Κεφάλαιο 27
- εδώ είσαι;
Είπε εκνευρισμένη η Ζωή στον Αλεξ.
- ναι γιατί υπάρχει πρόβλημα;
- συγγνώμη με ρωτάς αν υπάρχει πρόβλημα; Φυσικά και υπάρχει! Είμαι τόσες μέρες και περιμένω να έρθεις στο σπίτι μου και σε βρίσκω τώρα εδώ;
- συγγνώμη αλλά όταν με πήρες τηλέφωνο σου εξήγησα ότι δε πρόκειται να ξανά έρθω.
- υποσχέθηκες να πάμε και με τη Τζίνα μια μέρα.
- δε πα να υποσχέθηκα με όσες ήθελα; Άλλαξα γνώμη.
- για να πας με αυτή τη παρθένα; Να κάνεις τι;
- ότι θέλω θα κάνω μαζί της και δε θα σε ρωτήσω με ποιες θα βγαίνω. Και μίλα λίγο καλύτερα δε βλάπτει.
- με απατάς όμως!
- πρώτων. Δε σε απατάω σε χώρισα το μεσημέρι. Δεύτερων, μη μιλάς εσύ για κέρατο γιατί τα δικά μου έχουν φτάσει στο θεό! Ή νομίζεις δε το ήξερα. Ανοίγεις τα πόδια σε όποιον γνωρίζεις.
Η Ζωή είχε μείνει με ανοιχτό το στόμα.
- δε σε αναγνωρίζω. Πως τόλμησες να πεις κάτι τέτοιο για εμένα;
- μόνο αλήθειες.
- δε σε απάτησα ποτέ.
- ναι που ερχόμουν κάθε μέρα σχολείο και όλο και κάποιος διαφορετικός μου έλεγε ότι πέρασε τη νύχτα στο κρεβάτι σου. Ζωή! Με παρατάς; Αρκετά! Χωρίσαμε τελείωσε.
Είπε και η άλλη έφυγε μέσα στα νεύρα.
- συγγνώμη για αυτό…
- αφού τα ήξερες όλα αυτά γιατί δε τη χώριζες πιο νωρίς;
- γιατί ήμουν μαλάκας, γι αυτό. Γιατί νόμιζα ότι θα σε έκανα να ζηλέψεις μόνο και μόνο κουβαλώντας γκόμενες στο σπίτι σου.
- εμένα προσπαθούσες να κάνεις να ζηλέψω τόσο καιρό;
Απάντησε καταφατικά ενώ εγώ δε πίστευα τίποτα απ’ όσα ζούσα.
- δηλαδή από τότε που σε ρώτησα για εκείνη προσπαθούσες να με κάνεις να ζηλέψω βλέποντάς σας μαζί;
Ξανά απάντησε καταφατικά. Τον έκανα μια πολύ σφιχτή αγαλιά μέχρι κάποια στιγμή να βγάλει μια φωνή πνιγμού λέγοντάς μου
- οξυγόνο, πεθαίνω, θα με σκάσεις!
Γέλασα με την αντίδρασή του και με αγκάλιασε φιλώντας με.
- σε λατρεύω
- κι εγώ
- α! Και δε πειράζει για αυτό πριν.
- όχι. Πειράζει Θέλω κάθε φορά που βγαίνεις μαζί μου να περνάς καλά.
- περνάω τέλεια κάθε φορά που βγαίνω μαζί σου.
Με φίλησε και συνεχίσαμε να συζητάμε. Μετά από λίγο με πήγε σπίτι.
- νοιώθω ότι θα μου λείψεις τόσο πολύ…
- χαχα! Αφού αύριο εδώ θα είσαι πάλι.
- ναι αλλά πως θα περάσω τόσες ώρες μακρυά σου; Εκτόςςςς και αν έρθω να κοιμηθώ μαζί σου.
- δε ξέρω…
- άρα θες.
- τι λες παιδί μου, πας καλά;;; Που μαζί μου;
- στο δωμάτιό σου, στο κρεβάτι σου…
- Αλεξ! Δε γίνεται. Ξέχνα το. Είναι ο Νίκος μέσα.
- καλά. Άρα θα τα πούμε στο σχολείο πάλι;
- ναι
- καλά…
- καληνύχτα
Είπα και πήγα να φύγω για τη πόρτα αλλά με έπιασε από τον αγκώνα και με γύρισε πάλι προς το μέρος του.
- έτσι θα φύγεις;
- α ναι συγγνώμη το ξέχασα.
Είπα και του έδωσα ένα φιλί στο μάγουλο και το χαμόγελο που είχε αρχίσει να σχηματίστηκε άρχισε πάλι να σβήνεται. Έμεινε να με κοιτάζει έκπληκτος ενώ έμπαινα στο σπίτι με ένα εκδικητικό χαμόγελο, που δε μπορούσε να δει γιατί ήμουν γυρισμένη πλάτη. Μπήκα στο σπίτι και έκλεισα τη πόρτα αφήνοντάς τον εκεί. Ανέβηκα στο δωμάτιό μου και ήρθε μήνυμα από εκείνο. “καλάααα”, “δε καταλαβαίνω για πιο πράγμα μιλάς αυτή τη στιγμή...”, “ω πίστεψέ με ξέρεις πάρα πολύ καλά για πιο πράγμα μιλάω”, “καλά, καλά. Καληνύχτα Αλέξανδρε” ήξερα πάρα πολύ καλά πόσο του την έσπαγε να τον φωνάζουν έτσι και ήμουν σίγουρη ότι είχε γίνει τούρμπο. Ξεσύνδέθηκε και έκλεισα κι εγώ το κινητό μου.
Alex’s pov
“καλά, καλά. Καληνύχτα Αλέξανδρε” όταν διάβασα το “Αλέξανδρε” ένοιωθα σα να θέλω να εκραγώ! Το ξέρει πόσο το μισώ να με φωνάζουν έτσι! Με τα νεύρα μου παίζει δεν εξηγείται διαφορετικά. Έκλεισα το κινητό από τα νεύρα μου και άρχισα πάλι να τη σκέφτομαι. Πήγα στο δωμάτιο της Ανδριάνας. Μετά από πέντε λεπτά εμφανίστηκε μπροστά μου.
- τι χαρά είναι αυτή; Γιατί χαμογελάς έτσι;
Είπε στην αρχή χαρούμενη που με είδε χαρούμενο αλλά της κόπηκε αμέσως.
- δε πιστεύω να έκανες καμία φασαρία πάλι;
- χαχα! Όχι αυτή τη φορά.
- ωραία! Για πες.
- αδερφούλα μου, ψυχή μου, μακάρι να μπορούσα να σε αγκαλιάσω!
- έχεις πιει έτσι; Με τη Ζωή ήσουν πάλι; Χθες μου φώναζες.
- βρε άσε τι έκανα χθες! Σήμερα έχει σημασία!
- ωχ…
- τα φτιαξαμε!!!
- αλήθεια!!
- ναι! Είχες δίκιο. Σε ευχαριστώ πάρα πολύ! Χάρη σε εσένα έγιναν όλα.
- ε σιγά λες και έκανα και τίποτα. (έκανε μια παύση και σοβάρεψε) δε θα τη πληγώσεις έτσι;
- ποτέ. Ποτέ ποτέ. Άμα θα το κάνω θα είμαι πολύ μαλάκας. Δε θέλω να πήγώνεται από κανένα. Και αυτό το μπάσταρδο το Πάνο έτσι και το πιάσω στα χέρια μου…
- έλα σιγά εσύ πρίγκιπα που θα τη σώσεις κιόλας
- εβέβαια θα τη σώσω! Αφού είναι η πριγίπισσά μου.
- αχ έλεος ρε Αλεξ αμάν! Άμα ήταν να τα φτιάξεις μαζί της και να κάνεις έτσι να μη σε βοηθούσα.
- Ανδριάνα, με αυτή τη κοπέλα νοιώθω διαφορετικά.
- έλα, μερέ το ξέρω. Σε δουλεύω. Αφού ξέρω πόσο τη νοιάζεσαι.
- σε ευχαριστώ.
- τίποτα
Τη χαιρέτησα και έφυγε. Μετά από τόσες μέρες κοιμήθηκα πιο γαλήνια, πιο ήρεμα. Ήταν λες και αυτό το θέμα με απασχολούσε για όλη μου τη ζωή. Κοιμήθηκα ήρεμα και το άλλο πρωί πρωί ήμουν φουλ ευδιάθετος και τόσο ενεργετικός… πήγα στο σπίτι του Νίκου και μου άνοιξε η Δανάη. Μου έδωσε ένα φιλί στο μάγουλο και πήγε να σηκώσει το Νίκο. “Ααααα δε θα τα πάμε καλά με αυτά τα φιλάκια στο μάγουλο”
Danae’s pov
Ήρθε ο Αλεξ από το σπίτι και του άνοιξα εγώ αφού ο Νίκος ακόμα κοιμώνταν. Του έδωσα ένα φιλί στο μάγουλο για καλημέρα και πήγα να ξυπνήσω το Νίκο. Ο Αλεξ μπήκε στο δωμάτιό του χωρίς να πει κάτι, ή τουλάχιστον όσο ήμουν εγώ μπροστά και τους έκλεισα τη πόρτα. Πήγα πάλι στο δωμάτιο μου να ετοιμαστώ.
Μετά από λίγη ώρα ήταν και τα αγόρια έτοιμα και φύγαμε όλοι μαζί για το σχολείο. Με τον Αλεξ δε ξανά μίλησα, μέχρι τουλάχιστον το τρίτο διάλειμμα. Περνούσα έξω από τις τουαλέτες, όταν κάποιος με έπιασε από το καρπό και με τράβηξε στις τουαλέτες των αγοριών. Έκλεισε τη πόρτα και με στίμωξε στο τοίχο.
- γιατί παίζεις μαζί μου; Νομίζεις παιχνίδι είναι;
- δε καταλαβαίνω για πιο πράγμα μιλάς.
- δε καταλαβαίνεις; Ε τότε κάτσε να σε βοηθήσω να καταλάβεις.
Είπε και χωρίς να προλάβω να αντιδράσω ένωσε τα χείλη μας. Πόσες ώρες είχα να το νιώσω αυτό… τύλιξα τα χέρια μου στο λαιμό του και τον τράβηξα πιο πολύ πάνω μου. Όταν σταματήσαμε να πάρουμε ανάσα ένωσε τα μέτοπά μας.
- είδες που σου άρεσε τελικά;
- ναι αλλά δε παύεις να είσαι εσύ.
- γιατί και που είμαι εγώ τι;
- είσαι ο κολλητός του αδερφού μου όμως…
- και το αγόρι σου όμως…
- σ’ αγαπάω
Του ψιθύρισα και με ξανά φίλησε. Βγήκαμε από τις τουαλέτες με προσοχή χωρίς να μας δει κανείς. Κατεβήκαμε στην αυλή και κάναμε διάλειμμα με το Νίκο και την Ιωάννα. Χτύπησε για μέσα και ο Νίκος με απομόνωσε για να μου μιλήσει.
- είσαι να κάνουμε κάτι τρελό; Έτσι για να γελάσουμε και οι δύο.
- για πες.
- λοιπόν άκου. Ο Αποστόλου κάθε τέτοια μέρα και τέτοια ώρα βγαίνει και πάει στο κυλικείο. Είσαι να του κάνουμε μια πλάκα;
Γούρλωσα τα μάτια μου.
- πας καλά; Έτσι και μας πιάσει θα φάμε καμιά αποβολή.
- Όχι άμα τον έχουμε στο χέρι.
- Πώς θα τον έχουμε στο χέρι;
- χαίρομαι που ρώτησες. Λοιπόν άκου. Κάθε Τρίτη τέτοια ώρα είναι ο μόνο που έχει κενό. Έτσι είναι μόνος του στο γραφείο και χωρίς κανένα να κυκλοφορεί στο διάδρομο πάει στο κυλικείο. Εκεί βλέπει την Αντωνία.
- τι σχέση έχει αυτό
- την Αντωνία όπου έχουν και κάτι σαν μικρή σχέση μπορούμε να πούμε.
- Τι???
- όπως το ακούς.
- ψέματα λες. Θες να μου κάνει φάρσα έτσι; Και ακόμα και αν ισχύει, εσύ πως το ξέρεις;
- τους έχω δει να φασώνονται στο διάδρομο όταν βγήκα να κάνω μια βόλτα στην ώρα της Αντωνοπούλου.
- μιλάς σοβαρά τώρα;
- ναι! Έλα να κάνουμε και μια φορά κάτι σαν αδέρφια… και ο Αλεξ μέσα είναι.
- ε τότε πως θα κάνουμε κάτι σαν αδέρφια άμα είναι και ο Αλεξ μέσα;
Είπα και σταύρωσα τα χέρια μου στο στήθος μου.
- δε γίνονταν χωρίς εκείνο ήταν επικίνδυνο να μας πιάσουν. Έλααα σε παρακαλώ… έτσι κι αλλιώς ο Αλεξ δε θα είναι μαζί μας.
- καλά!
Είπα και με αγκάλιασε ενώ με ευχαριστούσε. Πήγαμε στις τάξεις μας και δώσαμε ραντεβού σε είκοσι λεπτά στην αποθήκη του επιστάτη.
******************
Δε ξέρω γιατι βγαίνουν τόσο βαρετά τα κεφάλαια😭 παρακάτω θα έχει κάπως περισσότερο περιπέτεια (καλά λέμε τώρα) τεσπα! Αμα πάει καλά αυτό το κεφάλαιο μέσα στο σκ να περιμένετε και δεύτερο!!