Κεφάλαιο 37
Στη πόρτα στέκονταν ένας απογοητευμένος Στέλιος. Αναστέναξε και με χαιρέτησε.
- είσαι βλαμμένο;
- δε μπορώ να το κάνω! Ξέχνα το. Άσε που παίζει και να δέχτηκε.
- τι; Αποκλείεται. Πάρ’ τη τηλέφωνο.
- πας καλά; Θα τη πάρω να τη ρωτήσω αν θα πάει να μείνει μαζί του;
- όχι! Παρ’ τη που σου λέω και θα δεις.
Αναστέναξε και πληκτρολόγησε στο κινητό του τον αριθμό της. Την έβαλε ανοιχτή ακρόαση, όπως του είπα.
- έλα!
- έλα Αναστασία! Τι γίνεται;
- καλά!
- ρώτα τη που είναι και πες της ότι είσαι μαζί μου.
Του είπα και απάντησε καταφατικά
- εεε… που είσαι εσύ;
- γυρίζω από το φροντιστήριο, γιατί;
- όχι τίποτα γιατί είμαι με τη Δανάη τώρα, αν ήθελες να βγαίναμε καμία βόλτα
- αα… εε… εντάξει δε πειράζει. Κάτσε με τη Δανάη δεν έχω θέμα.
- όχι ρε έτσι κι αλλιώς θα το διαλύσουμε σε κάνα πετάλεπτο
- σίγουρα; Μη σας χαλάσω τη παρέα
- όχι αλλά αν θες σε κάνα μισάωρο
Του ψιθύρισα να πει
- σε κάνα μισάωρο; Εε… ναι πάμε.
- πες της ότι είσαι σπίτι μου
- γιατί ήμουν στο σπίτι της και μέχρι να έρθω… καταλαβαίνεις…
- αα… ναι… μαζί πήγατε σπίτι της;
Κούνησα το κεφάλι μου καταφατικά.
- ναι
- α εντάξει… χαιρετίσματα
- θα της δώσω
- οπότε τα λέμε;
- ναι! Τα λέμε.
Έκλεισαν και με κοίταξε με στεναχώρια.
- τη λυπήθηκα ρε συ… και αν πάει μαζί του; Και αν νομίζει ότι τη παράτησα;
- ενδιαφέρεται για εσένα και κάνει μπαμ! Δε πρόκειται να σταματήσει να το κάνει ποτέ. Μίλα της τώρα που θα βγείτε.
- δε ξέρω…
- τι δε ξέρεις; Να σου πω δε θα κάνουμε την ίδια συζήτηση. Να πας να της μιλήσείς!
- καλά! Θα πάω… κάποια στιγμή!
- όχι κάποια στιγμή! Να πας σήμερα
- δεν είμαι έτοιμος ακόμα!
- καλά… αλλά να της το πεις. ΣΥΝΤΟΜΑ!
- καλά!
Δε κάθισε πολύ ακόμα μιας και έχει πει στην Αναστασία να βγουν. Κάθισα σπίτι να παίξω έναν αγώνα με αυτοκίνητα στο playstation του Νίκου μέχρι να έρθει.
Έφτασε δύο η ώρα και ακόμη δεν είχαν έρθει, Μισή ώρα αργότερα χτύπησε το κουδούνι και πήγα γρήγορα να ανοίξω. Στη πόρτα στεκόταν ένας Κώστας (φίλος των αγοριών) ο οποίος κουβαλούσε στη κυριολεξία τον Αλεξ. Γούρλωσα τα μάτια μου.
- ο αδερφός σου θα μείνει στην Άννα απόψε. Είναι ήδη εκεί.
- και αυτόν εδώ τι μου τον φέρατε;
- δε ξέρω εκείνος φώναζε να τον φέρουμε εδώ. Χάλασε το κόσμο.
- καλά… βάλ’ τον στο καναπέ τι να πω…
Του είπα και υπάκουσε. Με χαιρέτησε και αφού έφυγε κοίταξα τον Αλεξ
- μωρό μουουου! Που είσαι αγάπη μου;
- εδώ είμαι αγόρι μου. Έλα
Είπα καθώς τον πλησίαζα. Δε πρόλαβα να τον πλησιάσω αρκετά και με τράβηξε απότομα από το χέρι. Με έριξε πάνω του και άρχισε να με φιλάει με πάθος ενώ με μία κίνηση βρέθηκε εκείνος από πάνω μου. Πήγε να μου βγάλει τη μπλούζα αλλά δε τον άφησα. Με κοίταξε έτσι όπως ήταν ζαλισμένος
- τι έπαθες;
- Αλεξ καλύτερα όχι τώρα
- γιατίιιι…
- γιατί όταν γίνει θέλω να το θυμόμαστε και οι δύο. Και όχι μόνο εγώ.
- μα σε θέλωωω…
- έλα ρε Αλεξ! Κρατήσου πια!
Είπα και σηκώθηκα όρθια. Σηκώθηκε και εκείνος
- έλα ρε μωρό μου! Μια φορά!
Είπε και άρχισε να με κινηγάει.
- Αλεξ! Όχι! Φύγε!
- σε παρακαλώ μόνο απόψε!
- ΑΛΕΞ! Σοβαρέψου! Τελείωσε όχι!
- μα ρε Δανάη…
- είπα όχι! Αλεξ δεν είμαι έτοιμη ακόμα! Κατάλαβέ το!
- μα σε αγαπάω!!
- κι εγώ σε αγαπάω Αλεξ αλλά δεν είναι τόσο απλό το θέμα.
- γιατί;
- γιατί έτσι. Δε μπορώ να σου εξηγήσω τώρα.
- Γιατί;
- Αλεξ δε θα το αναλύσουμε τώρα. Άντε κοιμίσου!
Του φώναξα και παραιτήθηκε. Κατευθύνθηκε προς τις σκάλες και τον τράβηξα απότομα από το μανίκι και τον γύρισα προς το μέρος μου.
- στο καναπέ
- ούτε μαζί δε θα κοιμηθούμε;
- αγόρι μου γλυκό άμα έρθει ο Νίκος τι θα κάνουμε;
Αναστέναξε και έπεσε με φόρα στο καναπέ και κάθισε ακίνητος. Ανέβηκα πάνω και του έφερα μια κουβέρτα. Τον σκέπασα και τον άφησα εκεί. Ανέβηκα και εγώ να κοιμηθώ.
Το άλλο πρωί σηκώθηκα από τις οχτώ χωρίς να υπάρχει λόγος. Κατέβηκα στο σαλόνι και τον είδα που στιφογυρνούσε. Μουρμούριζε συνέχεια. Κάθισα δίπλα του και άνοιξε τα μάτια του.
- τι έχεις αγάπη μου;
- το κεφάλι μου, δε ξέρω που να το βάλω;
- θες να σου φέρω κάτι να πάρεις;
Κούνησε το κεφάλι του καταφατικά και πήγα στη κουζίνα να του φέρω ένα ντεπόν. Του το πήγα με ένα ποτήρι νερό και το ήπιε μονορούφι.
- πονάω…
- πόσα ήπιες χτες το βράδυ;
- δε ξέρω… δε θυμάμαι
Δοκίμασε να σηκωθεί αλλά ζαλίστηκε από το πονοκέφαλο και ξανά ξάπλωσε.
- θα βγούμε σήμερα;
- ναι! Εννοείται!
- ωραία γιατί έχω ένα πολύ ωραίο μέρος να σε πάω απόψε.
- ναι ε; Και ποιο είναι αυτό;
- ααα έκπληξη…
- ναι, σου πέρασε ο πονοκέφαλος ξαφνικά;
- όχι απλά εσύ με κάνεις να το ξεχνάω. Πες μου κι άλλα.
Χαμογέλασε και χαμογέλασα κι εγώ με τα λόγια του
- ε τι άλλο να πω;
- δε ξέρω βρες κάτι. Μου αρέσει όταν μου μιλάς.
- μα δε ξέρω τι να σου πω.
- ότι και να μου πεις, όσο βλακεία και αν είναι θα είμαι τέλειο μόνο και μόνο επειδή το σκέφτηκες εσύ.
- ωωω μωρέ… σε αγαπάω το ξέρεις;
- μμμ… έλα πες μου κάτι άλλο! Πες μουουου… τι κάνει ο Στέλιος. Πως πενάτε;
- τώρα τι να σου πω… καλά είναι
- τα βρήκε με την άλλη η ακόμα τη κοπέλα προσπαθεί να μου κλέψει;
- Σταμάτα μη λες βλακείες! Και για να σου απαντήσω στην ερώτησή σου σκοπεύει να το κάνει σύντομα.
- άντε να δούμε
- θα δείτε
- μη με ειρωνεύεσαι γιατί δε θες να σηκωθώ πάνω.
- Αλεξ με παρατάς; Λες και έχουμε την όρεξή σου συνέχεια;
Σηκώθηκα και πήγα στη κουζίνα να πάρω πρωινό. Μετά από λίγο σηκώθηκε και ήρθε να καθίσει δίπλα μου καθώς έτρωγα το τόστ μου.
- νευρίασες;
- όχι
- νευρίασες.
- θα σταματήσεις; Δε νευρίασα!
- τώρα νευρίασες όμως
- Αλεξ!
Άρχισε να γελάει και αφού ηρέμησε λίγο μου έδωσε ένα φιλί.
- αφού ξέρεις πόσο μου αρέσει να σε πειράζω!
- να σου πω, δε θες να επιστρέψουμε πάλι στη παλιά μέθοδο του ξύλου. Γι αυτό τελείωνε γιατί δεν έχω όρεξη..
- εντάξει μια πλάκα έκανα.
Είπε με χαμόγελο και ξάπλωσε πάνω στα χέρια του, στο τραπέζι, σα μικρό παιδί όταν το μαλώνεις. Χάιδεψα τα μαλλιά του απαλά και τον πλησίασα.
- πονάς;
- μμμ… πολύ…
- τι να κάνω για να νιώσεις καλύτερα;
Σηκώθηκε και με κοίταξε με ένα πονηρό ύφος.
- Αλεξ θα φας σφαλιάρα!
- ε τι; Εσύ με ρώτησες!
- δεν εννοούσα αυτό! Αμέσως εκεί το μυαλό σου!
Γέλασε και ξανά έβαλε το κεφάλι του στα χέρια του.
- έλα πάμε να ξαπλώσεις στο κρεβάτι μου.
Σηκώθηκε απότομα
- στο κρεβάτι σου;
- ναι έλα.
Είπα δείχνοντας του το χέρι μου. Με έπιασε από το χέρι και σηκώθηκε όρθιος. Τον έβαλα να ξαπλώσει μπρούμητα. Κάθισα στη πλάτη του και χαμογέλασε. Άρχισα να του κάνω μασάζ, όπως μου είχαν μάθει παλιότερα.
- που έμαθες να κάνεις τόσο ωραία μασάζ;
- η θεία μου είναι κομμώτρια και ξέρει να κάνει μασάζ. Εκείνη μου έμαθε.
- μμμ να έρχεσαι να μου κάνεις συχνά… τα δικά σου. Ξέρεις εσύ.
- ΑΛΕΞ!
Γέλασε και του έδωσα μια στη πλάτη. Συνέχισα να του κάνω για κάνα τέταρτο ακόμα.
- άμα συνεχίσεις λίγο ακόμα το κρεβάτι σου θα είναι πιασμένο για το υπόλοιπο της μέρας.
- δε πειράζει. Κάτσε να ηρεμήσεις. Καλό θα σου κάνει
Απάντησα και όντως μετά από πέντε λεπτά τον είχε πάρει ο ύπνος. Τον άφησα να κοιμηθεί και κατέβηκα να σηκώσω το κινητό μου που χτυπούσε.
*************************************
Τι κιουτ ζευγαράκι που είναι όμως ε; Πλάκα έχουν. Να δούμε τι θα γίνει και με το Στελιο τώρα...