Κεφάλαιο 12
- άντε ρε Άλεξ αγόρ…
Δε πρόλαβα να ολοκληρώσω τη πρόταση μου. Έμεινα με αυτό που αντίκρισα. Άνοιξα τη πόρτα και είδα ένα Πάνο μέσα στα αίματα.
- ΠΆΝΟ; Τι έπαθες;
- που είναι η Δανάη;
Δε πρόλαβα να τη φωνάξω. κατέβαινε ήδη τις σκάλες. Μόλις τον είδε σοκαρίστηκε.
- τι έπαθες;
Τον ρώτησε και τον αγκάλιασε.
- ήρθε ο Άλεξ από το σπίτι. Ήθελε να μου μιλήσει.
- που είναι τώρα;
Ανασήκωσε του ώμους και πήγα γρήγορα να πάρω τα κλειδιά του αυτοκινήτου. Βγήκα από το σπίτι και πήγα γρήγορα να τον μαζέψω. Ήξερα που ήταν.
Danae's pov
Ήρθε σπίτι ο Πάνος μέσα στα αίματα. Ο Νίκος έφυγε να πάει να βρει τον Άλεξ και μείναμε οι δυο μας και άρχισα να του βάζω οινόπνευμα και μπενταντίν στις πληγές του.
- δε ξέρω τι κόλλημα έχει φάει μαζί μου τελευταία. Δε ξέρω γιατί τα έχει βάλει μαζί μου. Ήρθε σπίτι και μου έδωσε μια μπουνιά και μου είπε “αυτό για να μάθεις να μου παίρνεις ότι μου ανήκει” δε κατάλαβα για ποιο πράγμα μιλούσε…
Ότι του ανήκει… εγώ φταίω. Δεν έπρεπε να τον φιλήσω στο πάρκο. Έπρεπε να το φανταστώ. Γι αυτό με πήγε εκεί να μου εξηγήσει. Γι αυτό μου εμπιστεύτηκε όλα αυτά. Για εμένα πήγε εκεί. Όχι ρε γαμώτο…
- και τι έκανες;
- του ανταπέδωσα τη μπουνιά. Γίναμε και οι δύο μέσα στα αίματα μέχρι που μπήκε ο πατέρας μου και μας χώρισε.
Niko's pov
Σταμάτησα το αυτοκίνητο. Χα! Ήμουν σίγουρος ότι θα τον έβρισκα εδώ. Ξεχώρισα τη μηχανή του. Πήγα στο τοίχο του και τον είδα να ζωγραφίζει. Τον έπιασα από τον ώμο και τον γύρισα προς το μέρος μου.
- γιατί πλάκωσες το Πάνο;
- για να μάθει να μου παίρνει ότι μου ανήκει. Γι αυτό.
- τι; Τι σου ανήκει και το έχει αυτός;
Γούρλωσα τα μάτια μου ενώ εκείνος πήγε να συνεχίσει. Τον έπιασα από το γιακά.
- σου αρέσει η αδερφή μου ρε μαλάκα;
- όχι! Δε μου αρέσει η αδερφή σου. Και δεν εννοώ αυτή. Άσε με. Ξέρω εγώ τι λέω. Με παρατάς τώρα;
- Όχι Άλεξ δε σε παρατάω. Θα κάτσω εδώ να σου κάνω παρέα γιατί δεν είσαι καλά και δεν είμαι ούτε εγώ.
Είπα βγάζοντας ένα σπρέι από τη τσέπη μου. Με αγκάλιασε και συνέχισε να βάφει το τοίχο του ενώ εγώ πήγα τον δικό μου.
Danae's pov
Ο Πάνος έφυγε και λίγο αργότερα ήρθαν ο Νίκος με τον Άλεξ
- τι πρόβλημα έχεις τέλος πάντων; Γιατί πλάκωσες το Πάνο;
- έτσι ήθελα και έτσι αισθανόμουν να κάνω εντάξει; Παράταμε.
- όχι δε σε παρατάω. Να πας να ζητήσεις συγγνώμη από το Πάνο. Αν δε το κάνεις…
- τι; Τι θα κάνεις; Θα με βαρέσεις
- δε πρόκειται να σε ξανά εμπιστευτώ ποτέ. Δε πρόκειται να σου ξανά μιλήσω ΠΟΤΤΈ. Αρκετά προβλήματα δημιούργησες.
- όου… παιδιά να σας αφήσω να τα πείτε για λίγο. Πάω στην Άννα. Μη πλακωθείτε.
Είπε ο Νίκος κι έφυγε.
- αυτό είναι το ευχαριστώ που έκανα τόσα για εσένα; Σου δημιούργησα και πρόβλημα; Όλα για εσένα τα έκανα. Τι άλλο να κάνω για να με εμπιστευτείς;
- τίποτα. Δε θέλω να ξέρω τίποτα για εσένα. Αρκετά.
- τον άλλο τον είδες μέσα στα αίματα για εμένα δεν είπες τίποτα που με χτύπησε.
- εκείνος δε σου επιτέθηκε όμως.
- ναι αλλά με χτύπησε και εκείνος. Και μη τον πολύ εμπιστεύεσαι γιατί ότι κάνω εγώ με τη Ζωή κάνει κι εκείνος με τη Σμαράγδα εδώ και τόσο καιρό.
- τι;
- τ- τίποτα.
- θα σταματήσεις να πετάς σπόντες συνέχεια; Σου είπα ότι δε θα το έκανε ποτέ αυτό.
- έτσι πίστευε. Ότι είναι αφιερωμένος σε εσένα. Έλεγες εσύ ότι δεν είσαι άνθρωπος που θα απατήσει. Εκείνος το έκανε όμως.
Του έδωσα ένα δυνατό χαστούκι.
- είσαι πολύ μαλάκας τελικά. Ο Πάνος δε θα το έκανε ποτέ αυτό. Ούτε μια φορά.
- α ναι; Αν θες να με εμπιστευτείς για κάτι πραγματικά σοβαρό ψάξε τις φωτογραφίες του. Θα δεις πόσες έχει με τη Σμαράγδα.
- δε σε εμπιστεύομαι. Φύγε. Δε θέλω να σε βλέπω. Πως μπόρεσες να πεις κάτι τέτοιο για εκείνο;
- όπως θες.
Είπε και έφυγε από το σπίτι. Πλέον έκλαιγα
Alex's pov
Πήγα στο σπίτι του Πάνου. Ναι πάλι. Μου άνοιξε ο αδερφός του.
- είναι εδώ ο Πάνος; Πρέπει να του μιλήσω.
- να φοβάμαι;
- δε θα τσακωθούμε… πολύ.
- μη πλακωθείτε πάλι.
Ανασήκωσα τους ώμους και με πήγε σε εκείνο. Με άφησε έξω από το δωμάτιό του. Χτύπησα τη πόρτα.
- τι θες πάλι στο σπίτι μου;
Μπήκα μέσα κι έκλεισα τη πόρτα. Τον έπιασα από το γιακά.
- άκου να σου πω. Ξέρουμε πολύ καλά και οι δύο τι κάνεις κάθε φορά στο σπίτι της Σμαράγδας.
- πω ρε φίλε τι θες με τη ζωή μου; Εσύ έχεις τη Ζωή. Χέσε με.
- εγώ δεν έχω δύο. Και η Ζωή δεν είναι μόνο μαζί μου.
- και;
- η Δανάη σε αγαπάει. Γιατί της το κάνεις αυτό;
- δε της κάνω τίποτα. Και η Δανάη δε μου κάθεται. Γι αυτό κυρίως έχω τη Σμαράγδα.
- προσπαθείς να τη πληγώσεις δηλαδή.
- δε προσπαθώ να τη πληγώσω. Τη αγαπάω.
- φαίνεται.
- πω ρε φίλε τι θες πια;
- να σταματήσεις να την απατάς.
- κι εσένα τι σε νοιάζει; Τη μισείς έτσι κι αλλιώς.
- δε με νοιάζει πρέπει να μάθει την αλήθεια.
- υποχέθηκες ότι δε θα πεις τίποτα.
- κι εσύ ότι δε θα τη κορόιδευες. Νόμιζα ότι ήταν μια ξεπέτα, αλλά απ’ ότι φαίνεται αποφάσισες να το συνεχίσεις. Κάνε ότι καταλαβαίνεις. Από εμένα μη περιμένεις και πολλά. Πρέπει να μάθει την αλήθεια.
- γιατί το κάνεις τώρα αυτό;
- Γιατί δεν έχω καμία όρεξη να χάσω το κολλητό μου. Έτσι και μάθει ο Νίκος ότι ήξερα θα τον χάσω και δε γουστάρω να γίνει κάτι τέτοιο.
Του άφησα το γιακά και έφυγα. Ο Νίκος ήξερε ότι ο Πάνος είχε πάει μια φορά με τη Σμαράγδα. Του είχα δείξει μια φωτογραφία που είχε πέσει στα χέριαμου, μια μέρα στο σπίτι τους. (Όταν του είχε ακούσει η Δανάη αν θυμάστε). Απλά δεν ήξερε ότι συνεχίζονταν ακόμα. Ήμουν έξω από το σπίτι της. Ήρθαν στο μυαλό μου όλες αυτές οι σκηνές με το Πάνο. Όχι. Δε θα του τη χαρίσω αυτή τη φορά.
Danae's pov
Λίγη ώρα μετά μου ήρθε μήνυμα από τον Άλεξ. Μια φωτογραφία. Το άνοιξα και αυτό που είδα ήταν μαχαίρι στη καρδιά μου. Ο Πάνος αγκαλιά με τη Σμαράγδα να τρώνε παγωτό και να είναι έτοιμοι να φιληθούν. Ένοιωθα τα δάκρυά μου να τρέχουν στα μάγουλά μου. Πως μπόρεσε; Είχε δίκιο ο Άλεξ τελικά. “σταμάτα να κλαις για μαλάκες” μου έστειλε λίγο αργότερα. “δε κλαίω. Είμαι μια χαρά.”, “αφου σε βλέπω.” Είπε. Κοίταξα τη μπαλκονόπορτα και ήταν εκεί. Του άνοιξα αφού σκούπισα τα δάκρυά μου.
- τι θες; Ο φίλος σου δεν είναι εδώ
- το ξέρω.
- γιατί μου το έστειλες;
- προτιμούσες να μη το ήξερες και να σε κορόιδευε;
Έπεσα στην αγκαλιά του. Υπερβολική αντίδραση αλλά δε ξέρω γιατί το έκανα. Αυτό μου ήρθε εκείνη τη στιγμή να κάνω. Να τον εμπιστευτώ. Ξαφνιάστηκε με τη κίνηση που έκανα αλλά μετά με αγκάλιασε και εκείνος. Μετά από λίγο με άφησε.
- ακολούθησέ με.
- δε θέλω να σε ξανά εμπιστευτώ.
- οκ. Όπως θες. Άρα θα κάτσεις εδώ μόνη σου; Και θα με αφήσεις και εμένα έτσι;
Μου έκανε νόημα να πάω να πάρω το κράνος μου και τον ακολούθησα. Έβαλε κι εκείνος το δικό του και έβαλε μπρος τη μηχανή. Τον κρατούσα από τη μέση και με πήγαινε προς ένα μέρος που δεν είχα ιδέα ότι υπάρχει. Ήταν ένα εριπομένο γήπεδο. Ένα γήπεδο που φαίνονταν ότι ήταν πολλών χρόνων. Έμοιαζε φτωχή γειτονιά και δεν είχε πολλά σπίτια. Κατέβηκα. Με βοήθησε να βγάλω το κράνος και ξεκινήσαμε να περπατάμε.
- εδώ μεγάλωσα. Μέναμε εδώ μέχρι τα εννιά μου. Μετά μετακομίσαμε σε άλλη γειτονιά. Ακολούθησε με αλλά θα είσαι πάντα δίπλα μου.
Είπε και χαμογέλασε πονηρά. Χτύπησε τη πόρτα ενός σπιτιού, πάλι φτωχού, και άνοιξε ένα παιδί, μαύρο σε χρώμα, φαινόταν συμπαθητικό. Κρυφτήκαμε πίσω από το τοίχο. Πετάχτηκε ο Άλεξ μπροστά του με αποτέλεσμα να τρωμάξει.
- χαχαχα!Μια ζωή με αυτό θα τη πατάς ρε φίλε!
Γέλασε και εκείνος και αφού χαιρετήθηκαν μου έκανε νόημα να βγω.
- λοιπόν Δανάη αυτός είναι ο Ray. Ήταν κολλητός μου πριν τον αδερφό σου. Μισή ώρα μαζί του αρκεί για να περάσεις υπέροχα. Θα γελάσεις πάρα πολύ μαζί του. Ray αυτή είναι η Δανάη, η αδερφή του κολλητού μου.
- και κοπέλα σου.
- τι λες ρε μαλάκα; Σιγά μη είναι η κοπέλα μου αυτή.
- χάρηκα Δανάη.
Είπα με χαμόγελο
- κι εγώ.
- επίσης εδώ θα καταλάβεις ότι όλα αυτά που λέω για το Νίκο ισχύουν και ότι δε προσπαθώ να τον κάνω σαν εμένα.
Το εννοούσε. Μου γνώρισε όλη του την “οικογένεια”. Όλα τα παιδιά της γειτονιάς έκαναν παρέα μεταξύ τους και ήταν όλοι τόσο δεμένοι μεταξύ τους. Πόσο όμορφη εικόνα ήταν αυτή… Όλα τα παιδιά ήταν πολύ συμπαθητικά και πολύ ευγενικά… και φυσικά πάνω απ’ όλα όχι σα τον Άλεξ. Δεν ήταν αλήτες σαν εκείνο. Καθίσαμε μέχρι το βράδυ. Στις δύο ήμασταν έξω από το σπίτι μου. Με βοήθησε να βγάλω το κράνος και μου το έδωσε. Χαμογέλασα και τον ευχαρίστησα. Μπήκα στο σπίτι. Ο Νίκος δεν ήταν εδώ. Στην Άννα θα ήταν ακόμα. Πήγα πάνω. Είχα μήνυμα από τον Άλεξ. “ελπίζω να άξιζε το κόπο που σε πήγα εκεί”, “ναι! Σε ευχαριστώ για απόψε. Ήταν όλα τέλεια!”, “τίποτα” μετά από λίγο μου ήρθε μήνυμα από το μαλάκα το Πάνο. “αύριο το πρωί θα περάσω να σε πάρω από το σπίτι σου στις οχτώ. Να είσαι έτοιμη.” του έστειλα ένα “καλά” και το έκλεισα.
*************************
Τι έχουμε εδώ; Κι άλλοι τσακωμοι... συγγνώμη παιδιά αλλά δεν άντεξα πολύ... βασικά είναι τα κεφάλαια τέτοια. Είναι μια φάση. Σε λίγο θα έχουμε πιο ειρηνηκή ατμόσφαιρα, υπομονή. Κι άλλες πληροφωρίες βγήκαν στη φόρα. Κάθε κεφάλαιο και κάτι κενούργιο. Τουλάχιστον έχει κάπου και κάτι πιο ενδιαφέρον. Λοιπόν νομίζω πως έχουν αρχίσει να τα βρήσκουν σιγά σιγά ο Αλεξ και η Δανάη ε; Θα δούμε που θα καταλήξουν τελικά (από το ένα θέμα στο άλλο πετάγωμαι😂😂)
Btw πρόσθεσα τη μηχάνη του Αλεξ ως εικόνα κεφαλαίου (νωρίς το θυμήθηκα το ξέρω😅)