Κεφάλαιο 32
Την άλλη μέρα το απόγευμα, το πέρασα με τον Αλεξ. Ο Νίκος πάλι είχε να πάει σε εκείνη τη δουλειά που όσο περνάει ο καιρός τόσο πιο πολύ θέλω να μάθω τι είναι και για ποιο λόγο μου το κρύβουν και οι δύο. Μετά από αρκετή ώρα, αφού είδαμε και πάθαμε να ξεκινίσουμε από το σπίτι του Αλεξ καταφέραμε να φτάσουμε στο πάρκο κάπου ένα τέταρτο μετά τα παιδιά. Του είδαμε από μακρυά και ο Αλεξ με σκούντηξε.
- αυτός είναι ο Στέλιος;
- ναι
- άσχημος είναι.
- κούκλος είναι!
- α ώστε κούκλος ε; Καλά.
- Μάλιστα κύριε. Κούκλος. Γιατί; Δε σου άρεσε;
- αυτός; Αυτός δεν είναι τίποτα μπροστά μου
- μμμ σιγά μωρέ ψωνάρα.
- ψωνάρα; Θα σου πω εγώ το βράδυ.
Φτάσαμε σε εκείνους και ο Αλεξ ήμουν σίγουρη ότι είχε ξεχάσει τι να κάνει.
- γεια σας!
Είπα μόλις τους πλησίασα και τελικά όντως είχα δίκιο για τον Αλεξ. Μόλις μίλησα κοίταξε το Στέλιο από πάνω μέχρι κάτω και μετά λες και ξαφνικά θυμήθηκε, απευθύνθηκε σε εκείνο.
- ωωω! Γεια σου ρε συ Στέλιο! Τι λέει ρε μπρο;
- μια χαρά ρε εσύ;
- καλά ρε! Πόσο καιρό έχουμε να τα πούμε ρε πωπω… μου έλειψες ρε αδερφέ!
- κι εμένα ρε! Μα δε κανονίσαμε να πάμε για κάνα ποτό.
- μα ναι ρε γαμώτο… έχω και νέα να σου πω ουουου…
- α! Τι έγινε ρε συ τελικά με τη Μαρία; Δε μου είπες.
- αα εσύ έχεις μείνει πίσω…
Είπε ο Αλεξ και άρχισαν σιγά σιγά να περπατάνε και να απομακρύνονται με πάρα πολύ αργούς ρυθμούς. Κάποια στιγμή γύρισε ο Στέλιος.
- κορίτσια συγγνώμη. Δε σας σύστησα. Δανάη η Αναστασία, Αναστασία η Δανάη. Συγγνώμη αλλά θα σας πείραζε να πήγαινα με τον Αλεξ να του πω και κάτι πιο σημαντικό; Έχω να τον δω και καιρό… καταλαβαίνεις…
- εντάξει δε πειράζει πήγαινε.
Είπε η Αναστασία και συμφώνησα κι εγώ. Μας άφησαν μόνες μας και για λίγο υπήρχε μία τρομερή αμυχανία.
- ώστε φίλη του Στέλιου ε;
- ναι
- και πόσο καιρό γνωρίζεστε;
- βασικά σχεδόν καθόλου. Στο σπίτι του κολλητού μου τον γνώρισα και ξεκινήσαμε να κάνουμε κάπως παρέα. Εσύ είσαι κολλητή του έτσι δεν είναι;
- ναι! Εδώ και πολλά χρόνια… πάντως… σε έχει συμπαθήσει αρκετά σε σχέση με το πόσο λίγο σε ξέρει.
- μπα. Σιγά. Μη λες βλακείες.
- όχι αλήθεια! Όλη μέσα χθες για εσένα μιλούσε!
- αλήθεια!?
- ναι! Και φαίνεται σα να τον ξέρεις κιόλας καιρό.
- ειδικά το δεύτερο αποκλείεται. Δε ξέρω τίποτα για εκείνο.
- ε πως; Ήξερες ότι είμαι κολλητή του. Κάτι είναι και αυτό.
- πάντως απλά για να ξέρεις, κάθε φορά που βγαίνουμε για εσένα μου λέει.
- και… βγαίνετε συχνά;
- όχι. Σχεδόν καθόλου. Απλά έτυχε να βγαίνουμε αυτές τις μέρες.
- μάλιστα… θα ταιριάζατε πάντως.
- τι; Τι εννοείς;
- εννοώ… ξέρεις. Θα ήσασταν ωραίο ζευγάρι.
- εγώ και ο Στέλιος; Ούτε καν. Είμαστε απλώς φίλοι.
- ναι αλλά του αρέσεις.
- του Στέλιου; Είσαι καλά; Ούτε καν.
- γιατί όχι;
- γιατί μπορεί να θέλει κάποια άλλη. Εσύ γιατί όχι; Θα ταιριάζατε πολύ.
- εγώ; Μα είμαστε κολλητοί. Δε μπορούμε να έχουμε σχέση.
- Λάθος! Οι καλύτερες σχέσεις γίνονται μεταξύ φίλων.
- δε ξέρω. Δε νομίζω πως μπορώ να είμαι μαζί του.
- και γιατί να μη μπορείς; Καλά αν δε σου αρέσει έτσι φυσικά και όχι αλλά γιατί να μη προσπαθήσεις άμα τον θες;
- βασικά είναι πολλά στη μέση. Δεν είναι ότι δε θα μου άρεσε. Ίσα ίσα που το τελευταίο καιρό νομίζω… πως έχει αρχίσει να μου αρέσει και πιο πολύ… απλά τα έχω με έναν φίλο του και είναι λίγο κάπως να πάω μαζί του.
- έχεις σκεφτεί πως μπορεί να θέλει και εκείνος να είστε μαζί αλλά να μη τολμάει να σου το πει;
- αποκλείεται. Αφού του αρέσει άλλη. Βασικά, γιατί να κοιτάξει εμένα; Τόσες άλλες, εσύ…
- γιατί δε δοκιμάζεις να του μιλήσεις μια φορά και να του ξεκαθαρίσεις ότι δε θέλεις να χαλάσει η φιλία σας ότι και αν γίνει;
- γιατί δε θέλω να τον χάσω για πάντα… ήταν ο καλύτερος κολλητός που είχα ποτέ.
- πάντως δε θα χάσεις και τίποτα. Ίσα ίσα που…
Χτύπησε το κινητό μου. Ήταν ο Αλεξ. Το σήκωσα σχεδόν αμέσως.
- έλα κοντεύεις; Τι γίνεται;
- ααα να σου πω. Το καλό αργεί να γίνει εντάξει; Άντε μπράβο. Και διακόπτεις!
- δε θα μου λες εμένα τέτοια. Το κατάλαβες; Άντε μην έρθω εκεί.
- μπα; Θα έρθεις να μας δείξεις το μπόι σου πάλι;
- χαααα δε θα τα πάμε καλά…
- γιατί τα πήγαμε ποτέ; Να σου πω! Σκάσε και κλείσε. Δε θα τρώω το χρόνο μου για βλακείες.
- Καλάααα θα τα πούμε εμείς μετά.
- ναι ναι εντάξει.
Είπα και του το έκλεισα. Συνεχίσαμε κανονικά μέχρι να έρθουν τα αγόρια μετά από κάνα μισάωρο, ίσως και παραπάνω, και να πάμε να κάτσουμε κάπου για καφέ.
Alex’s pov
Βγήκαμε με το Στέλιο και την Αναστασία, που είχε κανονίσει η Δανάη να βγούμε βάση κάποιου σχεδίου, του οποίου και βέβαια ξέχασα, αλλά ευτυχώς ξανά θυμήθηκα εγκαίρως. Πήρε λοιπόν το Στέλιο και φύγαμε να πούμε και καλά τα δικά μας, ώστε να αφήσουμε και τα κορίτσια να μιλήσουν. Αν και κανονικά δε θα έπρεπε να είχα κάνει τίποτα απ’ όσα μου είπε η Δανάη, μιας και μου έκανε τα νεύρα κρόσια μέχρι να βρεθούμε με τους άλλους. Με το Στέλιο πήγαμε και καθίσαμε σε ένα παγκάκι αρκετά πιο μακρυά από τα κορίτσια ώστε να μη μας βλέπουν και φυσικά να μη μας ακούνε.
- ωραίο γκομενάκι η δικιά σου. Άμα δε σε θέλει πες της να πάρει κανένα τηλέφωνο από ‘δω.
Είπα για να σπάσω κάπως το πάγο μεταξύ μας και μαζί με το πάγο έσπασα και τα νεύρα του.
- ναι βέβαια! Μήπως να σας παντρέψουμε κιόλας;
- μπα μόνο για μια νύχτα τη θέλω. Μετά όλη δική σου
- μαλάκα σκάσε γιατί θα σε πλακώσω.
- έλα ρε μαλάκα ηρέμησε πλάκα σου κάνω
- ναι καλά
- αλήθεια ρε! Έτσι κι αλλιώς άλλη έχω βάλει εγώ στο μάτι τώρα τελευταία.
- για λέγε. Καλή;
- η Δανάη.
- αλήθεια!?
- ναι. Βασικά τα έχουμε κιόλας. Απλά… τσακωνόμαστε ακόμα λίγο πολύ.
- φάνηκε.
- πιο δύσκολη γκόμενα από αυτή δεν έχει. Καλά όχι και γκόμενα αλλά ντάξει.
- σε πέδεψε λίγο ε;
- μόνο λίγο; Ξέρεις τι ξύλο έχω φάει από αυτή…
- ααα εσύ είσαι το αγόρι που πλακώνεται συνέχεια;
- σου έχει πει για εμένα!?
- όχι ακριβώς. Ως παράδειγμα σε ανέφερε.
- ωχ… τα χειρότερα;
- όχι ρε ίσα ίσα! Που είπε πόσο έχει αλλάξει η στάση προς εκείνη.
- πάλι καλά.
Μετά από κάμποση ώρα που συζητούσαμε για τέτοιου είδους θέματα με έβαλε να πάρω τηλέφωνο τη Δανάη να μάθω τι γίνεται. Μιλούσαμε και στο μεταξύ ο Στέλιος γελούσε με τις απαντήσεις που τις έδινα. Έκλεισα το τηλέφωνο έξαλλος.
- τι έγινε κοντεύουν
- το μισώ αυτό το κορίτσι!!! Μου έσπασε τα νεύρα! Να τη πιάσω στα χέρια μου και δε θα φύγει ζωντανή στο λέω.
Είπα και γέλασε γιατί κατάλαβε πόσο την αγαπούσα παρ’ όλα αυτά.
Περίπου μισή ώρα αργότερα πήγαμε στα κορίτσια και τις πήραμε να πάμε για κεφέ.
Danae’s pov
Καθίσαμε σε ένα τραπέζάκι και από τη μία μεριά δίπλα μου κάθισε ο Αλεξ, δυστυχώς, και η Αναστασία.
- εμείς έχουμε πολλά να πούμε μετά.
- ναι ε; Σαν τι ακριβώς, γιατί μου διαφεύγουν τώρα
- πολλά. Θα μάθεις σύντομα
- ανυπομονώ
Του είπα και φυσικά δε το περίμενε. Χαμογέλασα εκδικητικά, ενώ εκείνη τη στιγμή ερχόταν η σερβιτόρα.
Όλη την υπόλοιπη ώρα που ήμασταν μαζί ήμασταν μια ευχάριστη γενικά ατμόσφαιρα. Η αμηχανία δεν υπήρχε πια και όλοι ήμασταν λες και κάναμε παρέα χρόνια. Στο τέλος, πριν το διαλύσουμε υποσχεθήκαμε να το ξανακάνουμε και έκανα νόημα στο Στέλιο να με συναντήσει αύριο την ίδια ώρα στο πάρκο.
***********************
Τι κάνετε? Αυτη τη φορά ανέβασα νωρίτερα δε μπορείτε να πείτε! Έχουμε και λίγους τσακωμούς αλλά κατα τα άλλα καλά😂
Θα ξανα ανεβάσω κενούργιο κεφάλαιο πάλι μέσα στο Σαββατοκύριακο ή τη Παρασκευή θα δω😘😘