Κεφάλαιο 18
Όταν έφυγε ο Αλεξ ακούστηκε η πόρτα του δωματίου μου. Του επέτρεψα να περάσει και κάθισε στο κρεβάτι μου.
- θες να έρθεις λίγο κάτω μαζί μου; Δε μπορώ να σε βλέπω να κάθεσαι όλη μέρα εδώ μέσα.
- μπα; Πως κι έτσι; Συνήθως δε σε νοιάζει καν τι κάνω. Πας με τις γκόμενές σου και πίνετε.
- πάντα νοιαζόμουν για εσένα. Και ποτέ δε θα σταματήσω να νοιάζομαι. Έχεις δίκιο. Είμαι λίγο απόμακρος... πολύ... συγγνώμη... δεν ασχολούμαι πια τόσο πολύ μαζί σου. Είναι ότι θέλω να περάσω χρόνο με τον Αλεξ, να βγω και καθόλου έξω...
- δε πειράζει. Καταλαβαίνω. Έχεις δίκιο. Μεγάλωσες κιόλας. Δε μπορείς να μείνεις για πάντα εδώ...
- έλα εδώ.
Είπε και άνοιξε την αγκαλιά του και τον έκανα μια σφιχτή αγκαλιά
- δε θα πάψω ποτέ να σε αγαπάω και να σε νοιάζομαι εντάξει; Μπορεί να λέω ότι λέω για εσένα αλλά πάντα θα σε νοιάζομαι το ίδιο.
- ευχαριστώ.
Με άφησε και κατεβήκαμε κάτω. Μου έδωσε ένα χειριστήριο του playstation και μου έκλεισε το μάτι.
- είσαι για κάνα δύο ημίχρονα στη FIFA;
- έχεις ήδη χάσει.
Του είπα και ξεκινήσαμε να παίζουμε μέχρι τις δώδεκα. Τελικά έχασα 3-2 αλλά εγώ ήμουν ικανοποιημένη με τον εαυτό μου γιατί τη τελευταία φορά δε μπορούσα να βάλω πάνω από ένα γκολ και αυτό με δυσκολία και είχαμε και τεράστια διαφορά με το Νίκο. Μετά το παιχνίδι έβαλε να δούμε "χελονονιτζάκια" στο οποίο εγώ διαφωνούσα καθέτως γιατί προτιμούσα μια ρομαντική αλλά τελικά με έπεισε. Εντάξει. Οφείλω να παραδεχτώ ότι μου άρεσε πάρα πολύ. Αλλά θα προτιμούσα να έβλεπα μια ρομαντική και μόνη μου για να μην έχω και τους άλλους να κοροϊδεύουν. Δε ξέρω τι σκατά έχουν πάθει τώρα τελευταία και έρχονται κάθε βράδυ και κάθονται ανά βάρδιες.
Μέχρι τις τρεις η ταινία είχε τελειώσει, δυστυχώς. Ναι δυστυχώς. Τη λάτρεψα εκείνη τη ταινία γαμώτο.
Την άλλη μέρα το μεσημέρι γύρισα σπίτι μαζί με το Νίκο, τον Αλεξ και αυτή τη φορά και τον Γιάννη. Μπήκαμε σπίτι και ο Νίκος με τον Αλεξ στρώθηκαν στο καναπέ. Πήρα το Γιάννη και ανεβήκαμε στο δωμάτιό μου. Τον έβαλα να κάτσει στο κρεβάτι μου και είχα σταθεί όρθια απέναντί του.
- έχω να σου πω πάρα πολλά.
- ξεκίνα. Α! Όχι μάλλον. Μη ξεκινήσεις ακόμα. Πρώτα θα μου πεις τι τρέχει με αυτόν κάτω.
- ποιο;
- τον Αλεξ λέω. Τον είδες πως με κοιτούσε; Μόνο που δε με πλάκωσε που ήρθα μαζί σου.
- ΙΟΥ! Μη μου ξαναπείς γι αυτό το μαλάκα. Τον μισώ!
- όντως; Γιατί βλέπω να σου κολλάει λίγο.
- ΝΑΙ! Που όλη μέρα να μου σπάει τα νεύρα προσπαθεί. Δε μας παρατάει μωρέ ο μαλάκας; Που όλο με τις γκόμενες ξέρει να ασχολείται.
- νννναι... τέλος πάντων.
- Γιάννη! Μιλάω σοβαρά.
- καλά εντάξει. Λέγε τώρα
- θέλω να πας κάτω και να μάθεις τι πιστεύει ο Αλεξ για εμένα.
- ο Αλεξ; Τώρα δα δεν είπες ότι τον μισείς; Νόμιζα ότι δε σε ένοιαζε.
- ναι αλλά θέλω να ξέρω.
- ννναι. Οκ.
Είπε και σηκώθηκε.
- 'ντάξει δε σου είπα να πας και τώρα αμέσως. Κάτσε άμα θες.
- οκ. Πες μου. Τι έχασα όλον αυτό το καιρό;
Με ρώτησε και άρχισα να του λέω όλα αυτά που δεν ήξερε. Μετά από κάμποση ώρα κατεβήκαμε με τα αγόρια. Τους άφησα λίγο μόνους τους και ανέβηκα πάλι πάνω.
John's pov
Η Δανάη μου ζήτησε να μάθω τι πιστεύει ο Αλεξ για εκείνη. Κάτι παίζεται με εκείνη και τον Αλεξ. Αν και δε το παραδέχεται. Σίγουρα ο Αλεξ δε τη βλέπει όπως τον βλέπει η Δανάη.
Κατέβηκα στο σαλόνι μαζί της και αργότερα εκείνη ανέβηκε πάνω. Ο Νίκος κάποια στιγμή μας ανακοίνωσε ότι πρέπει να φύγει για λίγο και μας έκλεισε το μάτι. Μείναμε οι δυο μας.
- να σε ρωτήσω κάτι;
- ναι ρε.
- τι πιστεύεις για τη Δανάη;
- για τη Δανάη;
- ναι.
- σα τι να πιστεύω.
- ξέρω 'γω; Εκείνη μου είπε ότι τη μισείς.
- ναι εγώ τη μισώ. Που έχω κάνει τόσα για να τα πηγαίνω καλά μαζί της.
- αλήθεια!? Δε μου το είπε αυτό.
- ναι γιατί δε την ενδιαφέρει.
- διακρίνω μαι έχθρα μεταξύ σας.
- ναι. Και ποτέ δε το πρόκειται να τα πάμε καλά.
- γιατί το λες αυτό ρε συ; Μπορεί να θέλει κι εκείνη να τα πάτε καλά.
- ναι ουουου... δε το βλέπω;
- μπορεί να θέλει να περνάτε χρόνο μαζί. Γιατί δε της μιλάς;
- γιατί όσες φορές το έχω κάνει με έχει βρίσει.
- πλάκα κάνεις. Δε το πιστεύω, αλήθεια.
Ανασήκωσε τους ώμους.
- η Δανάη δεν απέρριπτε ποτέ κανέναν έτσι. Τι να πω... έχει αλλάξει από τότε που τη γνώρισα.
- οοοχι... μαζί μου έχει το πρόβλημα. Δεν έχει αλλάξει καθόλου. Μου το είπα η ίδια.
- άρα εσύ δε τη μισείς.
- όχι βέβαια. Ίσως και το αντίθετο κάποιες φορές... έχει πλάκα μερικές φορές. Όταν δε τρώω ξύλο.
- τι τρως και ξύλο; Αμάν ρε Χλόη...
- α ναι... είχα τη τιμή να γνωρίσω και εκείνη τη φίλη της. Όπως και να μάθω ότι έκανε και εκείνα τα μαθήματα μαζί της που εξέταζε πάνω μου.
- δεν ήξερα ότι σε βαρούσε κιόλας.
- πάρα πολύ. Καλά δε λέω κάποιες φορές τη προκαλώ, αλλά άλλες φορές...
- τι να σου πω... ποτέ δεν ήταν τόσο επιθετική...
- μη το ψάχνεις. Μαζί μου έχει το θέμα.
- κοίτα είναι η πρώτη εντύπωση που θα της δώσεις.
- ααααα... καλά... η πρώτη εντύπωση που της έδωσα, όλα τα άλλα ήταν, εκτός από καλή. Άσε μεγάλη ιστορία...
- ωχ κατάλαβα... κοίτα. Μπορείς να τη πλησιάσεις. Αρκεί να βρεις το τρόπο.
Είπα και σηκώθηκα.
- δε νομίζω. Πιο εύκολο είναι να πάρω 20 παρά να τη πλησιάσω...
- τι να σου πω. Δε ξέρω... Αλλά στο λέω. Μη την αφήσεις έτσι. Μπορεί να την έχεις απογοητεύσει και γι αυτό να σου φέρεται έτσι.
- μπα... όχι. Ξέρω γιατί μου φέρεται έτσι.
- τέλος πάντων... δε μπορώ να κρίνω. Λοιπόν. Φεύγω γιατί έχω μια δουλειά έτσι;
- ναι... τα λέμε.
- τα λέμε.
Πήγα πάνω, είπα γρήγορα στη Δανάη ότι μου είπε και έφυγα.
Alex's pov
Ήρθε ο Γιάννης να μου μιλήσει για τη Δανάη. Ναι καλά. Μου είπε ότι μπορώ να βρω το τρόπο να τη πλησιάσω. Όχι. Δε θα πάω πάλι να της μιλήσω. Όχι ξανά. Μετά από πέντε λεπτά, αφού ο Γιάννης ανέβηκε να τη χαιρετήσει έφυγε. Καλά σίγουρα τα έχουν και στοίχημα ότι είχε συμφέρον αν τα βρω μαζί της. Κάθισα λίγο και το σκέφτηκα. "δε πα να έχει ότι συμφέρον θέλει" Ανέβηκα στο δωμάτιό της. Χτύπησα τη πόρτα και μπήκα. Τη βρήκα πάλι στο PC.
Danae's pov
Ο Γιάννης ανέβηκε να μου πει τι του έλεγε ο Αλεξ τόσες ώρες και έφυγε. Άκου να του πει ότι ήμουν απότομη μαζί του. Εκνευρίστηκα και κάθισα για άλλη μια φορά στο PC. μετά από λίγο χτύπησε η πόρτα και άνοιξε.
- γεια.
- τι θες;
- έτσι απότομη θα είσαι πάντα μαζί μου;
- ναι. Λέγε τι θες;
- κάνεις κάτι αύριο το απόγευμα;
- ναι. Θα βγω με το Γιάννη.
Έκανε τα χέρια του μπουνιές και μετά από μία βαθιά ανάσα αφέθηκε.
- α... ναι... οκ... αυτό ήθελα βασικά... οπότε... γεια.
Είπε και πήγε να κλείσει τη πόρτα.
- στις εννιά είναι καλά;
Άνοιξε τη πόρτα και με κοίταξε.
- στις εννιά; Ε... ναι... ναι μια χαρά. Θα σε περιμένω στο πάρκο.
- ναι αλλά...
- ναι ξέρω ξέρω. Αν δεν είμαι θα φύγεις.
Χαμογέλασα και πρέπει να το κατάλαβε και χαμογέλασε κι εκείνος.
- τα λέμε άμα είναι.
- οκ. Γεια.
Του είπα και έφυγε. Πήρα γρήγορα τηλέφωνο το Γιάννη και του είπα αύριο στις τέσσερις να βρεθούμε. Ευτυχώς συμφώνησε και κλείσαμε. Ωραίο σαββατόβραδο θα πέρναγα αύριο με τον Αλεξ. Και όλα αυτά για να μην τον απογοητεύσω.
*******************************
Κενούργιο πάρτ σήμερα! (Και ίσως ανεβάσω δύο μεσα στο σκ😉) Λοιπόν ενδιαφέρον... μάθαμε τελικά τι θέλει η Δανάη από το Γιάννη. Μήπως καταβάθος ενδιαφέρεται και εκείνη λίγο για εκείνο; Δε λέω τίποτα. Θα το δούμε παρακάτω.