο μας και το είχαμε βγάλει για να ξεχωρήσουμε και καλά τη φιλία μας.
- το θυμάσαι ακόμα;
- φυσικά και το θυμάμαι. Τόσα αγόρια στη παρέα μου, τόσο περίεργη χειραψία δεν έχω με κανέναν.
Γέλασε και παραδέχτηκε πόσο περίεργο ήταν αυτό που κάναμε τόσα χρόνια. Μετά από αυτό σηκώθηκα από το παγκάκι
- λοιπόν. Πάω προς του Ray γιατί θα με ψάχνει μετά
- α ώστε στου Ray έμενες! Καλά. Θα του δείξω εγώ μετά
- ε, όχι μη του πεις τίποτα
- πλάκα κάνω ρε! Άντε φύγε!
- δε μπορώ…
Γέλασε
- γιατί;
- δε ξέρω… ποτέ δεν είχα φύγει τόσο απότομα όποτε βγαίναμε
- ναι ισχύει… και δε μου λες, τι προτείνεις δηλαδή;
- πάμε μια βόλτα στην Αθήνα;
- και ο Ray;
- πάω να πάρω κράνος και λέω ότι πάω Αθήνα.
Χαμογέλασε και με ακολούθησε.
*********************************
Ήταν πολύ κιούτ κεφάλαιο μεταξύ κολλητών, οφείλετε να το παραδεχτείτε. Κι άλλες πληροφωρίες από το παρελθόν του Αλεξ. Όσο πάει μαθαίνουμε και περισσότερα. Κάποια στιγμή θα εμφανιστεί και η Ανδριάνα μάλλον οπότε προετοιμαστείτε🤣😘