Κεφάλαιο 39
Πέρασαν δύο βδομάδες ακόμα. Είχαμε κλείσει ένα μήνα και μια βδομάδα μαζί και τον Αλεξ. Ο Νίκος ευτυχώς δεν είχε μάθει τίποτα. Ύστερα από μία σοβαρή συζήτηση που είχαμε με τον Αλεξ, ναι καταφέραμε να μιλήσουμε μια φορά σοβαρά, πήραμε την απόφαση να του το πούμε εμείς. Ξέραμε τι συνέπειες θα είχε, ξέραμε τι αντίδραση μπορούσε να είχε. Αλλά δε γινόταν να κρατήσει άλλο αυτό το ψέμα. Είχαμε βγει βόλτα εκείνο το απόγευμα και γυρίσαμε μαζί στο σπίτι. Ο Αλεξ είχε μία πολύ σοβαρή έκφραση. Φοβόνταν να του το πει και αυτό ήταν φανερό. Δε ξέρω γιατί τόσο πολύ όμως…
- πρέπει να σου μιλήσουμε.
Του είπε σοβαρά μόλις μπήκαμε στο σπίτι και ο Νίκος ήρθε κοντα μας.
- να μου μιλήσετε;
- ναι
- ναι. Είναι κάτι που πρέπει μάλλον να ξέρεις…
Είπα και κοίταξα τον Αλεξ. Του έσφιξα λίγο το χέρι
- εεε… εγώ και Δανάη είμαστε μαζί
- τι; Τι εννοείς; Πως μαζί;
- μαζίιιι… μαζί. Ζευγάρι.
- έχετε σχέση;
- ναι
Νευρίασε και τον έπιασε από το γιακά απειλητικά
- με την αδερφή μου βρήκες ρε μαλάκα; Τόσες πουτάνες υπάρχουν! Με την αδερφή μου βρήκες να κάνεις σχέση ρε;
- η αδερφή σου είναι διαφορετική.
- ρε δε με νοιάζει τι είναι! Γιατί; Γιατί μαζί της γαμώ; Γιατί να πρέπει να πληγώσεις εκείνη;
- δε θα τη πληγώσω την αγαπάω
- σκατά κάνεις! Μη μιλάς. Μη μιλάς γιατί θα σε πλακώσω. Έτοιμος είμαι!
- αλήθεια λέω!
- σκάσε γαμώτο Αλεξ! Ειλικρινά δε ξέρεις πόσο θέλω να σε χτυπήσω αυτή τη στιγμή αλλά έχε χάρη που δε θέλω να τσακωθούμε χοντρά.
Με μία κίνηση έβγαλε τα χέρια του Νίκου από το γιακά του και τον κοίταξε. Ο Νίκος τον πλησίασε και ήταν στη κυριολεξία σε απόσταση αναπνοής.
- πόσο καιρό ρε; Πόσο καιρό γίνεται αυτό πίσω από τη πλάτη μου;
- ένα μήνα και μια βδομάδα.
Πετάχτηκα εγώ στη συζήτηση και με κοίταξε. Έπειτα ξανά γύρισε πάλι στον Αλεξ
- ένα μήνα; Ένα μήνα είσαι μαζί με την αδερφή μου και με κοροϊδεύεται και οι δύο; Εσύ γι αυτό έφευγες από το σπίτι μέσα στη νύχτα; Κι εσύ γι αυτό έφευγες από το σπίτι πάντα πιο νωρίς; Για να συναντιέστε;
Κατέβασα το κεφάλι μου και ενώ περίμενα το ίδιο και από τον Αλεξ δε το έκανε. Τον κοίταξε στα μάτια και του απάντησε
- ναι. Για να βγαίνουμε. Και όλες αυτές τις φορές που γύριζε σπίτι με μπογιές, βρεγμένη, ή κουρασμένη, μαζί ήμασταν.
Του έδωσε μια δυνατή μπουνιά στο μάτι και τον κοίταξε.
- τόλμησες να αγγίξεις την αδερφή μου;
Είπε και άρχισε να τον βαράει
- Νίκο Σταμάτα! Δε με έχει ακουμπήσει ακόμα!
Ο Νίκος με κοίταξε και στάματησε.
- όχι Δανάη άστον. Δε πειράζει. Δίκιο έχει. Άστον να ξεσπάσει.
- πας καλά; Τι λες;
- χτύπα με τι περιμένεις; Αλλά να ξέρεις ότι με το να με χτυπάς δε θα σταματήσω να την αγαπάω.
- ΣΚΑΣΕ! Σκάσε δε μπορώ να σε ακούω! Μία ζωή ήσουν με γκόμενες και τώρα τι; Τι άλλαξε τώρα; Έβαλες στόχο την αδερφή μου αυτό άλλαξε.
- δεν έχω βάλει στόχο την αδερφή σου. Με την αδερφή σου δε θα έμπλεκα ποτέ αν δε μου άρεσε.
- Αλεξ σκάσε σοβαρά θα σε χτυπήσω πολύ άσχημα. Σου είχα πει κάτι τότε! Αλλά απ’ ότι φαίνεται με έγραψες στα αρχίδια σου!
- δε σε έγραψα στα αρχίδια μου. Θα τη προσέχω.
- πως; Πληγώνοντας τη; Φύγε. Δε θέλω να ακούσω τίποτα άλλο από εσένα.
Ανέβηκε στο δωμάτιό του και τον κοίταξα. κατέβασε το κεφάλι και αναστέναξε. Τον αγκάλιασα και το ίδιο έκανε κι εκείνος. Μεχρι το βράδυ ο Νίκος δεν είχε βγει από το δωμάτιό του. Ο Αλεξ είχε φύγει και εγώ ήμουν μόνη και καθόμουν στο σαλόνι.
Το άλλο πρωί πέρασε ο Αλεξ να με πάρει να πάμε σχολείο. Μετά από τόσες ώρες συναντήθηκα με τον αδερφό μου στο διάδρομο. Με κοίταξε με αγανάκτηση και απελπισία σα να μη πίστευε ότι θα έπεφτα σε τέτοιο επίπεδο. Σα να νόμιζε ότι ήμουν απελπισμένη και πήγα μαζί του. Όταν άνοιξα στον Αλεξ και οι ματιές τους συναντήθηκαν, στα βλέμματά τους κυριαρχούσε το μίσος. Ο Νίκος ανέβηκε στο δωμάτιό του και ο Αλεξ με πήρε να φύγουμε.
Στο μάθημα δε μπορούσα με τίποτα να συγκεντρωθώ. Τώρα γιατί εμένα μου φέρεται τόσο άσχημα. Επειδή και καλά του πήρα το κολλητό; Η Ιωάννα με σκούντησε.
- τι έχεις εσύ σήμερα και είσαι σε μαύρα χάλια;
- τσακώθηκα με τον αδερφό μου…
- καλός τα μας πάλι! Εντάξει πως κάνεις έτσι; Χάλια σου φέρονταν και πιο παλιά. Κάτι ήξερα που σου είπα μη το συνηθίζεις αυτό το καλό χαρακτήρα. Τι έκανε πάλι;
- δεν έκανε. Εγώ έκανα.
- τι έγινε;
- τα έφτιαξα με το κολλητό του.
- ιιιι! Έμαθε ότι τα έχετε;
- όχι… ακριβώς… εμείς του το είπαμε.
- ε να κοπέλα μου! Τι να σου πω τώρα;
- δε γινόταν να του το κρατάμε άλλο μυστικό ρε Ιωάννα. Άμα το μάθαινε από αλλού θα ήταν χειρότρα!
- τέλος πάντων, και τώρα;
- και τώρα τίποτα. Δε μιλάει σε κανέναν, σήμερα σχολείο μαζί μας δεν ήρθε και δε ξέρω αν θα έρθει κιόλας, τι να σου πω… ούτε να μας βλέπει δε θέλει. Μου έριξε ένα βλέμμα σήμερα το πρωί λες και έχω κάνει κάνα έγκλημα, λες και είμαι εχθρός του.
- τι να σου πω… δε ξέρω κι εγώ… αλλά πιστεύω δεν έπρεπε να του το πείτε ακόμα
- το ξέρω…
Είπα και αναστέναξα. Στο διάλειμμα με πήρε ο Αλεξ να μου μιλήσει και το σοβαρό του ύφος δε μου έδεινε άλλη επιλογή από το να πιστέψω κάτι κακό.
- Δανάη… πιστεύεις ότι είμαι μαζί σου για να σε κοροιδέψω;
- τι; Όχι βέβαια! Ούτε καν. Γιατί;
- σου έχω κάνει τόσα πολλά και…
- Αλεξ, όσα μου έχεις κάνει εσύ εγώ σου έχω κάνει χειρότερα. Σε χτυπούσα συνέχεια έμπλεκες εξαιτίας μου… ακόμα και τώρα...
- χαχα! Πάντως δεν έχεις παράπονο. Τόσα χρόνια να μας χωρίσεις προσπαθείς. Να που τα κατάφερες
- είσαι βλάκας! (τον βάρεσα στο μπράτσο και γέλασε.) Να το χέσω τώρα! Ο Σκοπός ήταν να τσακωθείτε και να μη σε ξαναδώ. Όχι να τα έχουμε όμως…
- έλα εντάξει σε δουλεύω.
- Αλεξ… μήπως δεν έπρεπε να τα φτιάξουμε;
- πας καλά; Και εγώ τι θα έκανα; Μόνο όταν σε συναντούσα στο σπίτι σου θα σε έβλεπα;
- δε ξέρω… πραγματικά…
Χτύπησε το κουδούνι για μέσα. Πριν προλάβω να φύγω με έπιασε από τον αγκόνα.
- μετά δε ξέρω αν θα είμαι εδώ. Μου τηλεφώνησε η Ελισάβετ ότι θα έχουμε συμβούλιο στους τοίχους και μάλλον θα φύγω από το διάλειμμα. Θα βρεθούμε το απόγευμα;
- ναι! Θα τηλεφωνηθούμε άμα είναι έτσι;
- εννοείται
Είπε και με φίλησε πεταχτά. Πήγε ο καθένας στη τάξη του.
Πέρασε σχεδόν μια εβδομάδα με τον ίδιο ρυθμό. Ο Νίκος από το δωμάτιό του δεν είχε βγει. Έβγαινε το πρωί πριν φύγω για το σχολείο, μα έβρισκε τον Αλεξ στο σαλόνι και ξανά έφευγε. Δε μιλούσαν πια. Ένα βλέμμα τους τα έλεγε όλα. Ο Αλεξ με έπαιρνε κάθε μέρα και πηγαίναμε οι δυο μας σχολείο και πήγαινε εκείνος μετά. Έκανε παρέα με τους άλλους κι εγώ με την Ιωάννα. Δεν έκαναν παρέα πια καθόλου. Ακόμα και στους τοίχους όταν πήγαιναν πήγαιναν χώρια. Υπάρχουν φορές που πραγματικά αισθάνομαι ανάμεσα σε δύο στρατόπεδα. Δε ξέρω ποιον να υποστηρίξω. Είναι φορές που σκέφτομαι ότι δε πρόκειται να τα ξαναβρούν ποτέ και όσο περνάει ο καιρός οι σκέψεις μου, δυστυχώς, επιβεβαιώνονται.
Τέλος
***************
Χαχα! Όχι πλάκα κάνω δε τελείωσε ακόμα. Εκτος βεβαια και αν ειμαι τοσο άχρηστη που δε το πιστεψατε (μαλλον το δευτερο😂😂)
Τελος παντων! Ηθελα να σας ζητησω κατι αν θελετε φυσικα. Οσοι εχετε ινστα αν θελετε γραψτε μου στα comms πως σας λενε. Η αν θελετε να με ακολουθησετε στο vtdimitra13 γτ ανεβαζω ανακοινωσεις καποιες φορες στα στορις (οχι για τα καινουργια παρτς, γενικα). Και επειδη ολο αυτο ακουγεται σαν "καντε μου follow γιατι δεν εχω καθολου" να ξεκαθαρισω οτι δεν ισχυει. Δε με νοιαζει να αποκτησω followers ετσι κι αλλιως δεν εχω και λιγους και αν θελετε μπαινεται ανετα να τσεκαρετε. Απλα σκεφτηκα οτι θα ηταν ωραιο να ειμαστε κατα καποιο τροπο μια ομαδα η κατι τετοιο, που ασχολουμαστε με wattpad, οχι μονο αυτοι που διαβαζουν τα βιβλια μου αλλα γενικα. Δεν υπαρχει θεμα αν δε το κανετε. Απλα εριξα μια ιδεα.