Κεφάλαιο 26
Alex’s pov
Μόλις άκουσα ότι η Ιωάννα πήγε σπίτι τους ενώ η Δανάη είχε πει θα βγει μαζί της τα έχασα. Μόλις άρχισε η συζήτηση για της γκόμενες έστειλα μήνυμα στη Δανάη. “τι έγινε ρε με την Ιωάννα! Ξέχνα. Μη κατέβεις ο αδερφός σου τα έχει ακόμα μαζί σου λίγο. Θα κάνω ότι μπορώ μπας και σώσω λίγο τη κατάσταση αλλά δε σου υπόσχομαι τίποτα”
Danae’s pov
Καθώς της τα έλεγα όλα χτύπησε μήνυμα από τον Αλεξ, χωρίς ακόμα να έχω ολοκληρώσει. Μόλις το διάβασα χαμογέλασα λίγο και η Ιωάννα το κατάλαβε.
- από αυτόν είναι έτσι;
- ναι. Και λέει να μη κατέβω ακόμα. Και μάλλον θα κάτσει περισσότερο σπίτι μου.
- τέλος πάντων. Θα προτιμήσω να μη το σχολιάσω αυτό. Πάρα κάτω.
Απάντησα στον Αλεξ ένα “ευχαριστώ καθυστερημένο μου!” και συνέχισα να τη λεω.
- καλά ρε αθεόφοβη! Πήγες μέχρι την άλλη άκρη της πόλης για να του μιλήσεις;
- σσσστ!
Τη σταμάτησα. Φυσικά και δε της ανέφερα τίποτα για τους τοίχους.
- γλυκούλι αλλά χαζό μωρέ.
- ε! Να σου πω…
- καλά συγγνώμη. Αλλά είναι δυνατόν να μη το μάθει ο ίδιος σου ο αδερφός; Καταρχήν είναι κολλητός του.
- Ιωάννα! Δε θα το μάθει σταμάτα.
Μου ήρθε πάλι μήνυμά του. Η Ιωάννα μου έκανε νόημα να το διαβάσω δυνατά.
- “βλαμμένο δε κατεβαίνεις; Όλα οκ”
- ωραίος είναι ρε! Σε βρίζει κιόλας!
- χαλάρωσε. Έτσι μιλάμε μεταξύ μας.
- ναι... τέλος πάντων... από την επόμενη φορά να με προειδοποιείς όταν λες ότι θα είσαι μαζί μου τουλάχιστον...
Είπε και γελάσαμε. Κατεβήκαμε και κάθονταν στο καναπέ. Αφού έφυγε η Ιωάννα πήγα και κάθισα δειλά δίπλα στο Νίκο. Άρχισα να χαϊδεύω τα μαλλιά του, αλλά από τη πλευρά που ήμουν εγώ στο πλάι, κάτι που απ’ ότι κατάλαβα τον χαλάρωνε κάπως.
- Νικολίνο μου… συγγνώμη που έφυγα έτσι από το σπίτι…
- δε πειράξει. Έχεις αγόρι έτσι;
Ξαφνιάστηκα από την ερώτηση του. Πως το ήξερε;
- ντάξει δε πειράζει. Αρκεί να περνάς καλά. Και να μη πληγωθείς φυσικά.
Τον αγκάλιασα σφιχτά. Το ίδιο έκανε κι εκείνος. Ο Αλεξ συνοφρύωσε τα φρύδια του και καλά θυμωμένος με μια φάτσα σα πεντάχρονο. Προσπάθησα να κρατήσω τα γέλια μου. Έπειτα ανέβηκα στο δωμάτιό μου πάλι. Λίγη ώρα μετά μπούκαρε μέσα ο Αλεξ. Πράγμα που με τρόμαξε αρκετά. Ήρθε και με φίλησε με πάθος στα χείλη.
- τι κάνεις; Ο Νίκος.
- δεν είναι εδώ. Πετάχτηκε να κάνει μια σημαντική δουλειά.
Συνέχισε να με φιλάει όταν τον ξανά σταμάτησα.
- και τι δουλειά είναι αυτή;
- μια δουλειά που δε πρέπει να μάθεις. Εεε που δε σε αφορά εννοώ.
- Αλεξ.
- έλα τώρα μωρέ σε καμιά γκόμενα θα πήγε.
- όχι ότι σε πίστεψα και μη νομίζεις ότι τη γλίτωσες αλλά τέλος πάντων.
- χμμ… το ήξερα ότι με αγαπούσες.
Είπε και με ξανά φίλησε ενώ κάθισε στο πάτωμα μπορτά μου.
- λοιπόν σήμερα θα σε πάω στο Rock. Θες;
- αχ ρε αγάπη συγγνώμη αλλά είχα πει να πάρω το Γιάννη…
- αγάπη;
Είπε με έκπληξη.
- ναι. Εκτόςςς και αν δεν ήθελες να σε φωνάξω έτσι.
- πας καλά; Είναι τέλειο. Να με φωνάζεις συνέχεια έτσι.
Είπε και με ξανά φίλησε
- άντε θα σε αφήσω για απόψε, αλλά αύριο δε πρόκειται να τη βγάλεις καθαρή.
Γέλασα και κατέβηκε κάτω. Πήρε γρήγορα τηλέφωνο το Γιάννη.
- έλα μικρή είμαι όλος αφτιά!
- λοιπόν… θα σε βασανίσω λίγο… πάμε Levels το βραδάκι;
- καλά είσαι σοβαρή; Περιμένω από χθες να μου πεις και μου λες θα σου πω το βράδυ;
- ναι! Τα λέμε στις οχτώ.
Του είπα και αναστέναξε. Κλείσαμε και κατέβηκα στο σαλόνι. Ο Νίκος είχε επιστρέψει και κάθονταν και μιλούσαν για γκόμενες. ΠΆΛΙ! Έριξα μια δολοφονική ματιά στον Αλεξ και μόλις με είδε ξερόβηξε. “έτσι είσαι; Θα σου πω εγώ τώρα τι θα γίνει. Έρχεσαι και μου μιλάς για γκόμενες.”
- Νίκο μου; Θέλω τη βοήθειά σου σε κάτι.
- Ωχ. Πες.
- θα βγω μια βόλτα με το Γιάννη και θέλω να μου πεις τη γνώμη σου στο τι να βάλω.
- και τι είμαι εγω;
- αδερφός μου και προσφέρεις τη βοήθεια σου στην αδερφή σου… που τόσο αγαπάς;
Αναστέναξε και με έστειλε με βαριά καρδά να πάω να βάλω τα ρούχα μου να του κάνω πασαρέλα.
Φόρεσα για αρχή ένα εξώπλατο μπλουζάκι με ένα κοντό σορτσάκι που ίσα ίσα έκρυβε τα οπίσθια μου. Κατέβηκα κάτω και έκανα μια στροφή. Ο Νίκος σφύριξε και ο Αλεξ είχε μείνει να με κοιτάει σοκαρισμένος.
- χάλια είσαι! Πήγαινε άλλαξε, τώρα.
Είπε μετά από κάμποση ώρα που με κοιτούσε.
- aww μωρέ τι γλυκός που είσαι! Αλλά το Νίκο ρώτησα αν δε σε πειράζει.
- θεά είσαι κούκλα μου!
Είπε ο Νίκος ενώ ο Αλεξ με αγρικοίταξε. Δεν έδωσα σημασία. Πήγα πάνω και έβαλα ένα κοντό φόρεμα στενό που αναδείκνυε τις καμπύλες μου. Εκεί ο Αλεξ τα είχε πάρει στο κρανίο. Αντίθετα, του Νίκου του άρεσε πάρα πολύ. Καλύτερα από το άλλο. Πήγα πάνω να αλλάξω. Πρι προλάβω να βγάλω το φόρεμα μπούκαρε μέσα ο Αλεξ.
- τι κάνεις παιδί μου πας καλά;
Είπα και με κόλλησε στο τοίχο ενώ ένωσε τα μέτοπά μας.
- έτσι δε θα πας πουθενά!
- δε θα σε ρωτήσω.
- Α ναι ε; Ώστε θες να το βάλεις;
- ναι!
- μέγα λάθος!
Άρχισε να με φιλάει με πάθος στο στόμα και έπειτα στο λαιμό. Ανάσαινα βαριά και αντρίχιαζα σε κάθε του φιλί.
- εξακολουθείς να θες ακόμα να το βάλεις;
Είπε ενώ φιλούσε το λαιμό μου. Ως απάντηση πήρε “ναι” που βγήκε μαζί με τους αναστεναγμούς μου.
- δε ξέρεις πόσο θέλω να στο κάνω κομμάτια.
Είπε ενώ είχε κατεβάει τη μια ράντα του φορέματος.
- Αααλεξ πρέπει να ετοιμαστώ, θα στήσω το καημένο το παιδί
- μη με προκαλείς με αυτά που φοράς να μην αργείς.
Είπε και συνέχισε.
- εντάξει, εντάξει, κέρδισες.
Σταμάτησε και ανασέναμε και οι δύο με τον ίδιο γρήγορο ρυθμό.
- θα βάλω κάτι άλλο.
Συμπλήρωσα και χαμογέλασε με το χαμόγελο του νικητή, Κάθισε στο κρεβάτι μου.
- τι εδώ θα κάτσεις;
- να σε δω πρώτα τι θα βάλεις.
- ωραία λοιπόν. Σκεφτόμουν αυτό το κολλάν...
- ούτε να το σκέφτεσαι!
- τι;
- αυτό που σου λέω! Όχι κολλάν. Και να δείχνει τα πόδια σου; Με τίποτα.
- ναι. Μήπως να ντυθώ καλόγρια; Θα σε βόλευε;
- πάρα πολύ!
- Αλεξ! Μη μου σπας τα νεύρα! Κολλάν θα βάλω τέλος!
- Και θα σε κοιτάνε όλοι οι λιγούρηδες;
- σε μπαρ θα πάω. Δε θα πάω σχολείο να ντυθώ πιο σεμνά!
- καλά! Πάω πάσο. Τελείωνε. Άντε βάλε ότι είναι να βάλεις να πάω κάτω.
- αν έχεις και τη καλοσύνη να πηγαίνεις…
- καλά είμαι εδώ.
- Αλεξ!
- καλά καλά!
Είπε και σήκωσε τα χέρια του παραδομένος. Κατέβηκε κάτω και έπειτα κατέβηκα κι εγώ.
- καλά συγγνώμη. Τι είναι αυτό; Έτσι θα πας στο μπαρ;
Μου είπε ο Νίκος σοκαρισμένος και ο Αλεξ σα να τον αγριοκοίταξε.
- δεν ήξερα τι να βάλω.
- άντε βάλε παιδί μου κάτι πιο καλό!
Κοίταξα τον Αλεξ σα να του έλεγα “να τα! Τα βλέπεις;” και αναστέναξε παραδομένος. Πήγα πάνω και έβαλα ότι μου άρεσε, όπου ήταν μια καρό φούστα με μια κοντή μπλούζα. Κατέβηκα και ο Νίκος σφύριξε.
- Πωωω! Τι κουκλάρα έχω εγώ για αδερφή!
- είσαι η πιο απαίσια ντυμένη που έχω δει.
- αχ να ‘σαι καλά Αλεξ για τα καλά σου λόγια…
- ναι!...
Είπε εκνευρισμένος ενώ με κοιτούσε με την άκρη του ματιού του. Ανακοίνωσα ότι φεύγω και πήγα στο Levels απ’ έξω και τον περίμενα. Εμφανίστηκες μετά από λίγο σκασμένος.
- άντε με έχεις πρήξει!- πάμε γιατί σίγουρα θα θες να πιεις μετά από αυτό.
Μπήκαμε, παραγκείλαμε και άρχισα να του τα λέω όλα.
- ε να κοπέλα μου! Βγήκες έξω από τη πόλη να πας στο “στέκι” τους αντί να τον πάρει ένα τηλέφωνο να του πεις απλά ότι θες να του μιλήσεις;
- ε δε ξέρω ρε συ Γιάννη…
- χαζομάρα σου… τέλος πάντων. Λέγε! Δηλαδή τώρα είστε μαζί;
- ας το πούμε. Ελπίζω πως δε θα κάνει καμία βλακεία…
- πρόσεχε με ποιον μπλέκεις. Είναι ο πιο γκομενιάρης του σχολείου.
- το ξέρω… δυστυχώς…
Συνεχίσαμε να μιλάμε μέχρι που αργά το βράδυ το διαλύσαμε. Γύρισα σπίτι και απ’ έξω βρήκα τον Αλεξ να περιμένει.
- Αλεξ!? Τι κάνεις εδώ τέτοια ώρα;
- σε περίμενα! Που ήσουν;
- δε σου είπα; Με το Γιάννη.
- πάμε μια βόλτα;
- πάμε.
Με πήρε από το χέρι και ξεκινήσαμε να περπατάμε προς το πάρκο. Καθίσαμε σσε ένα παγκάκι καθώς μου έλεγε διάφορα.
- λοιπόν. Εδώ μια φορά επιστρέφαμε από ένα μπαρ, και τώρα το Νίκο το ξέρεις πως είναι όταν τον πιάνει η μαλακία του. Είχε κόκκινο φανάρι και με το που σταματήσαμε αρχίσαμε να ουρλιάζουμε στο δρόμο. Κορνάρανε οι από πίσω, γιατί είχε ανάψει και πράσινο και δε κουνιόμασταν βήμα και να έχουμε πέσει στα γέλια. Βγαίνανε άνθρωποι από τις πολυκατοικίες, ένας χαμός γινόταν.
Άρχισα να γελάω κάνοντας εικόνα στο μυαλό μου τη κατάσταση εκείνης της βραδιάς. Γέλασε κι εκείνος μέχρι που το γέλιο μας κόπηκε μαχαίρι όταν μπροστά μας στάθηκε η Ζωή.