Κεφάλαιο 14
Danae's pov
“έλα από ‘δω” μου απάντησε. Ντύθηκα βιαστηκά και πήγα σπίτι του. Αν και ήταν λίγο μακρυά έφτασα σχετικά γρήγορα. Χτύπησα απαλά τη πόρτα και μετά από λίγο μου άνοιξε. Με άφησε να περάσω. Μπήκα μέσα δειλά και με οδήγησε στο δωμάτιό του. Δεν ήταν ιδιαίτερα μεγάλο. Έμοιαζε περισσότερο φτωχό, όπως και το υπόλοιπο σπίτι. Είχε ένα ράφι στο τοίχο με λίγα βιβλία και πολλά χρώματα σπρέι πάνω. Από κάτω ήταν το γραφείο του. Δεν ήταν ιδιαίτερα μεγάλο μιας που έπιανε και αρκετό χώρο ο υπολογιστής και το λάπτοπ του. Στάθηκε απέναντί μου, αφού έκλεισε τη πόρτα και σταύρωσε τα χέρια του.
- Κάτσε. Δε ξέρω πόσο καλά θα το πάρεις…
Υπάκουσε και μου έκανε νόημα να καθίσω δίπλα του. Κάθισα και με κοίταξε.
- λοιπόν… η αδερφή σου είναι μελαχρινή;
- ναι… αλλά που κολλάει αυτό;
- γιατί νομίζω πως την είδα
- ΤΙ;
- ήρθε στον ύπνο μου και μου είπε για εσένα.
- αποκλείεται.
- τι αποκλείεται; Αλήθεια τη είδα.
- αφού πριν λίγο μιλούσα μαζί της.
- πρέπει να έχει περάσει κάνα σαραντάλεπτο από τότε που την είδα.
- τι σου είπε;
- ότι ξέρει ότι ξέρω ποια είναι και κάτι άλλα για εσένα.
- κάτι άλλα;
- δε… θυμάμαι…
Ψέμα. Φυσικά και θυμόμουν απλά δε μπορούσα να του πω.
- καλά…
- για την ακρίβεια… ψιλοτσακωθήκαμε ελάχιστα…
- τι; Γιατί;
Είπε και έδειχνε πιο εκνευρισμένος.
- μου είπε να τα βρω μαζί σου και της είπα ότι αυτό δεν υπήρχε περίπτωση να γίνει ποτέ.
- α… ναι… μου το είπε κι εμένα αυτό… άστη. Της μίλησα εγώ.
- συγγνώμη που της μίλησα κάπως. Ξέρω ότι την αγαπάς πολύ…
- όχι εντάξει. Δε πειράζει… άμα τη ξαναδείς θα μου το πεις;
- ναι! Φυσικά.
Μου χαμογέλασε και μετά από ώρα έφυγα.
Alex's pov
Η Δανάη είδε την Ανδριάνα στον ύπνο της. Ποιος ξέρει τι θα της είπε και δε θα θυμάται να μου πει. Η μάλλον για ποιο λόγο η Ανδριάνα να πάει στη Δανάη;
Το άλλο πρωί μόλις σηκώθηκα έστειλα μήνυμα στη Δανάη. “το απόγευμα τι κάνεις;”, “τίποτα. Γιατί?”, “θες να πάμε καμία βόλτα να σου ξεπληρώσω και τις μαλακίες που σου έλεγα για τον άλλο και σας χώρισα?”
Danae's pov
Το πρωί καθώς ετοιμαζόμουν μου ήρθε μήνυμα από τον Άλεξ. Ήθελε να βγούμε και καλά για να μου ξεπληρώσει τις μαλακίες που μου έλεγε για το Πάνο και χωρίσαμε. Ένα από τα γνωστά του κόλπα. Σιγά μη τον ένοιαζε που χωρίσαμε. “οκ” απάντησα και περίμενα την απάντησή του. “στις εφτά στο πάρκο. Θα σε περιμένω” έστειλε τελικά. “οκ. Άλλα άμα δε σε βρω εκεί έχω φύγει να το ξέρεις.”, “δε θα γίνει κάτι τέτοιο” Ναι καλά. Εμένα θα μου πεις.
[...] Έφτασε έξι παρά. Ανέβηκα πάνω να δω τι θα βάλω. Κατέληξα σε ένα μαύρο κολλάν με μια μπλούζα με ένα ποιηματάκι πάνω. Στις εφτά έφυγα από το σπίτι με τη δικαιολογία στον αδερφό μου ότι θα έβγαινα με την Ιωάννα και πήγα στο πάρκο. Κοίταξα τριγύρω αλλά δεν ήταν πουθενά. “χα! Το περίμενα. Εμπιστεύτηκα έναν μαλάκα. Φυσικά και δε θα ερχόταν ποτέ” Σκέφτηκα με απογοήτευση.
- εμένα ψάχνεις;
Ακούστηκε η φωνή του από πίσω μου. Γύρισα και τον είδα να παίζει τα κλειδιά της μηχανή του.
- είσαι καλός. Το παραδέχομαι. Και ότι ήμουν έτοιμη να φύγω.
- σου είπα δε θα γίνει κάτι τέτοιο.
- δεν είμαι ηλίθια να σε εμπιστευτώ.
- Α! Για δες! Μόλις το έκανες.
- εγώ δε το βλέπω σαν εμπιστοσύνη αλλά σα τέστ. Το τεστ το λέω “Πόσο μαλάκας μπορεί να γίνει ο Αλεξ”
- αααα τι λες; Θα δώσω και εξετάσεις;
- άντε χέσου ρε. Κορόιδευε εσύ. Εγώ πάω.
Με έπιασε από το καρπό
- όχι δε θα πας. Είπαμε σήμερα θα ξεπληρώσω τη μαλακία μου.
- για να σε δω λοιπόν. Είπα και μου έκανε νόημα να τον εμπιστευτώ. Με έπισε από το χέρι και με οδήγησε σε μία παραλία εκεί κοντά. Κάτσαμε σε ένα παγκάκι μέχρι τις εννιά και χαζεύαμε λέγοντας είτε τα νέα του σχολείου είτε λέγοντας μου αστεία για να γελάσω. Με κέρασε και παγωτό! Δε ξέρω γιατί χαίρομαι τόσο. Μάλλον επειδή πέρασα υπέροχα.
- λοιπόν; Άξιζε το κόπο να με εμπιστευτείς;
- δε ξέρω. Θα δείξει αυτό. Εξαρτάται από το που σκοπεύεις να με πας.
- όπου θες. Εγώ πρόβλημα δε έχω.
- όχι στο σπίτι σου πάντως.
- καλά… ότι πεις… γιατί φοβάσαι τόσο; Αφού σου είπα. Δε θα σου κάνω ποτέ κακό.
- πρώτων δε το ξέρω εγώ αυτό δεύτερων γιατί να το ρισκάρω; Με τόσες έχει πάει. Που ξέρω ότι δε με θες κι εμένα γι αυτό; Πόσες παίζει να έχεις ρίξει έτσι;
- πρώτων με καμία δεν έχω πάει σε παραλία. Με όσες έχω πάει σε κλαμπ τις γνώρισα. Και δεν είμαι από τους τύπους που θα κάτσουν ζητήσουν τηλέφωνα και μαλακίες. Δεύτερων δε θα πήγαινα ποτέ με τη αδερφή του κολλητού μου. Μαλάκας είμαι; Ξέρεις για πότε θα με γαμούσε στο ξύλο; Τον αγαπάω τον αδερφό σου για να τον χάσω από κολλητό μου. Και μη με πεις γκέι. Σα φίλο εννοώ.
- χαχα! Το κατάλαβα. Μόνο που θα σε στεναχωρήσω μωρέ λίγο… οι εχθροί δε τα βρίσκουν ποτέ μεταξύ τους. Μένουν για πάντα εχθροί.
- καλά μην ορκίζεσαι. Θα το δούμε αυτό. Το πως και το που θα καταλήξουμε.
- και σε αυτό το σημείο να σου θυμίσω τη Ζωή.
- άστη αυτή τώρα που κολλάει;
- κολλάει στο ότι έχεις σχέση
- ε και;
- και; Εδώ θα τα χαλάσουμε. Εγώ δεν είμαι άνθρωπος που θα μπει ανάμεσα σε ένα ζευγάρι. Σε αντίθεση βέβαια με εσένα που χέστηκες.
- η Ζωή δε μου δίνει αυτό που θέλω. Μόνο για πήδημα είναι. Μόνο να κουνιέται ξέρει και τίποτα άλλο.
- και τότε γιατί είσαι μαζί της; Η μάλλον όχι μη μου πεις δε θέλω να ξέρω.
- εσύ γιατί ήσουν με το Πάνο
- εγώ το Πάνο τον αγαπούσα. Δε τα έφτιαξα μαζί του για να κάνω τη πλάκα μου.
“Αχ και να ‘ξερες πόσο θα ήθελα έναν αλήτη σαν εσένα…” όπα! Γιατί το είπα τώρα αυτό; Μια χαρά ήταν ο Πάνος!
- ντάξει το ‘πιασα. Δε θες κάποιον σαν εμένα.
- δεν είναι αυτό. Απλά… θέλω να σου πω ότι άμα τα φτιάξω με κάποιο δε θα τα φτιάξω για πλάκα.
- ωραία και να σου πω και την αλήθεια; Ούτε εκείνη με αγαπάει. Με είδε ωραίο και μου την έπεσε. Το κέρατο που μου έχει φορέσει αυτή έχει φτάσει στο θεό. Αλλά μας βλέπεις; όλα καλά.
- γιατί πολύ απλά δε τη χωρίζεις;
- γιατί είναι άλλη στη μέση.
Ένοιωσα περίεργα με αυτό που μου είπε. Είναι άλλη στη μέση; ΠΟΙΑ;
- ε και;
- προσπαθώ να τη κάνω να ζηλέψει. Αλλά… δεν ενδιαφέρεται… και πολύ…
Ψέλησε τη τελευταία πρόταση και κοίταξε κάτω. “και να μην ενδιαφερθεί ποτέ!” γίνομαι κακιά αλλά δε πειράζει.
- τέλος πάντων. Αλλάζουμε θέμα γιατί δε μας βλέπω καλά.
- ναι δίκιο έχεις.
- λοιπόν… είπες θα πάμε όπου θέλω…
- ναι;
- ωραία. Ετοιμάσου. Πάμε για ψώνια!
- ΠΟΥ;;;
- χαχαχαχα! Έλα πλάκα κάνω. Λες να ήταν ανοιχτά τέτοια ώρα;
- ξέρω ‘γω; “Η γυναικεία μόδα δεν έχει ωράρια” όπως λέει και η Ζωή.
- για πρώτη και τελευταία φορά θα συμφωνήσω μαζί της. Αλλά ευτυχώς για εσένα έχει.
Έκανε το σταυρό του μια φορά και γέλασα. Συνεχίσαμε τη βόλτα μας πηγαίνοντας για σουβλάκια. Πέρασα τέλεια. Το έχω ξαναπεί; Δε πειράζει. Στις έντεκα με γύρησε σπίτι.
- λοιπόν; Τώρα με συγχωρείς που σε έκανα να νιώθεις σκατά για εκείνο;;
- αχά. Ευχαριστώ για την ωραία βόλτα πάντως.
- ωραία; Άμα θες σε ξαναπάω δεν έχω θέμα.
Ανασήκωσα του ώμους και χαμογέλασε. Με καληνύχτισε και μπήκα στο σπίτι. Βρήκα το Νίκο να τρώει με τους γονείς μου. Κάθισα δίπλα του και με σκούντησε ελαφρά.
- τι έγινε μικρή;
Του έκανα νόημα “μετά” και χαμογέλασε. Μετά το φαγητό πήγα στο δωμάτιό μου και ήρθε και εκείνος. (αυτοί έφαγαν)
- έλα πες το. Τι χαμόγελο είναι αυτό;
- πήγε πολύ καλά γι αυτό.
- ααααα το ‘πιασα. Και με έναν καλό γαμπρό δε λένε; Άντε. Με το καλό.
- Νίκο; Κόψε. Με την Ιωάννα ήμουν.
- καλά δεν είπα κάτι κακό. Αυτό φαντάστηκα. Και; Ψώνια πάλι;
- ΝΑΙ!
Στριφογύρισε τα μάτια του. Και αφού με καληνύχτισε πήγε για ύπνο.
Τη άλλη μέρα το πρωί σηκώθηκα και είχα φάει το κόσμο να βρώ μια συγκεκριμένη μπλούζα. Κατέβηκα στη κουζίνα και τους βρήκα πάλι μαζί. μα αυτός ο Άλεξ σπίτι δεν έχει;
- καλημέρα.
Μου είπε ο Άλεξ.
- κακή στραβη και ανάποδη.
- ποο νεύρα. Μια καλημέρα σου είπα.
- με βλέπεις ότι έχω τα νεύρα μου. Άσε με.
- συγγνώμη που σου είπα καλημέρα.
- αχ δε μπορώ. Κάνε μου τη χάρη.
- έλα ρε συ Δανάη τώρα έχει δίκιο. Μια καλημέρα δε μπορέις να πεις;
- ωραία. Καλημέρα Άλεξ. Εντάξει;
Δε μίλησε κανένας τους. Ο Νίκος ήρθε κοντά μου.
- έλα τι έχεις;
- έχω φάει το κόσμο να βρω μια κωλόμπλουζα και δε τη βρίσκω ΠΟΥΘΕΝΑ! Μη με τσατίζεις τώρα.
- ε καλά. Αφού έτσι κι αλλιώς θα πάτε πάλι για ψώνια σήμερα με την Ιωάννα έτσι δεν είπατε χθες; Τι σκας;
- να ορίστε ρε. Με τη Ιωάννα μίλησε πρωί πρωί και έχει τέτοια νεύρα με τη μπλούζα.
- όχι ρε χθες βγήκαν και το κανόνισαν.
Ο Αλεξ με κοίταξε έκπληκτος
- λοιπόν μπρο πάω να πάρω τη τσάντα μου από πάνω και φεύγουμε. Δανάη θα έρθεις μαζί μας;
- όχι θέλω να ετοιμαστώ με την ησυχία μου
- οκ. Πάω κι έρχομαι.
Είπε και ανέβηκε πάνω. Ο Άλεξ με πλησίασε.
- λες στο Νίκο ότι βγαίνεις με την Ιωάννα για να βγεις μαζί μου;
- όχι;
- ψέματα λες.
- ε τι θες να του πω ρε Αλεξ; Βγαίνω με το κολλητό σου;
- ε όχι δεν είπα κάτι. Άρα περνάς καλά μαζί μου.
Τον έσπρωξα για να περάσω να πάω πάνω. Δεν απάντησα. Πήγα στο δωμάατιό μου και ετοιμάστηκα. Μέχρι να βγω είχαν φύγει.
********************
Τι εχουμε εδώ; Η Δανάη ζηλιάρα; Αλλά και ο Αλεξ δε πάει πίσω. Ποια θέλει να κάνει να ζηλέψει και έχει τη Ζωη; Βάσανο λίγο αλλά οκ. Έχει ακόμα μέλλον μέχρι να μάθουμε😂