Κεφάλαιο 22
Χτυπούσα τη πόρτα σα τρελή και ευτυχώς που έλειπαν οι δικοί της. Μου άνοιξε ενώ κοιμόνταν όρθια και φαινόταν ότι τη ξύπνησα.
- τι έπαθες πρωί πρωί; Πως είσαι έτσι;
- δε φαντάζεσαι τι έκανα…
- μμμμ τι;
- ΙΩΆΝΝΑ ΞΎΠΝΑ! ΈΧΩ ΠΡΌΒΛΗΜΑ!
- ΕΝΤΆΞΕΙ, ΕΝΤΆΞΕΙ! ΞΎΠΝΗΣΑ! Τι φωνάζεις; Μπες μέσα και λέγε.
Κάθισα στο καναπέ και εκείνη ξάπλωσε και έβαλε τα πόρια της πάνω μου.
- παραλίγο να το κάνω με τον Αλεξ.
- ΤΙ; Πες μου ότι μου λες ψέματα.
Είπε ενώ σηκώθηκα απότομα και κάθισε δίπλα μου.
- όχι. Πήγα σπίτι και του είπα ότι θέλω να του μιλήσω στο δωμάτιό μου. Τον στρίμωξα και άρχισα να του λέω διάφορα.
- διάφορα λέγοντας;
- ότι τον προτιμούσα όταν δε τον ένοιαζε να με φιλήσει και ότι ήθελα πίσω το κακό χαρακτήρα του, αυτόν που μου αρέσει… ΈΓΙΑΝ ΡΕΖΊΛΙ!
- ΚΆΤΣΕ! ΜΗ ΦΩΝΆΖΕΙς ΓΑΜΏΤΟ! Πάμε να βάλω ρούχα να πάμε σπίτι σου.
- ΠΟΥ; Εκεί είναι αυτός.
- Δε πειράζει πάμε.
Αφού ετοιμάστηκε πήγαμε σπίτι και τους βρήκαμε στο σαλόνι να συζητάνε. Με το που άκουσαν τη πόρτα να κλείνει γύρισαν προς το μέρος μας.
- έλα εδώ μωρέ τρελή μου! Έφυγες με τις πιτζάμες άρον άρον.
Μου είπε ο Νίκος γελώντας και με αγκάλιασε.
- ορίστε που δε την έστησες τελικά!
- ναι! Ευτυχώς. Έλεγα θα σε έστινα ρε συ και θα με περίμενες.
Είπα στην Ιωάννα και τη κοίταξα. Μου χαμογέλασε και μου έκλεισε το μάτι. Ανεβήκαμε στο δωμάτιό μου να ντυθώ και συζητούσαμε.
- δε μου λες κάτι. Τι βλέμμα ήταν αυτό που είχε ο άλλος;
- ναι! Τον είδες; Όλο υπονοούμενα. Έτσι είναι από το πρωί.
- ααα… παέι κόλλησε τώρα. Και εσύ δε μπορούσες να κρατήσεις το στόμα σου κλειστό για λίγο;
- τι να κάνω ρε συ! Ήμουν μεθυσμένη δεν ήξερα τι έλεγα!
- να κρατηθείς τουλάχιστον δε μπορούσες;
- Ιωάννα; Να σου πω, άμα είναι να με δουλεύεις αλλάζουμε θέμα.
- Εντάξει ηρέμησε μια πλάκα έκανα. Καλά συγγνώμη τώρα πιστεύεις ότι κατάλαβε ότι τον θες στα αλήθεια;
- δε ξέρω. Τι να σου πω. Δεν έχω ιδέα. Για τον Αλεξ μιλάμε. Ποτέ δε ξέρεις… Α! Είναι και κάτι ακόμα.
- ωχ Θεέ μου... τι άλλο έκανε;
- τον φίλησα κιόλας. Πολλές, πολλές, πάρα πολλές φορές. Δε θυμάμαι πόσες.
- πλάκα μου κάνεις; Όταν είπες ότι παραλίγο να το κάνετε νόμιζα ότι το έλεγες για πλάκα.
- οοοχι. Σοβαρά το έλεγα. Με ξάπλωσε στο κρεβάτι και…
- α καλός είναι και αυτός. Τι γαϊδούρι!
Με διέκοψε και συνέχισα χωρίς να σχολιάσω.
- φιλόντας με πάντα, και κάποια στιγμή σταμάτησε και σηκώθηκε από πάνω μου. Μου είπε ένα “αύριο αν είσαι τυχερή” και έφυγε.
- εντάξει πάλι καλά. Δεν απάντησες να φανταστώ.
- εεε…
-ωχ τι του είπες;
- θα είμαι
- τι θα είσαι; Τυχερή; Που θα σε ρίξει στο κρεβάτι του;;; Δεν είσαι καλά.
- Ω έλα τώρα. Ήμουν μεθυσμένη!
- αυτά τα λένε από την αρχή. Όχι που μου έβαλες τα περιττά στην αρχή.
- θα μπορούσες να με ακούσεις ξέρεις από την αρχή χωρίς να με διακόπτεις. Θα στα έλεγα όλα αν με άκουγες.
- τέλος πάντων. Δε πειράζει. Το θέμα είναι τι κάνεις τώρα. Γιατί αυτός από ότι φαίνεται δεν έχει σκοπό να ξεχάσει.
Χτύπησε η πόρτα του δωματίου και άνοιξε ο Αλεξ. Τέλεια…
- Δανάη… μήπως μπορώ να σου πω;
Με ρωτάει και κοιτάω την Ιωάννα, η οποία μου κάνει νόημα να πάω. Σηκώθηκα και βγήκα έξω από το δωμάτιο μου.
- Αλεξ… να σε ρωτήσω κάτι;
- ναι πες μου.
- τι έκανα χθες το βράδυ;
Τον ρώτησα και φάνηκε να τα χάνει προς στιγμήν και ήταν λες και τα έβλεπε όλα μπροστά του.
- δεεεεεν… απλά σε έφερε σπίτι η Ιωάννα και μετά σε πήγαμε πάνω.
- με πήγατε; Ποιοι;
- βασικά σε πήγα γιατί ο Νίκος δε μπορούσε. Γιατί ρωτάς;
- όχι τίποτα. Απλά δε θυμάμαι και πολλά. Γι αυτό…
- α οκ… θυμάσαι;;;
- όχι. Κάτι ελάχιστα.
- σαν τι ας πούμε;
Με ρώτησε σα να μην ήθελε να θυμάμαι τίποτα από χθες που ήταν και εκείνο.
- εεεε… τίποτα σπουδαίο μωρέ. Απλά ότι γνώρισα κάτι παιδιά και μας κέρασαν ποτά.
- α… ε… ξέρεις… εμ… αναρωτιόμουν αν.. ήθελες να πάμε καμία βόλτα κάποια μέρα.
- εε οκ…
- πότε θα έχεις ελεύθερο χρόνο;
- δε ξέρω. Εσύ πότε έχεις;
- χαχα! Εγώ έχω συνέχεια! Αύριο μετά το σχολείο θες να πάμε;
- ναι οκ! Στο πάρκο;
- εεε ναι! Θα σε περιμένω εκεί.
- ωραία…
- ξέρω! Άμα δεν είμαι θα φύγεις. Δε θα τα ξανά λέμε.
Γέλασα και μπήκα πάλι μέσα. Η Ιωάννα με κοίταξε με απορία.
- μου ζήτησε να βγούμε.
- πλάκα κάνεις! Και θα πας;
- τι να κάνω… δε ξέρω…
- τέλεια! Έλα να δούμε τι θα βάλεις αύριο!
- οοοοχι κάνεις λάθος. Δε θα ΔΟΎΜΕ, θα ΔΩ. Και δε θα βάλω κάτι σπουδαίο. Ότι φοράω κάθε μέρα.
- τι; Πας καλά;
- ναι! Λες και θα βγω με το αγόρι που μου αρέσει εδώ και χρόνια.
- όχι αλλά θα βγεις με το αγόρι που σου αρέσει.
- Α! Το άλλο δε στο είπα. Μετά το σχολείο θα συνατηθούμε.
- ΤΙ; Είσαι τρελή; Και εσύ δέχτικες; Πως θα προλάβεις να ετοιμαστείς;
- δεν έχω κάτι σπουδαίο να κάνω. Απλά όπως πάω κάθε μέρα θα πάω.
- όχι. Θα σου βρω κάτι. Πάμε!
Στριφογύρισα τα μάτια και μετά από πολύ τσακωμό με άφησε να βάλω ότι θέλω.
Το άλλο μεσημέρι λίγο πριν το σχόλασμα μου έστειλε μήνυμα ο Αλεξ μια φωτογραφία με το μέρος που ήθελε να συναντηθούμε. Μόλις σχολάσαμε με περίμενε στο πάρκο. Ήταν ένα σημείο όπου δε μπορούσε ουσιαστικά να μας δει κανένας. Όταν έφτασα το μάτι μου έπεσε πάνω στο τοίχο όπου ήταν γραμμένο με κόκκινα γράμματα “ΣΕ ΜΙΣΩ ❤”
- το ‘ξερα ότι θα ερχώσουν
Είπε. Πόση ώρα ήταν από πίσω μου;
- α ναι; Και πως ήσουν τόσο σίγουρος δηλαδή;
- ένστικτο.
- τι ένστικτο, της αγαμείας;
Είπα και με φίλησε καθώς με οδηγούσε προς το τοίχο.
- σταμάτα.
Είπα μόλις με ακούμπησε πάνω στο τοίχο. Γαμώ γιατί δε ξέρω τι θέλω; Κοίταξα το μπράτσο μου και είχε πάρει λίγο κόκκινη μπογιά.
- έτσι και μας δει κανένας μαζί τη βάψαμε το καταλαβαίνεις;
- άρα θες να είμαστε μαζί.
- όχι. Σε… βλέπω… πιο… φιλικά…
***************************
Να τη και η βόμβα μας... νο Αλεξ στο friend zone. Για να δούμε πως θα αντιδρασει μετά από αυτο και πως θα νοιώθουν μετά από αυτή την "εξομολόγηση"... είμαι λίγο πολύ κακιά το ξέρω αλλα τέσπα (είναι λίγο μικρό αλλα υπάρχει μια μικρή πιθανότητα να λεχετε κι αλλο νέσα στο σκ)