Κεφάλαιο 21
Κάνα μισάωρο μετά ανέβηκε στο δωμάτιό μου.
- έλα πες μου. Τι ήθελες;
- σου είπε η Ζωή ότι βγήκαμε χθες;
- όχι; Αφού δε το ξέρει.
- χαχα! Θα ‘θελες. Ήρθε και μου είπε να μη ξαναβγώ μαζί σου και ότι δεν έχω ελπίδες μαζί σου.
Εντάξει. Δεν έπρεπε να το πω αυτό το τελευταίο.
- πλάκα κάνεις!? Και τι είπες;
- ότι δεν είχα καμία όρεξη να τα βρω μαζί σου.
- πως το έμαθε;
- της το είπε η Σμαράγδα.
- όχι ρε μαλάκα… και τι της είπες όταν σου είπε ότι βγήκαμε.
- ότι εσύ μου το ζήτησες για να μου πεις κάτι σημαντικό για το Νίκο. Γι αυτό άμα σε ρωτήσει να της πεις ότι ήταν για το Νίκο.
- α… οκ… ‘ντάξει. Ευχαριστώ πάντως… αλήθεια. Πως και με καλύπτεις; Θα μπορούσες άνετα να πεις ότι σου ζήτησα να βγούμε έτσι για βόλτα. Αν και δεν ίσχυε.
Ανασήκωσα τους ώμους και ήρθε πιο κοντά μου.
- σου αρέσει που βγαίνουμε.
- καθόλου όμως;
- ψέματα μου λες.
- δε σου λέω ψέματα.
- ναι καλά. Εγώ θα πιστέψω ότι μου λες ψέματα.
- πίστεψε ότι θ…
Δε πρόλαβα να ολοκληρώσω και ένωσε τα χείλη μας. Σοβαρά τώρα;;; Η πουτάνα του είναι κάτω. Τι κάνει; Τον σταμάτησα
- σε περιμένει η Ζωή
Χαμογέλασε και έφυγε. Ξάπλωσα στο κρεβάτι μου. Γιατί πρέπει να με μπερδεύει έτσι; Νιώθω σα να με χρησιμοποιεί για να ξεχάσει τη Ζωή… γιατί δε μπορεί να ξεκαθαρίσει τι νιώθει για εμένα; Ίσως και τίποτα άλλο από μίσος αλλά τουλάχιστον ας μη το κάνει αυτό.
Alex'pov
Κάθισα στου Νίκου μέχρι το βράδυ. Μαζί και η Ζωή με τη οποία και θα κοιμόμουν μαζί της της απόψε. Τη πήγα στο σπίτι μου και τη ξάπλωσα στο κρεβάτι μου. “πάλι με αυτή γαμώτο…” σκέφτηκα και ανέβηκα πάνω της αφαιρώντας της τα ρούχα. [...]
Η Ζωή κοιμάται δίπλα μου και εγώ δε μπορώ. Δε ξέρω τι έχω πάθει… σκέφτομαι τη Δανάη. Άνοιξε αργά η πόρτα και μπήκε μέσα η Ανδριάνα βουρκωμένη. Όχι! Γιατί; Τι της έκανα και τη στεναχώρησα; Ανακάθισα στο κρεβάτι και σκέπασα καλύτερα τη Ζωή.
- γιατί το κάνεις αυτό;
Κατέβασα το κεφάλι
- γιατί δε της λες πως νιώθεις παρά τη μπερδεύεις έτσι;
- πας καλά; Έτσι και τη πως πως νοιώθω θα με πιάσει στα χαστούκια.
- Υπερβάλλεις. Θα σε πιάσει στα χαστούκια για τη γνώμη σου; Αλεξ… πήγαινε μίλα της.
- όχι δε πάω. Δε μπορώ να πάω. Είναι η αδερφή του κολλητού μου. Εννοείται πως δε πρόκειται να τα βρούμε ποτέ.
- θα χάσεις τίποτα άμα πας να της μιλήσιες;
- ναι. Το χαρακτήρα μου και την αξιοπρέπειά μου.
- είσαι βλάκας. Την αξιοπρέπεια δε θα τη χάσεις μόνο και μόνο επειδή είπες σε κάποια τα συναισθήματά σου.
- για εμένα όμως αυτό είναι αξιοπρέπεια.
- γιατί έχεις γίνει έτσι; Κάποτε είχες μια σταθερή σχέση.
- μια φορά είχα σταθερή σχέση και ξέρεις τι έγινε.
- η Δανάη όμως δεν είναι τέτοια και το ξέρεις.
- δε με νοιάζει. Δε θέλω να της μιλήσω.
- κι εγώ δε θέλω να σε βλέπω έτσι. Κοίτα κατάσταση.
Είπε και έδειξε τη Ζωή.
- θα το συνεχίσεις για πολύ αυτό; Κάθε βράδυ και άλλη. Αφού δε την αγαπάς. Γιατί το κάνεις αυτό;
- γιατί πρέπει και εγώ κάπου να το κάνω αυτό που κάνω. Εντάξει;
- δηλαδή θα προτιμούσε να κάνεις αυτό που κάνεις από το να της μιλήσεις.
- ναι. Έτσι κι αλλιώς δεν είμαι ο άνθρωπός της.
- και άμα αισθάνεται κι εκείνη το ίδιο; Γιατί δε της το λες με το τρόπο σου;
- χαχαχαχαχαχαχα! Η Δανάη; Χαχαχαχαχαχα! Αυτή άμα μπορούσε να με μαχαιρώσει θα το έκανε και με άνεση.
- καλά κάνε ότι καταλαβαίνεις. Αλλά μετά μη μου πεις ότι το μετάνιωσες που δε το έκανες και ότι δε σου είπα τίποτα σχετικά.
Είπε και έφυγε. Γαμώτο πάλι τη στεναχώρεσα. Ίσως και έπρεπε να της μιλήσω.
Την επόμενη μέρα τη πέρασα στο σπίτι του Νίκου. Η Δανάη έφυγε ευτυχώς το απόγευμα από το σπίτι και έμεινα επιτέλους μόνος με το Νίκο. Ξεκινήσαμε να συζητάμε τα δικά μας μέχρι τος δώδεκα που χτύπησε το κουδούνι…
Danae's pov
Βγήκα με την Ιωάννα και πήγαμε στο Levels. Καθίσαμε εκεί ώρες… ή έτσι νομίζω. Από ένα σημείο και μετά δε θυμάμαι τίποτα. Θυμάμαι ότι γνωρίσαμε κάτι αγόρια. Γύρισα σπίτι με την Ιωάννα, νομίζω. Το μόνο που θυμάμαι σίγουρα είναι ότι ήπιαμε πολύ, γιατί μας κέρασαν κάμποσα τα αγόρια.
Alex's pov
Πήγε ο Νίκος να ανοίξει και μπήκε μέσα μια Δανάη λιώμα με την Ιωάννα να τη κουβαλάει. Μπήκε στη κουζίνα ενώ η Ιωάννα έφυγε.
- Αλεξάκοοοο… έλα λίγο πάνω, θέλω να σου μιλήσω για κάτι…
- εμένα; Δεεε…
Ο Νίκος μου έκανε νόημα “εντάξει πήγαινε δε θα σου πει και κάτι. Έτσι κι αλλιώς είναι ζαλισμένη δε θα καταλάβεί καν τι γίνεται. Θα τη πάρει ο ύπνο σχεδόν αμέσως.” αλλά χωρίς να είναι και τόσο πολύ σίγουρος. Λίγο πριν φύγω με φώναξε και μου έκανε νόημα “άμα αρχίσει αν σε βαράει φώναξε ε;” και γέλασα. Ανέβηκα πάνω μαζί της.
Μόλις μπήκα στο δωμάτιό της με στρίμωξε στο τοίχο ακριβώς δίπλα από τη πόρτα. Είχε κολλήσει πάνω μου. Με κοιτούσε στα μάτια για λίγο και μετά με φίλησε. Έτσι απλά, χωρίς να πει τίποτα, χωρίς να με βρίσει. Μια αντίδραση που δε περίμενα με τίποτα από εκείνη, έστω και μεθυσμένη. Μετέφερε το χέρι της στο κλειδί της πόρτας όπου κλείδωσε. Σταμάτησα το φιλί παρ’ όλο που δεν ήθελα.
- Δανάη είσαι μεθυσμένη, δε ξέρεις τι κάνεις.
Είπα λαχανιασμένος.
- δεν είμαι μεθυσμένη, είμαι μια χαρά.
- είσαι μεθυσμένη και είμαι σίγουρος ότι αύριο θα το μετανιώσεις.
- δε θα το μετανιώσω ποτέ.
Είπε και με ξανά φίλησε. Τη ξανά σταμάτησα.
- Δανάη δεν είσαι καλά.
- Ωχ σταμάτα να γίνεσαι τόσο καλός. Δε θέλω να είσαι τόσο καλός. Θέλω να είσαι ο παλιός Αλεξ. Δε μου αρέσει ο καινούργιος. Θέλω να γίνεις πάλι ο παλιός κακός Αλεξ που θα με αρπάξει και θα με φιλήσει χωρίς να τον νοιάζει αν θα τον βρίσω η εάν θα τον δείρω. Θέλω να…
Δε την άφησα να ολοκληρώσει. Άρχισα να τη φιλάω οδηγώντας τη προς το κρεβάτι. “Μακάρι να τα έλεγε όλα αυτά στα αλήθεια. Τότε όλα θα ήταν τόσο διαφορετικά.” Τη ξάπλωσα και έπεσα από πάνω της. Μόλις σταμάτησα το φιλί σηκώθηκα από πάνω της.
- αύριο, αν είσαι τυχερή.
- θα είμαι!
Χαμογέλασα και κατέβηκα με το Νίκο στη κουζίνα.
- έλα ρε τι ήθελε να σου πει;
Είπε ενώ δε μπορούσε να μη γελάσει για τη θέση που είχα βρεθεί λίγα λεπτά πριν.
- τίποτα ρε. Δε κατάλαβα και πολλά. Πάντως ένα από αυτά ήταν ότι θα φάω πολύ ξύλο.
- α καλά κατάλαβα.
Το επόμενο πρωί πήγα σπίτι τους πιο νωρίς. Η Δανάη δεν είχε ξυπνήσει ακόμα.
Danae's pov
Ξύπνησα το πρωί με έναν τραγικό πονοκέφαλο. Το μόνο που θυμάμαι από χθες είναι ότι είχα βγει με την Ιωάννα. Κατέβηκα στη κουζίνα και εκεί ήταν ο Αλεξ με το Νίκο. Πήγα στο ψυγείο και ήπια λίγο τσάι από το μπουκάλι μου. Ο Αλεξ με κοιτούσε με ένα πονηρό βλέμμα και ένα στραβό, σχεδόν, χαμόγελο. Τον κοίταξα πιο πολύ με ένα βλέμμα αποροίας.
**flesh back**
- Δανάη δε ξέρεις τι λες.
- Ξέρω πάρα πολύ καλά τι λέω. Αλεξ σε αγαπάω πολύυυ…
- σταμάτα. Δεν ισχύει και το ξέρουμε και οι δύο.
- Αλεξ είμαι πολύ ερωτευμένη μαζί σου. Σε θέλω.
Είπα και τον φίλησα.
- όχι Δανάη δε γίνεται. Δε μπορώ νά σου το κάνω αυτό.
- εγώ όμως το θέλω.
- είσαί μεθυσμένη γι αυτό. Με μισείς.
- Ω ακους τις βλακίες που λέω για να σε πείσω; Δε σε μισώ.
- δεν είσαι καλά.
- Ωχ σταμάτα να γίνεσαι τόσο καλός. Δε θέλω να είσαι τόσο καλός. Θέλω να είσαι ο παλιός Αλεξ. Δε μου αρέσει ο καινούργιος. Θέλω να γίνεις πάλι ο παλιός κακός Αλεξ που θα με αρπάξει και θα με φιλήσει χωρίς να τον νοιάζει αν θα τον βρίσω η εάν θα τον δείρω. Θέλω να…
Δεν ολοκλήρωσα. Ένωσε τα χείλη του με τα δικά μου.
**End flash back**
Έβαλα το χέρι μπροστά από το στόμα μου και γούρλωσα τα μάτια. “όχι! Γιατί γαμώτο έπρεπε να πω όλες αυτές τις ανωμαλίες στον Αλεξ; Χάθηκε να ήταν κάποιος άλλος; Γαμώτο ελπίζω να κατάλαβε ότι ήμουν μεθυσμένη…”
- Ε Δανάη με ακους;
Είπε ο Νίκος και με έβγαλε από τις σκέψεις μου.
- ναι.
- τι ναι; Τι έπαθες;
- η Ιωάννα! Την έστησα! Πρέπει να φύγω. Γεια!
Είπα βιαστικά και έφυγα. Το μόνο που άκουσα καθώς έκλεισα τη πόρτα ήταν τον αδερφό μου που μου φώναζε
- που πας με τις πιτζά…
Έκλεισα τη πόρτα. Δε άκουσα κάτι άλλο. Κοίταξα τον εαυτό μου. Όντως με τις πιτζάμες ήμουν. Δε ξαναμπήκα μέσα. Έτρεξα μέχρι το σπίτι της Ιωάννας.
****************
Τι μου κάνετε😂 Εντάξει ηταν λίγο κάπως το κεφάλαιο αλλά είπα να το κάνω κάπως... διαφορετικό από τα άλλα. Καλά και να δυσκολέψουμε λίγο ακόμα τη ζωή του Αλεξ και της Δανάης.😉 Ελπίζω να σας άρεσε😘