Κεφάλαιο 23
- όχι. Σε… βλέπω… πιο… φιλικά…
ΌΧΙ! Γιατί έπρεπε να απαντήσω έτσι;
- φιλικά. Μάλιστα. Δηλαδή όλες αυτές τις φορές που φιληθήκαμε ήταν φιλικές.
Κούνησα το κεφάλι μου καταφατικά.
- δηλαδή κάθε φορά που βλέπεις εσύ την Ιωάννα της δίνεις και από ένα γλωσσόφιλο. Οκ. Χαίρομαι που το ξεκαθαρίζεις τουλάχιστον.
- Αλεξ… εγώ δεν…
- άστο… μη μιλάς… θες να σε πάω σπίτι σου;
Ανασήκωσα του ώμους και μου έκανε νόημα να τον ακολουθήσω. Ανεβήκαμε στη μηχανή και σταμάτησε έξω από το σπίτι μου. Αφού με άφησε ξανά έφυγε πάλι.
Alex's pov
Ξανά σκέφτηκα τη συζήτηση με την Ανδριάνα. Ίσως τελικά και να προσπαθούσα να της το πω με το τρόπο μου. Πήρα σπρέι και πήγα στο πάρκο και της έγραψα με κεφαλαία γράμματα “ΣΕ ΜΙΣΩ ❤”. Της είπα να με συναντήσει σε εκείνο το σημείο και το έκανε. Δεν έκατσα πολύ μαζί της. Τη πήγα σπίτι με απογοήτευση από την απάντηση που πήρα και γύρισα και εγώ στο δικό μου. Μπήκα έξαλλος στο δωμάτιο της Ανδριάνας. Εμφανίστηκε σχεδόν αμέσως.
- Εσύ! Εσύ φταις! Μου είπες να πάω να της πω ότι αισθάνομαι και, μετά από τόσα χρόνια είπα σε κάποια πως νοιώθω και τα έκανα όλα σκατά εξ αιτίας σου!
Της φώναξα μόλις την είδα. Δεν έλεγξα πόσο απότομα της μίλησα και βούρκωσε.
- όχι, όχι αγάπη μου. Δεν ήθελα να σου φωνάξω.
Της είπα φανερά μετανιωμένος και αντί να μου τη πει και να φύγει έκατσε μαζί μου και συνεχίσαμε.
- θες να μου πεις τι έγινε;
- με βλέπει φιλικά! Να τι έγινε!
Είπα ενώ άρχισα να ξανά νευριάζω με τη βλακεία που έκανα.
- τι; Αποκλείεται.
- τι αποκλείεται; Δε ξέρω τι άκουσα;
- συγγνώμη…
- δε πειράζει… έτσι κι αλλιώς μισούμε ο ένας τον άλλο. Δε θα ήταν σχέση αυτή…
- πρέπει να φύγω.
Μου είπε έτσι στο άσχετο και τη κοίταξα με βλέμμα κουταβιού. Ας μη φύγει εξ αιτίας μου…
- αλλά σου υπόσχομαι ότι θα ξανά έρθω πάλι το βράδυ.
Χαμογέλασα και τη χαιρέτησα. Έφυγε και εγώ έμεινα μόνος μου στο δωμάτιο.
Danae's pov
Όλη μέρα δεν είχα σταματήσει να τον σκέφτομαι. Γαμώτο… γιατί να απαντήσω έτσι… χειρότερα δε γινόταν τα πράγματα. Άνοιξε η πόρτα του δωματίου μου. Δεν έκανα καν το κόπο να κοιτάξω.
- Νίκο μπορείς σε παρακαλώ να φύγεις; Θέλω να μείνω λίγο μόνη μου.
Δεν ακούστηκε τίποτα. Ούτε μία κίνηση να φύγει. Γύρισα προς το μέρος του. Της. Μπροστά μου να στέκεται η Ανδριάνα και να με κοιτάζει. Κατέβασα το κεφάλι. Κατάλαβα ότι ήξερε…
- ξέρεις με το να λες ψέματα δε κερδίζεις τίποτα. (Έκανε μια παύση) γιατί του το έκανες αυτό;
- δε το περίμενα ότι θα μου έλεγε κάτι τέτοιο… εκείνος δεν αγαπάει ποτέ. Μια ζωή ήταν και με διαφορετική γκόμενα.
- έχει αλλάξει.
- δεν έχει αλλάξει. Και εγώ δε θέλω να παίξει μαζί μου.
- Δανάη… έχει αισθήματα για εσένα.
- ναι τα ξέρω τα δικά του αισθήματα. Τα ίδια που έχει και με τη Ζωή. Δε βλέπεις τι ωραία σχέση έχουν;
- σταμάτα. Δεν είναι έτσι.
- έτσι είναι. Έτσι ήταν πάντα. Τώρα τι άλλαξε;
- εσύ τον άλλαξες. Δανάη δεν είναι όπως ήταν παλιά. Έχει να βρεθεί με τη Ζωή και εγώ δε ξέρω από πότε.
- φοβάμαι να μπλέξω μαζί του. Γιατί άμα μπλέξω θα έχω όλο και περισσότερα αισθήματα για εκείνο και θα πληρωθώ. Δε θέλω να τον εμπιστευτώ.
- Δανάη είναι ερωτευμένος μαζί σου.
- αυτό κι αν ήταν γελοίο. Ο Αλεξ ερωτευμένος. Θα γραφτεί στις ειδήσεις.
- είσαι υπερβολική.
- υπερβολική; Δύο χρόνια γνωριζόμαστε. ΔΥΟ! Και αυτά τα δύο χρόνια μια φορά με σταθερή σχέση δε τον έχω δει. Δε θέλω να μου φέρεται όπως φέρεται και στη Ζωή.
- Δανάη, ήρθε σπίτι μέσα στα νεύρα και μου έβαλε τις φωνές επειδή του είχα πει να σου πει τι αισθάνεται.
Δε μίλησα. Ομολογώ πως αυτό μου έκανε εντύπωση. Ο Αλεξ να φωνάξει στην αδερφή του που τόσο την αγαπούσε…
- δωσ’ του μια ευκαιρία. Αφού και εσύ θες να είστε μαζί.
- θέλω να είμαι μαζί του αλλά να με αγαπάει.
- σε αγαπάει. Πίστεψέ με.
Δεν είχα σκοπό να απαντήσω. Ευτυχώς χτύπησε η πόρτα και έφυγε. Γαμώτο… πως τα έμπλεξα έτσι;
- θες να μου πεις γιατί είσαι έτσι σήμερα;
Είπε ο Νίκος μπαίνοντας στο δωμάτιο.
- τίποτα κάτι δικά μου έχω.
- θες να έρθεις να μου κάνεις λίγο παρέα κάτω;
- φυσικά!
Είπα με χαμόγελο και κατεβήκαμε μαζί μέχρι κάτω. Όση ώρα συζητούσαμε είχα το νου μου στον Αλεξ. Δε ξέρω τι σκατά έχω πάθει… μετά από ώρες σταματήσαμε ότι κάναμε γιατί κάποιος ήταν στη πόρτα. Και λέω κάποιος γιατί δεν ήθελα να ήταν εκείνος. Αλλά όχι. Έπρεπε να ήταν. Μπήκε μέσα και δε με κοίταξε καν στα μάτια. Φαινόταν ότι δεν ήταν στα καλά του. Μου ήταν, ακόμα και εμένα, αδύνατο να τον κοιτάξω πλέον στα μάτια, ενώ ήξερα πολύ καλά τι είχε προηγηθεί. Όλη την ώρα τη βγάλαμε έτσι. Ούτε μια φορά δε μίλησε ο ένας στον άλλο, έστω και να τσακωθούμε.
Όταν έφυγε ο Αλεξ από το σπίτι πήγα κατευθείαν πάνω στο δωμάτιό μου. Κάνα δεκάλεπτο μετά ήρθε ο Νίκος. Κάθισε οκλαδόν στο κρεβάτι απέναντί μου. Δε μιλούσε κανένας για λίγο. Πήρε μια βαθιά ανάσα.
- δε μπορώ να σε βλέπω έτσι… τι έχεις; Έχεις κάτι με τον Αλεξ;
Γούρλωσα τα μάτια μου. Ευτυχώς κοιτούσε το πάπλωμα μου και δε με πρόσεξε.
- τι; Που σου ήρθε τώρα αυτό; Ούτε καν. Γιατί να έχω κάτι μαζί του δηλαδή;
- ξέρω ‘γω; Μου φάνηκε περίεργο που ήσασταν και οι δύο έτσι χάλια. Δε μιλήσατε κιόλας καθόλου…
- ναι ήταν που δεν ήμασταν καλά μάλλον γι αυτό.
- γιατί; Τουλάχιστον χαμογέλα λίγο...
Τον κοίταξα στα μάτια χωρίς να πω τίποτα.
- κοίτα. Ξέρω πως είναι αργά για να σου το πω αυτό αλλά… είμαι ο πιο απαίσιος αδερφός…
- τι; Μην ακούω βλακείες! Είσαι τέλειος αδερφός.
- όχι δεν είμαι! Σε παράτησα και πήγα με τον Αλεξ, ενώ με είχες ανάγκη. Το ξέρω πως τον μισείς γι αυτό. Φαίνεται.(έκανε μια παύση) Δανάη… άμα πάθεις οτιδήποτε θα πεθάνω… δεν ήθελα να σε παρατήσω τότε συγγνώμη…
Τον πλησίασα λίγο και τον έκανα μια σφιχτή αγκαλιά.
- σε αγαπάω ρε βλαμμένο.
- κι εγώ ρε χαζούλα μου.
Είπαμε χωρίς να αφήσουμε ό ένας τον άλλο από την αγκαλιά μας. Μόλις με άφησε ξανά κάθισε πάλι όπως καθόταν και πριν και με κοίταξε γα λίγο.
- θες να κατέβεις κάτω, να παίξουμε ένα γύρο NBA να ξεχαστείς;
- μα δε ξέρω να παίζω
- γιατί FIFA ήξερες;
- όχι…
- ωραία. Θα σου μάθω εγώ.
Του χαμογέλασα και σηκωθήκαμε να πάμε να παίξουμε.
Alex's pov
Πήγα σπίτι αρκετά πιο νωρίς απ’ ότι συνήθως και πέτυχα την μάνα μου να μαγειρεύει. Παραξενεύτηκε ακόμα και η ίδια όταν με είδε τόσο νωρίς στο σπίτι. Πήγα μαζί της στη κουζίνα και κάθισα στο τραπέζι.
- Αλέξανδρε μου! Πως και τόσο νωρίς αγόρι μου;
- Αλεξ μαμά. Το διαλύσαμε νωρίς σήμερα…
- τι έχεις αγόρι μου και είσαι έτσι;
- τίποτα καλά είμαι.
- συνέβη κάτι με το σχολείο;
- όχι ρε μάνα. Απλά… ρε μαμά. Πιστεύεις ότι η Ανδριάνα μπορεί να πάει και σε κάποιον άλλο; Εννοώ… να τη δει και κάποιος που δε τη ξέρει.
- δε ξέρω… δε νομίζω… γιατί να το κάνει; Γιατί τι έγινε; Ποιος την είδε;
- όχι δεν είναι κάτι απλά… μια, σχεδόν, φίλη μου την είδε και… δε ξέρω…
- φίλη σου; Τι φίλη σου;
- δεν είναι ακριβώς φίλη μου. Που να σου εξηγώ τώρα…
- τέλος πάντων… δε ξέρω… τι να σου πω παιδί μου. Θα ξέρει εκείνη που πάει…
- α…
Είπα και σηκώθηκα να πάω στο δωμάτιό μου.
- δε κάτσεις λίγο μαζί μου να φας κι εσύ;
- δε πεινάω. Πάω για λίγο μέσα και θα ξανά έρθω.
- εντάξει παιδί μου.
Είπε και κατευθύνθηκα προς το δωμάτιο. Μπήκα μέσα και μόλις έκλεισα τη πόρτα εμφανίστηκε η Ανδριάνα.
- σταμάτα να είσαι έτσι… που πήγε ο Αλεξ που δε τον ένοιαζε τίποτα;
- άσε με ρε συ Ανδριάνα… τα έκανα σκατά πάλι. Δεν έπρεπε να της είχα πει τίποτα. Κακώς που δε το ξανά σκέφτηκα…
- θα σταματήσεις επιτέλους; Συγγνώμη. Τώρα δηλαδή θα αφήσεις τη Δανάη να νομίζει ότι σε πήρε από κάτω;
- ε αφού με πήρε.
- ναι αλλά θα της το δείξεις; Γιατί; Που πήγε ο Αλεξ που δε τον ένοιαζε; Προσπάθησε να διαγράψεις ότι έγινε μεταξύ σας και πήγαινε παρακάτω. Φέρσου της όπως θα της φερόσουν αν δεν είχε γίνει κάτι τέτοιο.
- ευχαριστώ.
- τίποτα!
Μίλησα λίγο ακόμα μαζί της και μετά πήγα να να κάνω λίγο παρέα στη μάνα μου.
**********************
Ενδιαφερον... για να δουμε τι θα γίνει επιτέλους με αυτους? Θα δούμε τίποτα καλό με αυτούς του δύο?