Κεφάλαιο 38
Στο τηλέφωνο ήταν ο Στέλιος. Φυσικά δεν είχε μιλήσει ακόμα στην Αναστασία. Νευρίασα και του είπα να περάσει από 'δω. Ακούστηκε το κουδούνι και πήγα να ανοίξω. Τον έβαλα να καθίσιε στο καναπέ.
- Παρ' τη τηλέφωνο. Τώρα να σε βλέπω να το κάνεις.
Αναστέναξε και υπάκουσε.
- έλα Αναστασία που είσαι;
- στο σπίτι γιατί;
- εεε... μήπως εεε... (πήρε μια βαθιά ανάσα) μήπως έχεις λίγο χρόνο; Πρέπει να μιλήσουμε για κάτι σοβαρό.
- ναι φυσικά!
- ωραία να περάσω από το σπίτι σου;
- ναι έλα
- οκ τα λέμε.
Είπε και κλείσανε. Με κοίταξε με ένα βλέμμα γεμάτο μετάνοια.
- τώρα είσαι ελεύθερος να φύγεις. Θα σε περιμένει και η κοπέλα.
Με κοίταξε με αγανάκτηση και αφού με χαιρέτησε έφυγε.
Stelio's pov
Από τότε που είπα στη Δανάη για τη θέμα με την Αναστασία δεν έχει σταματήσει να με πιέζει να της μιλήσω. Έχει δίκιο αλλά δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα στο κόσμο να το κάνω. Με έβαλε να τη πάρω τηλέφωνο και με ανάγκασε να της πω ότι έπρεπε να της μιλήσω για κάτι σοβαρό. Έτσι κατέληξα να πηγαίνω προς το σπίτι της σκεπτόμενος τι θα της πω και πως θα της το πω, αφού απ' ότι φαίνεται δεν είχα και πολλές επιλογές παρά να της πω την αλήθεια.
Σε όλη τη διαδρομή προσπαθούσα να βρω ένα τρόπο να της το φέρω μαλακά χωρίς φυσικά να τη χάσω από κολλητή μου. Έφτασα σχετικά γρήγορα έξω από το σπίτι της, η τουλάχιστον έτσι μου φάνηκε εμένα. Χτύπησα διστακτικά το κουδούνι ευχόμενος να μην είναι μέσα. Φυσικά η ευχή μου δε βγήκε πραγματικότητα καθώς μου άνοιξε και μάλιστα γρηγορότερα απ' ότι περίμενα
- έλα ρε συ Στέλιο τι έγινε; Ανησύχησα γαμώτο!
- εε τίποτα εντάξει... τίποτα να ανησυχείς εννοώ.
- ωραία πες μου.
- εεεε μάλλον είναι καλύτερα να καθίσεις
Είπα και μπήκαμε μαζί μέσα. Καθίσαμε στο, πάντα τακτοποιημένο, σαλόνι της και περίμενε υπομονετικά να της πω
- κοίτα Αναστασία... ότι και αν ακούσεις... να ξέρεις δεν ήθελα ποτέ να σε χάσω από κολλητή μου.
- εντάξει
- εεε... εδώ και κάτι βδομάδες... νομίζω πως... έχεις αρχίσει να μου αρέσεις διαφορετικά.
- όταν λες διαφορετικά;
- εεε... ίσως όχι μόνο σα φίλη...
Πήγε να πει κάτι και τη διέκοψα.
- Ξέρω ότι τα έχεις με το Πέτρο! Και τον αγαπάς... απλά ήθελα να το ξέρεις...
- Στέλιο... ο Πέτρος μου ζήτησε να συγκατοικήσουμε
- το ξέρω. Μου το είχε πει ότι σκόπευε να το κάνει...
- ναι. Αρνήθηκα.
- αρνήθηκες; Γιατί;
- Στέλιο θέλω να χωρίσω με το Πέτρο... μου αρέσει κάποιος άλλος.
- α... θα πληγωθεί πολύ πάντως να ξέρεις. Σε αγαπάει πολύ
- εσύ
- τι εγώ;
- εσύ μου αρέσεις.
Χαμογέλασα και τη κοίταξα. Μιλούσε σοβαρά. Την αγκάλιασα σφιχτά, όπως ήμασταν έτσι καθισμένοι. Όχι όμως. Αυτή δεν ήταν μια συνηθισμένη αγκαλιά. Ήταν μια αγκαλιά που θέλαμε τελικά να νιώσουμε και οι δύο εδώ και καιρό. Το ίδιο ήταν και το φιλί μας.
Danae's pov
Μέχρι να γυρίσει ο Νίκος, ο Αλεξ είχε ξυπνήσει ξεκούραστος και με όρεξη για βλακείες φυσικά. Άνοιξε η πόρτα καθώς ο Αλεξ με κυνηγούσε γύρω γύρω από το καναπέ. Σταματήσαμε ότι κάναμε και πήγα να "υποδεχτώ" τον αδερφό μου.
- τι έπαθες και είσαι έτσι λαχανιασμένη; (έκανε μια παύση) τι κάνει αυτός; εδω;
- ήρθε να σε βρει αλλά άρχισε να με κυνηγάει για να με δείρει χωρίς λόγο.
- πάλι τσακώνεστε ρε παιδιά; Ωχ αφήστε με και έχω πονοκέφαλο
- εε βασικά ο Αλεξ άρχισε.
- ήμουν σίγουρος.
Είπε και ξάπλωσε στο καναπέ. Ο Αλεξ με κοίταξε και ανασήκωσε τους ώμους. Πήγα και κάθισα δίπλα του. Ο Αλεξ με κοίταξε και ανασήκωσε τους ώμους. Πήγα και κάθισα δίπλα του. Του χάιδεψα λίγο τη πλάτη. Κάθισα όλο το απόγευμα να γιατροπορεύω το Νίκο, ώσπου αργά το απόγευμα πήγε με τον Αλεξ στους τοίχους.
Ο Νίκος δεν είχε επιστρέψει όταν χτύπησε το κουδούνι και ήταν ο Αλεξ. Του άνοιξα και έμεινα έκπληκτη.
- ειι τι έγινε; Τι έπαθες;
- συγγνώμη εσύ δεν ήσουν με το Νίκο;
- ποιο Νίκο; Ο Νίκος ήταν στο... ιιι! Ο Νίκος!!
- Αλεξ τι μου κρύβετε;
- τίποτα!
- Αλεξ κάτι μου κρύβετε!
- δε... μπορώ να σου πω. Δεν είναι δικό μου θέμα εντάξει; Συγγνώμη...
Είπε και κατέβασε το κεφάλι. Τον αγκάλιασα μετά από λίγα δευτερόλεπτα που τον κοιτούσα. Γαμώτο δεν ήθελα να τον κάνω να αισθάνεται άσχημα.... αν και του άξιζε για να μου λέει ψέματα, αλλά τον λυπάμαι.
- δηλαδή με συγχωρείς;
Είπε με ένα στραβό χαμόγελο.
- όχι. Απλά δε σου κρατάω κακία.
- καλά
- έλα ρε βλάκα σε συγχωρώ!
Είπα και χαμογέλασε. Με αγκάλιασε και μου έδωσε ένα φιλί. Ένωσε τα μέτοπά μας.
- σε αγαπάω το ξέρεις;
- μμμ κι εγώ!
- θέλεις να πάμε μια βόλτα;
- δε ξέρω ότι θέλεις
- πάμε!
Με έπιασε από το χέρι και με πήγε στη μηχανή του. Με πήγε μέχρι τους τοίχους. Ξεκινήσαμε να πηγαίνουμε προς το δικό του όταν μπροστά μας βρέθηκε μια κοπέλα. Κάπου την ήξερα αλλά δε θυμάμαι...
- γεια σου Ελισάβετ
- γεια τι λέει;
Ααα βέβαια! Ήταν η κοπελιά που είχα τη τιμή να συναντλησω τη πρώτη φορά που ήρθα μόνη μου ως εδώ, για να βρω τον Αλεξ.
- καλά. Τι παίζει; Γιατί τόσο νέκρα;
- α τσακώθηκε ο DP με τον Αλεν. Καταλαβαίνεις.
- πάλι; Που θα πάει αυτή η κατάσταση; Ωραίο αρχηγό ψηφίσαμε
- σόρι αλλά δική σας ιδέα ήταν να βγάλουμε αρχηγό. Αλλιώς θα ήταν όλοι άνετοι και ο καθένας τη δουλειά του.
- και άμα έρθουν πλούσιοι τι θα γίνει;
- τέλος πάντων. Δεν είναι καλά τα πράγματα. Ήρθε κι άλλο χαρτί από την εταιρία.
Είπε αυτή και ο Αλεξ της έκανε νόημα να μη πει πολλά. Μάλλον επειδή ήμουν εγώ. Του έδωσε έναν ανοιγμένο φάκελο με ένα χαρτί μέσα. Της έκανε νόημα "οκ" και πήγαμε στο τοίχο του.
Ακούμπησε πάνω στο τοίχο και διάβασε το χαρτί. Χτύπησε το τοίχο και έπιασε στη κορυφή του κεφαλιού του. Δε μίλησα. Απλά πήγα δίπλα του και τον χάιδεψα. Στο χαρτί διέκρινα μια γνωστή σφραγίδα. Όχι. Όχι μη μου πεις ότι είναι αυτό που νομίζω. Κοιταχτήκαμε για λίγο
- είναι από την εταιρία του πατέρα μου έτσι;
Με κοίταξε σα να μου έλεγε "λυπάμαι" και κατέβασε το κεφάλι. Συνέχισα να τον κοιτάω έτσι μέχρι να πάρω μια απάντηση, οτιδήποτε.
- θέλει τη περιοχή
Δε μίλησα. Στην επόμενη στιγμή είχε πάρει από τη τσέπη του τα σπρέι και είχε ήδη ξεκινήσει να ζωγραφίζει.
Πέρασε αρκετή ώρα που δε μιλούσαμε και απλά ζωγράφιζε. Ήταν τόσο αφοσιωμένος σε αυτό που έκανε, που πραγματικά δεν ήθελα με τίποτα να διακόψω αυτή τη τελειότητα. Μετά από ώρα με κοίταξε και μου χαμογέλασε. Άπλωσε το χέρι που κρατούσε το σπρέι.
- χρειάζομαι τη δική σου πινελιά
Τον πλησίασα και του πήρα το σπρέι.
- ξέρεις θα το έκανα. Απλά ζωγραφίζεις τόσο υπέροχα που θα σου καταστρέψω το έργο σου
- το έργο μου;
- ναι
Γέλασε και με αγκάλιασε.
- γιατί πάντα με κάνεις να αισθάνομαι καλύτερα όταν σου μιλάω;
Δεν απάντησα. Χαμογέλασα και ανασήκωσα τους ώμους.
- αύριο θα ξανά βαφεί άσπρο. Ότι και να κάνεις δε θα φαίνεται τίποτα αύριο.
- γιατί το κάνεις όλο αυτό;
- ποιο πράγμα;
- ξέρεις... όλο αυτό. Έρχεσαι, ξοδεύεις ολόκληρη τη μέρα σου στο να κάνεις ένα υπέροχο graffitti και ύστερα έρχεσαι και το χαλάς.
- με βοηθάει στο να ξεσπάω, να βγάζω τα συναισθήματα μου και να σκέφτομαι πιο καθαρά. Με χαλαρώνει
Κατέβασα το κεφάλι
- συγγνώμη...
- γιατί ζητάς συγγνώμη;
- για το πατέρα μου. Ξέρω ότι αν δεν ήταν αυτός θα ήσασταν πιο ελεύθεροι τώρα
- Δανάη, είτε ήταν ο πατέρας σου είτε όχι το ίδιο πράγμα θα συνέβαινε. Θα ερχόταν άλλη εταιρία που ήθελε να πάρει τη περιοχή. Καταλαβαίνεις;
- ναι...
- μη στεναχωριέσαι. Δεν αξίζει. Αλήθεια. Ότι και αν είναι θα τη βρούμε την άκρη. Μόνο μη μάθει τίποτα ο Νίκος.
- εντάξει
Πήρα το σπρέι από κάτω και προσπάθησα να κάνω κι εγώ κάτι απλά λίγο παραπέρα για να μη του το χαλάσω. Εκεί καθίσαμε ώρες. Με γύρισε σπίτι και πήγε και εκείνος στο δικό του.
*********************
Οουου... έχουμε νέα από την εταιρία λοιπόν. Καιρό είχα να τους αναφέρω. Μάλλον θα αρχίσω να συντομεύω λίγο τα πράγματα γιατί δεν έχω και πολλά να γράψω στα άλλα κεφάλαια και αυτό θα είναι χάσημο χρόνου και για εσάς που θα διβάζετε τα ίδια και τα ίδια αλλά και για εμένα που θα τα γράφω. Οπότε μάλον θα έχουμε αρκετές εξελίξεις στα επόμενα κεφάλαια. Φυσικά αυτό δε σημαίνει και ότι φτάνει το τέλος της ιστορίας. Έχουμε πολύ μέλλον ακόμα μέχρι τότε.