Κεφάλαιο 19
Το άλλο πρωί ξύπνησα με τις φωνές των αγοριών. Ναι! Ήταν πάλι εδώ ο Αλεξ. Ένα πρωινό χωρίς εκείνο δε παίζει; Κατέβηκα να πάρω πρωινό και είδα το τραπέζι στρομένο με χαρτιά.
- καλημέρα κούκλα! Έλα κάτσε.
- Νίκο τι κάνετε εδώ;
- παίζουμε πόκερ. Κάτσε μπας και μου φέρεις καθόλου τύχη…
- πάτε καλά; Παίζετε με λεφτά;
- ναι δέκα ευρώ τη φορά.
- κάτσε.
- είστε άρρωστοι.
- έλα Δανάη μου…
Στριφογύρισα τα μάτια μου και κάθισα μαζί του. Πράγματι του έφερα τύχη. Κέρδισε κάνα δύο παιχνίδια και σηκώθηκα.
- τέλος. Αρκετά του πήρες. Φτάνει.
Ο Αλεξ με κοίταξε έκπληκτος. Αυτό με το πόκερ συχίστηκε ως το απόγευμα. Μέχρι που έφυγα Ντύθηκα σχεδόν καλά και πήγα στη κουζίνα όπου ακόμα καθόταν στην ίδια θέση.
- έφυγα.
- που πας;
- βόλτα με το Γιάννη.
Το βλέμμα του Αλεξ αγρίεψε και με κοίταξε. Ο Νίκος μου ευχήθηκε καλά να περάσω και πήγα στο πάρκο. όπου εκεί με περίμενε ο Γιάννης.
- έλα πες μου.
- Γιάννη… ο Αλεξ μου ζήτησε να βγούμε απόψε.
- αλήθεια! Ωραία!
- τι ωραία ρε μαλάκα; Τον μισώ σου λέω
- Δανάη πες την αλήθεια. Δε σου αρέσει καθόλου που βγαίνετε;
- εντάξει… έχει πλάκα… ίσως και να μη περνάω τόσο άσχημα μαζί του…
- να είδες; Δεν ήταν τόσο δύσκολο να το παραδεχτείς… τελικά…
- Γιάννη… τελείωνε.
- οοοο… σου αρέσει…
- τι; ΙΟΥ! Δε μου αρέσει.
- έχεις κοκκινήσει.
- δεν έχω… γι αυτόν.
- α οκ. Γιατί έχω μια ξαδέρφη που μπορεί να τον θέλει. Τη Μαίρη λέω. Τη θυμάσαι;
- Μη τολμήσεις! (έκανα μια παύση) Εντάξει… ίσως να μου αρέσει λίγο.
Μουρμούρισα και το χαμόγελό του κόντευε να φτάσει ως τα αφτιά του. Καθόμσαταν ώρες και συζητούσαμε μέχρι που κοίταξα το ρολόι μου και είδα ότι ήταν οχτώ και τέταρτο. Σηκώθηκα γρήγορα όρθια.
- εξαφανίστηκα τώρα.
- γιατί;
- σε λίγο θα βγω με τον Αλεξ και δεν έχω ετοιμαστεί ακόμα.
- οκ. Φύγε. Θα μιλήσουμε μετά. Θα περιμένω τηλέφωνό σου. Μη τυχόν και δε με πάρεις.
- χαχα! Καλά. Κάνεις σα κορίτσι!
Με αγριοκοίταξε και έφυγα. Μπήκα γρήγορα στο σπίτι και ο Αλεξ δεν ήταν εκεί. Ευτυχώς. Πήγα γρήγορα και ετοιμάστηκα και στις εννιά και δέκα ήμουν έτοιμη. Κατέβηκα γρήγορα και βγήκα. Σε δέκα λεπτά ήμουν εκεί. Γαμώτο… τον έστησα… πήγα και τον είδα να κάθεται σε ένα παγκάκι κοιτώντας το πάτωμα. Πήγα και κάθισα δίπλα του.
- συγγνώμη που σε έστησα…
Του είπα και δάγκωσα το κάτω χείλος μου από το άγχος μου. Ή μάλλον όχι τόσο από το άγχος όσο για την αμυχανία που ένοιωθα εκείνη τη στιγμή. Με κοίταξε και χαμογέλασε ελάχιστα και γλυκά.
- δε πειράζει… νόμιζα δε θα ερχόσουν…
- όχι βέβαια. Αφού εγώ σου είπα να βρεθούμε αυτή την ώρα. Απλά… ξεχάστηκα…
- δε πειράζει… πως πέρασες με το Γιάννη;
- ντάξει καλά…
- μόνο καλά; Εγώ περίμενα να μου πεις ένα υπέροχα.
- ε εντάξει… δεν ήταν και τόσο φανταστικά για να σου το πω. Βασικά είχα να του πω πολλά και…
- ναι κατάλαβα…
- λοιπόν organiser τι έχει το πρόγραμμα σήμερα;
- λοιπόν. Όπως σε βλέπω… μια κρέπα θα την έτρωγες.
- πλάκα κάνεις! Αυτό έλεγα πριν στο Γιάννη!
- ψέματα μου λες.
- όχι ρε αλήθεια!
- πως και δε σε πήγε εκείνος;
- α είχαμε άλλα προβλήματα εμείς.
- να απολαύσετε το ραντεβού σας.
- δεν ήταν καν ραντεβού. Απλά του είχα υποσχεθεί να του πω τι έχασε όλον αυτό το καιρό που δεν έκανε παρέα μαζί μας.
- α… νόμιζα είχατε βγει ραντεβού.
- όχι ρε συ. Τόσα χρόνια κολλητοί.
- κολλητοί!? Α… ε… ναι… πάμε;
Είπε και σηκώθηκε. Όπα κάτσε. Δηλαδή νόμιζε ότι ήμασταν ζευγάρι; Από που κι ως που; Για αυτό ήταν έτσι; Μα τι λέω. Ότι βλακεία μου έρθει. Σιγά μην ήταν γι αυτό. Σηκώθηκα κι εγώ.
- πάμε.
Του είπα και ξεκινήσαμε να περπατάμε. Πήγαμε και κάτσαμε σε ένα μαγαζι με κρέπες. Εκείνος παρήγγειλε μια αλμυρή και εγώ μια γλυκιά. Μετά φύγαμε από εκεί και πήγαμε να περπατήσουμε. Πήγαμε στο πάρκο για λίγο και αργότερα με πήγε παραλία. Κατά τις δώδεκα με γύρισε σπίτι με τη μηχανή του και χωριστήκαμε.
Οι γονείς μου για άλλη μια φορά δούλευαν, δυστυχώς… έχω να τους δω να κάθονται να φάνε μαζί μας τόσο καιρό… έχει αρχίσει να μου λείπει η παρουσία τους στο σπιτι.
Το άλλο πρωί φώναξα την Ιωάννα στο σπίτι. Θα καθόταν όλη μέρα και το βράδυ θα πηγαίναμε σε κάνα μπαράκι. Ο Αλεξ φυσικά μη χάσει. Με το που ξυμερώσει σπίτι μας. Είχα τη τύχη να του ανοίξω εγώ, δυστυχώς, αφού ο Νίκος ακόμα δεν είχε ξυπνήσει.
- πως πέρασες χθες;
- καλά! Ευχαριστώ ρε συ… μη με ξανά κεράσεις. Όσες φορές έχω βγει μαζί σου με κερνάς.
- ε… εντάξει… δεν είναι ευγενικό να αφήσω ένα κορίτσι να κεράσει.
- ναι καλά. Και θα χαράσεις εσύ μια περιουσία για να μην αφήσεις ποτέ κορίτσι να κεράσει.
- δε με νοιάζει πόσα θα χαλάσω. Αρκεί να περνάς καλά.
- πολύ γλυκό… σε πόσες το έχεις πει αυτό;
- σε καμία άλλη.
- ναι καλά. Άντε πέρνα.
Είπα και μπήκε και κάθισε στο σαλόνι. Πήγα και κάθισα δίπλα του. Μετά από λίγο ήρθε η Ιωάννα και πήγα πάνω να ξυπνήσω το Νίκο. Αν και δε χρειάστηκε μιας και ο Αλεξ ανέβηκε από μόνος του πάνω στο δωμάτιό του.
- λοιπόν λέγε. Τι παίζει με τον Αλεξ;
- Τίποτα. Και ούτε πρόκειται να παιχτεί
- άντε πάλι τα ίδια. Να σου πω…
- εντάξει! Σταμάτα. Θα σου πω. Αν και δε παίχτηκε τίποτα… έβαλα το Γιάννη να τον ρωτήσει τι πιστεύει για εμένα…
- και; “Είμαι ερωτευμένος μαζί της” έτσι;
- σκάσε ηλίθια. Τίποτα σπουδαίο δεν είπε.
- ε τι είπε ρε παιδί μου; Με έχεις σκάσει.
- ότι δε πρόκειται να τα πάμε καλά ποτέ γιατί τον μισώ.
- ε να κορίτσι μου!
Είπε και μου μούτζωσε.
- όταν ήρθε να σου μιλήσει στο σχολείο γιατί του φώναζες και τον βαρούσες; Θα μπορούσατε να τα πηγαίνατε μια χαρά αν μία φορά στη ζωή σου καθόσουν να ακούσεις τι ήθελε να σου πει.
- Ωχ ρε Ιωάννα. Άσε με. Ξέρω τι μαλακίες ήθελε να μου πει. Ποιος ξέρει σε πόσες τα έχει πει αυτά…
- αυτά; Ποια αυτά; Τι σου είπε;
- τίποτα.
- ΔΑΝΆΗ! Είπε “σε πόσες τα έχει πει αυτά”. Τι σου είπε, γιατί να τσακωθήκατε αποκλείεται. Λέγε!
- Ε… αρκετά μου είπε.
- όπως. Ένα πράγμα πες μου.
- ότι δε τον νοιάζει να ξοδέψει λεφτά αρκεί να μη κεράσω εγώ άμα βγούμε. Και ένα άλλο που μου είχε πει είναι ότι δε ξεχνάει τα όμορφα κορίτσια. Και μου είχε πει κι άλλα. Δε θυμάμαι.
- σου είπε άμα βγείτε;;
- βασικά… βγήκαμε χθες.
- πλάκα κάνεις;;; Και δε με πήρες ούτε ένα τηλέφωνο να μου το πεις;
- όχι. Γιατί να σε έπαιρνα και τι να σου έλεγα; Θα βγω με έναν μαλάκα;
- με έναν μαλάκα που σου αρέσει. Τέλος πάντων… τι άλλο είπε στο Γιάννη;
- ότι τρώει από εμένα και ότι είναι πιο εύκολο να πάρει 20 παρά να με πλησιάσει.
- δε θα σε ξανά μουτζώσω πάει πολύ!... άρα θέλει να σε πλησιάσει.
- δε θέλει να με πλησιάσει. Να με ρίξει στο κρεβάτι του θέλει αλλά σε θα του κάνω τη χάρη.
- μπορείς να σταματήσεις να σκέφτεσαι έτσι; Καλά εντάξει έχεις κι ένα δίκιο. Αλλά δώσ’ του μαι ευκαιρία. Ποτέ δε ξέρεις.
- δε θέλω αν τον εμπιστευτώ
- τι να σου πω… πάντως δε θα χάσεις και τίποτα αν του δώσεις μια ευκαιρία… ίσως μόνο τη παρθενιά σου.
- ΙΩΆΝΝΑ!
Της είπα και τη βάρεσα στο μπράτσο.
- αυτό τον άνθρωπο τον μισώ το καταλαβαίνεις;
- καλά…
Χτύπησε η πόρτα του δωματίου μου.
*************
Αχ... τι θα γίνει επιτέλους με αυτούς...μια κρύο μία ζέστη. Μια τσακώνονται μια είναι μια χαρά. Ίσως τελικά και να μη τεριάζουν τόσο... εντάξει πλάκα κάνω δε ξέτω ακόμα τι θα γίνει. Ελπίζω να σας άρεσε!!😘