Κεφάλαιο 28
Πριν συνεχίσω να πω ότι οι γονείς μας αποφάσισαν να μας πάνε σε ένα πιο "υψηλής τάξης σχολείο από το δημόσιο". Φυσικά και δε συμφωνήσαμε να μας πάνε σε ιδιωτικό με όλα τα σπασικλάκια και τις πουτάνες που το παίζουν έξυπνες, οπότε μας πήγαν σε ένα και καλά πιο προσεγμένο και πιο καλό σχολείο από τα άλλα.
Το εικοσάλεπτο αυτό πέρασε απίστευτα βαρετά και απίστευτα αργά επίσης. Συναντηθήκαμε όπως είπαμε όλοι έξω από την αποθήκη του επιστάτη και προς μεγάλη έκπληξη μου ήταν και η Ιωάννα.
- τι κάνεις εσύ εδώ;
- ο αδερφός σου μου είπε να έρθω εδώ.
- ναι σωστά. Ξέχασα να σου το πω αυτό. Θα είναι και η Ιωάννα.
- Βάζεις τη κολλητή μου σε κίνδυνο αυτή τη στιγμή για να κάνουμε βλακείες.
- μη λες μαλακίες. Κανένα δε βάζω σε κίνδυνο. Ελάτε να πάμε. Λοιπόν ακούστε πως έχει. Αλεξ θα πας μαζί με την Ιωάννα και εγώ θα πάω με τη Δανάη.
- Εγώ θα πάω με τη Ιωάννα; Γιατί;
- γιατί δε μπορεί να πας με κανέναν άλλο
- τι λες ρε μαλάκα; Γιατί να μη βάλουμε τα κορίτσια μαζί να πάμε οι δυο μας;
- γιατί άμα βάλω τα κορίτσια μαζί μπορεί να γίνει οτιδήποτε και να βρεθούν στο γραφείο γι αυτό. Εσύ με τη Δανάη έτσι και σας βάλω μαζί δε θα βγάλτε το σκασμό ποτέ, θα τσακώνεστε συνέχεια, οπότε... πας με την Ιωάννα.
Αναστέναξε και χωριστήκαμε ο καθένας εκεί που αποφασίσαμε αργότερα να πάμε. Εγώ και ο Νίκος πήγαμε στο κυλικείο. Κρυφτήκαμε σε μία γωνία όπου ήταν και το καλύτερο σημείο και του κοιτούσαμε. Καθίσαμε κάτω και περιμέναμε μέχρι να δούμε το οτιδήποτε. Δε περιμέναμε πάνω από δέκα λεπτά και η Αντωνία ήταν ήδη έξω μαζί του και φιλιόνταν στο διάδρομο.
- αυτό είναι.
Είπε ο Νίκος σχεδόν ψιθυριστά και έβγαλε το κινητό του από τη τσέπη. Του έβγαλε δύο τρεις φωτογραφίες, που πραγματικά δε κατάλαβα που τις χρειάζονταν τελικά και πήγαμε να φύγουμε όταν γυρίσαμε και είδαμε από την άλλη άκρη του διαδρόμου την Αλεξ μαζί με το διευθυντή. Γυρίσαμε και κοιταχτήκαμε ταυτόχρονα με το Νίκο. "τέλεια. Τώρα τη βάψαμε".
- τι κάνετε εσείς εδώ έξω;
Έπιασα και έσφιξα το χέρι του αδερφού μου σα να τον παρακαλάω να μας ξεμπλέξει από αυτό το δράμα που θα ακολουθήσει.
- εεε... εγώ... η... η Δανάη ζαλίστηκε και μου ζήτησε να πάω μαζί της.
- μάλιστα... και που ακριβώς πηγαίνατε;
- εεε... προς τη τάξη σου;
- ναι! Προς τη τάξη μου πηγαίναμε
- μάλιστα. Για περάστε λίγο από το γραφείο μου να σας πω κάποια πράγματα που θέλω.
Είπε και τον ακολουθήσαμε. Ο Αποστόλου με την Αντωνία στο μεταξύ είχαν σταματήσε ότι έκαναν μιας και άκουσαν τη συνομιλία μας με το διευθυντή. Μπήκαμε στο γραφείο και καθίσαμε όλοι στη σειρά.
- λοιπόν. Εσύ ζαλίστηκες ωραία;
- ναι
- και τότε γιατί δε βγήκες με κάποιον από το τμήμα σου; Και πως ο Νίκος ήξερε ότι θα βγεις;
- εεε... πήγα και τον φώναξα.
- κύριε είμαι αδερφός της και ποτέ δε θα την άφηνα έτσι.
- ωραία πάω πάσο. Αλλά δε νομίζω να σε άφησε ο καθηγητής ή η καθηγήτρια που είχατε τώρα να βγεις έτσι.
- της είπα ότι ήταν εντάξει και ότι ο Νίκος με περίμενε.
- ψέματα δηλαδή. Μάλιστα. Και εσύ Κατσιότη; Τι λόγο έιχες να κυκλοφωρείς στο διάδρομο;
- εκείνος με βρήκε!
Πετάχτηκα μέσα στη μέση και όλοι με κοίταξαν.
- μόνο που ρώτησα τον Αλέξανδρο αν δε σε πειράζει
- ναι...
- εεε... η... Δανάη λιποθύμησε στο διάδρομο και έτυχε να περνάω εγώ εκείνη τη στιγμή και να τη βοηθήσω.
- μάλιστα. Και θέλετε να μου πείτε ότι εντελώς τυχαία βρεθήκατε αυτό το παρεάκι στο διάδρομο όλοι μαζί.
- Ναι!
Είπαμε όλοι μαζί αν και φάνηκε να μας αμφισβητεί. Με τα πολλά μας άφησε να επιστρέψουμε στις τάξεις μας. Άνοιξα και αφού δικαιολογήθηκα για όλη αυτή την ώρα που έλειπα πήγα και κάθισα στη θέση μου, πίσω από την Ιωάννα. Μου έστειλε ένα χαρτάκι. "που ήσουν τόση ώρα;", "άστα... μας έπιασε ο διευθυντής. Θα στα πω όλα στο διάλειμμα." της έγραψα και της το έδωσα. Μόλις το διάβασε γύρισε και με κοίταξε έκπληκτη και ξανά γύρισε μπροστά της. Λίγα λεπτά αργότερα μου ήρθε μήνυμα από το Νίκο με της φωτογραφίες που τραβήξαμε στο διάδρομο. "θα σου τα εξηγήσω όλα στο διάλειμμα με τον Αλεξ εντάξει; Συγγνώμη γα πριν...", "οκ! Δε πειράζει δεν έγινε τίποτα." δεν απάντησε. Συνέχισα να κάνω πως παρακολουθώ το μάθημα μέχρι αν χτυπήσει.
Βγήκαμε με την Ιωάννα και ξεκίνησα να της λέω ότι είχε συμβεί εκείνη την ώρα. Μέχρι τουλάχιστον να έρθουν ο Αλεξ με το Νίκο. Όταν άρχισαν να πλησιάζουν σηκώθηκα και πήγα προς το μέρος τους, λέγοντας στην Ιωάννα ότι κάτι ήθελαν να μου πουν. Με πήραν και πήγαμε πίσω από το σχολείο.
- λοιπόν. Ότι και να ακούσεις θέλω να μείνεις ψύχραιμη και πάνω απ' όλα να μη φωνάξεις και να με συγχωρέσεις.
- ακούω.
- κινδυνεύω να μείνω στο μάθημά του. Με εκβιάζει ότι θα μου βάλει κάτω από τη βάση και το εννοεί. Έπρεπε να βρω έναν τρόπο να σταματήσω τους εκβιασμούς και απ' ότι φαίνεται αυτός ήταν ο μόνος τρόπος. Το ίδιο ισχύει και για τον Αλεξ. Μίλησα με το μπαμπά μια μέρα που είχες βγει με το Γιάννη. Έμαθε κάτι που δεν έπρεπε να μάθει και ήταν έξαλλος. Μου είπε ότι άμα δεν έχω έστω μέτριους βαθμούς θα με αλλάξει σχολείο για να κάνω παρέες με παιδιά που δεν είναι του δρόμου και καλά σα τον Αλεξ. Δεν είναι ότι με ενδιέφεραν οι βαθμοί, αλλά άμα με αλλάξει σχολείο θα είμαι μακρυά σου και είναι κάτι που δε θέλω με τίποτα να συμβεί.
Είχα μείνει να τον κοιτάζω. Πώς μπόρεσε και του είπε κάτι τέτοιο;
- και δηλαδή σε τι σχολείο θα σε πάει;
- ιδιωτικό.
- τι; Ιδιωτικό; Μα στο ιδιωτικό είναι πιο δύσκολα τα πράγματα και... θα μένεις εκεί...
- το ξέρω...
- και ο Αλεξ;
- εγώ τίποτα. Απλά δε θα ξανά κάνω παρέα με το Νίκο.
- όχι! Δε μπορείς.
- νόμιζα τον μισούσες.
- ναι αλλά... είστε κολλητοί. Περνάτε τόσο καλά. Άμα σταματήσετε να κάνετε εσείς παρέα...
Κοίταξα τον Αλεξ στα μάτια και κατέβασε το βλέμμα του. Γαμώτο τόσο καιρό γινόταν όλο αυτό και εγώ δεν είχα πάρει χαμπάρι. Έκανα το Νίκο μια αγκαλιά και του ψιθύρισα.
- δε θέλω να φύγεις ποτέ από δίπλα μου. Υποσχέσου μου ότι δε θα φύγεις ποτέ από εδώ.
- δε πρόκειται ποτέ να σε αφήσω μόνη σου. Όλα θα αλλάξουν. Το υπόσχομαι. Ήδη έχει χάσει σε εσένα σχεδόν τα κατάφερα.
Χτύπησε κουδούνι για μέσα και πήγαμε όλοι στις τάξεις μας. Μέχρι να σχολάσουμε δεν είχα σταματήσει αν σκέφτομαι αυτή τη συζήτηση. "Γαμώτο έτσι και φύγει ο Νίκος από το σχολείο θα είμαι τελείως μόνη μου, χωρίς να είναι εκεί να με προστατεύει ότι και αν γίνει, όπως έκανε πάντα και δεν ήθελε να μάθω..."
Γυρίσαμε σπίτι και καθίσαμε όλοι μαζί στο σαλόνι. Στήριξα το κεφάλι μου στη πλάτη του καναπέ και κοίταξα το ταβάνι. Αναστέναξα...
- τι θα κάνουμε άμα φύγεις;
- τίποτα. Μπορείς να μη το σκέφτεσαι; Δε πρόκειται να φύγω. Ήταν το μόνο μάθημα που κινδύνευα και τώρα θα μπορώ να κερδίσω βαθμούς χάρη σε εσένα.
- θα σταματήσεις να το λες; Δική σου ιδέα ήταν και εσύ το εφάρμοσες με τον Αλεξ
- ναι αλλά άμα δεν ήσουν εσύ μαζί του...
Είπε ο Αλεξ και τον κοίταξα.
- άκου. Ξέχνα το εντάξει; Δε πρόκειται να φύγει. Άκου που σου λέει.
Του χαμογέλασα και αλλάξαμε αμέσως θέμα για να γελάσουμε και λίγο. Κάπως έτσι βγάλαμε σχεδόν όλη τη μέρα. Το βραδάκι με πήρε τηλέφωνο ο Γιάννης μήπως πηγαίναμε καμία βόλτα μαζί και η Ιωάννα. Φυσικά και δέχτηκα μιας και δεν είχα σκοπό να κάτσω πάλι σπίτι με τα αγόρια. Εντάξει αυτή τη φορά δεν έχει να κάνει με τον Αλεξ αλλά με το γεγονός ότι ήταν αγόρια και σίγουρα δεν ήθελαν ένα κορίτσι μέσα στα πόδια τους αφού δε μπορούσαν να συζητήσουν ελεύθερα.
Ετοιμάστηκα στα γρήγορα και πήγα να βρω τα παιδιά στο πάρκο, αφού ήταν καθημερινή και δεν υπήρχε περίπτωση να πηγαίναμε κάπου αλλού. Αρχίσαμε να λέμε τα δικά μας μέχρι τις έντεκα που το διαλύσαμε.
Περπατούσα προς το σπίτι όταν σταμάτησε μπροστά μου μια μηχανή. Όχι όμως οποιαδήποτε μηχανή. Μου έκανε νόημα να ανέβω και υπάκουσα.
*************************************
Τι έχουμε εδώ; Ο Νίκος τελικά ενδιαφέρεται πιο πολύ απ' όσο νομίζαμε για τη Δανάη. Θα τα κατεφέρει όμως να μείνει μαζί της? 😂ενταξει κατάντγσε σπαστικό. Δεν θα είναι τόσο δράμα η ιστορία είπαμε. Αλλα δε ξέρω ακόμα τι θα γίνει