Κεφάλαιο 25
Βγήκα έξω και πήρα ένα ταξί. Μετά από ώρα το ταξί σταμάτησε κοντά στη περιοχή που ήθελα. Στους τοίχους. Μπήκα μέσα και ήταν απίστευτα μεγάλη αυτή η περιοχή. Είδα μια κοπέλα εκεί.
- γεια.
- τι θες; (έκανε μια παύση ενώ με κοιτούσε) χαχα! Και μη μου πεις ότι ήρθες να βάψεις γιατί δε θα το πιστέψω έτσι όπως είσαι.
- ναι. Το προσπερνάω αυτό. Τον Αλεξ Κατσιότη θέλω. Μήπως ξέρεις που είναι;
- α είσαι το καινούργιο γκομενάκι; Από ‘κει θα πας.
- ευχαριστώ.
Είπα αποφεύγοντας να τη κοιτάξω και πολύ και, φυσικά, προσπαθώντας να μη τη πιάσω στο ξύλο. Πήγα από εκεί που μου έδειξε και τον είδα να ζωγραφίζει. Καθόμουν και τον παρακολουθούσα για ώρα μέχρι που μου έριξε μια μικρή ματιά στην αρχή. Μετά κατάλαβε ποια είμαι και ξανά γύρισε σε εμένα απότομα.
- Δανάη!? Τι κάνεις εσύ εδω;
- ξέρεις.. πρέπει να σου πω κάτι. Έχεις λίγο χρόνο να σου πω μετά;
- ναι φυσικά. Και τώρα έχω.
- μα τώρα ζωγραφίζεις.
- δε πειράζει. Πες μου άμα θες.
- Αλεξ… εγώ… ξέρεις… δε σε βλέπω… σα φίλο…
- α… καλά εντάξει το ξέρω αυτό. Νομίζω πως μου το έχεις αποδείξει πολλές φορές. Δε νομίζεις;
- όχι δε κατάλαβες… σε βλέπω για παραπάνω. Από φίλο.
- παραπάνω;
Πήρα μια βαθιά ανάσα.
- έχω αισθήματα για εσένα.
Με κοίταξε έκπληκτος.
- εσύ; Μα… είπες…
Δε συνέχισε.
- ότι σου είπα ήταν επειδή φοβόμουν. Δεν ήθελα να είμαι άλλη μια Ζωή. Γι αυτό.
- πόσο καιρό… ξέρεις…
- δε ξέρω… πάντως είναι σίγουρα ένας μήνας και περισσότερο.
- περισσότερο; Πόσο περισσότερο;
- βδομάδες…
Χαμογέλασε λίγο και με αγκάλιασε σφιχτά.
- μπορώ ή θα τις φάω πάλι;
Είπε αφού με άφησε και γέλασα. Τον αγκάλιασα κι εγώ και ύστερα με σήκωσε στην αγκαλιά του καθώς με φιλούσε.
- δε ξέρεις πόσο καιρό περίμενα αυτή τη στιγμή.
- εγώ να δεις. Που σε έβλεπα με την άλλη και μου γύριζαν τα έντερα.
- ήμουν πολύ μαλάκας έτσι;
- αρκετά.
- και με συγχωρείς;
- χμμμ θα το σκεφτώ…
- θα το σκεφτείς;
Είπε με παράπονο και με κοίταξε απειλητικά.
- εντάξει σε συγχώρεσα.
- έτσι μπράβο
- ε… Αλεξ… μπορώ να σου πω μία αλήθεια;
- ναι φυσικά.
- συνέχισα να βγαίνω μαζί σου επειδή περνούσα πιο καλά μαζί σου.
- συνέχισα να βγαίνω μαζί σου επειδή όσο περισσότερο σε έβλεπα τόσο πιο πολύ μου άρεσες. Δεν ήθελα να μη βγαίνουμε πια.
- βασικά τη πρώτη φορά είπα ότι μπορεί να τα πηγαίναμε καλύτερα μετά. Αλλά μάλλον όχι.
- δε πειράζει. Τα πάμε τώρα.
Είπε και με φίλησε γλυκα στα χείλη.
- να σου πω όμως.
- έλα μου.
- εγώ θα σου έρθω αλλά… κοίτα μη μάθει τίποτα ο Νίκος και δε προλάβω. Την έχω άσχημα βαμμένη
- χαχα! Γιατί;
- γιατί; Ρωτάς και γιατί; Εγώ ξεμυαλίζω την αδερφή του. Δε θέλει να μπλέξω μαζί σου γιατί φοβάται μη σε εκμεταλλευτώ και εσένα.
- αα… κατάλαβα…
- Δανάη… μαζί σου δε νοιώθω όπως ένοιωθα με τις άλλες. Με έχεις κάνει να σε σκέφτομαι συνέχεια. Ανυπομονώ να έρθω σπίτι σας έστω και να φάω ξύλο από εσένα. Δε θα σε πληγώσω ποτέ. Δε θέλω να πληγωθείς ποτέ. Κατάλαβες;
Τον αγκάλιασα και με φίλησε. Παράτησε τη ζωγραφιάεκεί που τη άφησε και με πήρε να φύγουμε. Με πήγε μια βόλτα γύρω από τη γειτονιά με τη μηχανή και με άφησε σπίτι μου. Εκεί με περίμενε ο Νίκος και όχι μόνο.
- που ήσουν; Και μη μου πεις με την Ιωάννα γιατί είναι εδώ!
- ήθελα να πω κάτι στο Γιάννη.
Του είπα ενώ έψαχνα απελπισμένη μια δικαιολογία.
- και τότε γιατί δε σήκωνες το κινητό; Δανάη ψέματα μου λες. Λέγε αλήθεια τι παίζει.
Χτύπησε η πόρτα και πήγε να ανοίξει. Ο Άλεξ ήταν. Ούτε μια ματιά δε του έριξα. Πήρα την Ιωάννα και πήγαμε πάνω.
Niko's pov
Η Δανάη έφυγε σχεδόν μόλις ήρθα και μου είπε ότι πήγαινε με την Ιωάννα. Καθόμουν ώρες μόνος μου μέχρι να χτυπήσει το κουδουνι. Στη πόρτα ήταν η Ιωάννα. Την έβαλα μέσα
- γεια σου Νίκο! Μήπως είναι εδώ η Δανάη;
- ννναι… μαζί σου είναι.
- δεν είναι μαζί μου. Αλλιώς δε θα την έψαχνα.
- εκείνη έφυγε και μου είπε ότι πήγαινε να σε βρει γιατί της έτυχε κάτι και έπρεπε να σε δει επειγώντος.
- ααααα! Παίζει να δεις να με πήρε τηλέφωνο. Φεύγω.
Έκλεισα τη πόρτα ενώ εκείνη την είχε μισό- ανοίξει και στηρίχθηκα πάνω της.
- ΙΩΆΝΝΑ! Δεν έχεις ιδέα έτσι; Πες μου την αλήθεια. Είναι σημαντικό. Τη νοιάζομαι μη μου λες ψέματα.
Πήρε μια βαθιά ανάσα.
- αλήθεια σου λέω.
Έκανα ένα κουταβίσιο βλέμμα και ήμουν πραγματικά έτοιμος να γονατίσω κάτω από τη σκέψη ότι μπορεί να έπαθε κάτι.
- εντάξει. Δε ξέρω που είναι.
Δεν απάντησα. Απλά την έβαλα να καθίσει στο καναπέ. Μετά από κάμποση ώρα ακούστηκαν κλειδιά στη πόρτα και σηκώθηκα όρθιος. Άρχισα να της κάνω ανάκριση και να της φωνάζω μέχρι που χτύπησε η πόρτα και μπήκε μέσα ο Αλεξ. Να της φώνάζω;; Γαμώτο… σκατά τα έκανα πάλι. Αμέσως εξαφανίστηκαν.
- τι έγινε ρε μαλάκα;
- άσε με ρε! Η Δανάη σήμερα εξαφανίστηκε κόντεψα να πεθάνω ρε πούστη.
- γιατί ρε μαλάκα σίγα.
- ναι μου είπε θα βγει με την Ιωάννα και η Ιωάννα ήρθε εδώ και την έψαχνε.
Γούρλωσε τα μάτια του.
- ε… έλα τώρα ρε μαλάκα. Μπορεί να βρήκε κάνα αγοράκι κι εκείνη να ταλαιπωρεί. Πως κάνεις έτσι;
- αγοράκι; Δε θέλω αγοράκι ρε μαλάκα! Θέλω να είναι η αθώα γλυκιά Δανάη. Δε θέλω να βρει πουστογκόμενο. Θέλω να είναι όπως ήταν παλιά… χαρούμενη…
Είπα ενώ σπάστηκα αρκετά με το “αγοράκι” που είπε μιας και ήξερε πάρα πολύ καλά τι έγινε με το προηγούμενο.
- να σου πω. Με το να προσπαθείς να την κρατήσεις μακρυά από αυτό το ξέρεις ότι δε θα κερδίσεις κάτι. Ξέρω πως είναι εντάξει; Δεν είναι και το πιο εύκολο πράγματα στο κόσμο.
- το ξέρω. Απλά θέλω να είμαι εγώ ο πρώτος που θα μιλάει για ότι τη βασανίζει. Αλεξ… νόμιζα ότι την έχασα από φίλη μου…
- Νίκο. Πάντα θα σε θεωρεί και φίλο της. Δεν έχεις ιδέα πως νοιώθει για εσένα. Με μισεί που κάνω παρέα μαζί σου και δε κάνεις μαζί της όπως παλιά. Δε θα τη χάσεις ποτέ από φίλη σου.
- για αυτό σε βρίζει έτσι;
- ναι… και μη της πεις τίποτα. Απλά ξέχνα το εντάξει;
- ευχαριστώ.
- α και προσπάθησε να χαρείς λίγο με τη χαρά της. Μπορεί να είναι χαρούμενη. Αυτό δε θες για την αδερφή σου;
- εννοείται! Σε ευχαριστώ ρε μαλάκα αλήθεια.
Κάναμε μια αντρική αγκαλιά και καθίσαμε να συζητήσουμε για γκόμενες, πάλι. Σήμερα ήταν διαφορετικός. Σαν πιο ενεργητικός να είναι με πιο πολύ διάθεση και… τόσο καλός με τη Δανάη… ίσως βέβαια να έκανα και λάθος.
*******************
Εντάξει, άργησα να ανεβάσω μια μερούλα😇 σορι που σας κράτησα έτσι σε τέτοιο σημείο αλλά είχε αρκετά πράγματα που ήθελα να γραψω και δε γινόνταν σε ένα κεφάλαιο.
Νομίζω είχε ένα καλό τέλος, το κεφάλαιο όχι το βιβλίο😂. Νομίζω είναι,σχεδόν, όλοι χαροουνενοι. Εκτός απο το Νίκο. Καλά ίσως και όχι μόνο... Ελπίζω να σας άρεσε!!