Κεφάλαιο 4
Niko's pov
Ήρθε σήμερα το πρωί σπίτι ο Άλεξ μέσα στα σημάδια και στις κόντρες. Δε ξέρω τι έπαθε πάντως δε πρέπει μα μου είπε την αλήθεια. Το μόνο που μου είπε ήταν ότι πλακώθηκε με κάτι αγόρια λίγο παρακάτω από το πάρκο. Κάτσαμε και να παίξουμε playstation. Μόλις η Δανάη πήγε πάνω μπορούσαμε να μιλήσουμε πιο ελεύθερα.
- πως περάσατε με τη Ζωή;
- με ποια; Πότε
- σήμερα το πρωί με τη Ζωή δε βγήκατε;
- ναι…
- και;
- ε… εντάξει μωρέ... καλά.
- τι αυτό ήταν; Καλά; Συγγνώμη. Δεν τη πήδηξες;
- μπα…
- αααα… Είσαι άρρωστος εσύ Λέγε τι γίνεται.
- ε… δεν είχα πολύ όρεξη… δε μπορούσα ρε παιδί μου να της το κάνω αυτό.
- τι να της κάνεις; Ποιανής
- τίποτα… άστο.
- καλά με δουέυεις;
- όχι. Άστο σου λέω. Κάτι δικά μου με τη μάνα μου.
- μα δε θα γαγούσες τη μάνα σου. Τη Ζωή θα γαμούσες.
- το ξέρω. Απλά δεν είχα διάθεση ρε παιδί μου να το κάνω.
- ωραία το δέχομαι. Τώρα λέγε με ποια έχεις κολλήσει έτσι.
- με καμία. Γιατί κολλάω εγώ;
- καλά ότι πεις. και τώρα σε πιστεύω. Άσε με ρε συ Άλεξ, νόμιζα ότι τα λέγαμε όλα.
- τα λέμε. Να σου πω. Μη τσακωθούμε τώρα εντάξει; Άσε με δεν έχω διάθεση να τσακωθώ και μαζί σου.
- γιατί με ποιον άλλο τσακώθηκες;
- ε; Με την αδερφή σου πριν λίγο δε τσακώθηκα;
- αααααα καλά. Δε πας καλά. Κάποτε γελούσες που τσακωνόσασταν.
- ναι. Ακόμα γελάω. Αλλά εσύ ήσουν αυτός που έλεγε πριν να μη τσακωνόμαστε.
Τον κοίταξα περίεργα. Δε μίλησα. Απλά συνεχίσαμε να παίζουμε;
Danae's pov
Λίγο αργότερα. κατεβήκαμε κάτω με την Ιωάννα γιατί έπρεπε να φύγει και τους βρήκα όλου μαζεμένους εκεί. Και όταν λέω όλους εννοώ και τις μαλακισμένες μαζί. Η μια να τρίβεται στο Άλεξ και η άλλη στο Νίκο. Τώρα εγώ τι έπρπε να κάνω για πειτε μου; Χαιρέτησα την Ιωάννα και έφυγε.
- γιατί πρέπει να γίνεσαι τόσο ηλίθια ώρες ώρες;
Είπε ο Άλεξ και η Ζωή γέλασε.
- άκου να σου πω. Ότι θέλω θα γίνομαι. Και το σπίτι μας δεν είναι μπουρδέλο. Να πάρεις τη πουτανίτσα σου και να πάτε σπιτάκι σου. Ήθελα να ήξερα τι λέει η μάνα σου με όλες αυτές που της κουβαλάς.
- άκου να σου πω. Τη μάνα μου μη τη πιάνεις στο στόμα σου, εντάξει; Δεν έχεις καμία δουλειά να ασχολείσαι με εκείνη.
Είπε καθώς είχε σηκωθεί και είχε σταθεί μπροστά μου κρατώντας μου το ένα χέρι στο ύψος του κεφαλιού μου, με βίαιο τρόπο, έτοιμος να με χτυπήσει. Ήμασταν σε απόσταση αναπνοής στη κυριολεξία. Η άλλη είχε πάρει ένα βλέμμα εκδίκησης, ενώ ο Άλεξ με κοίταζε στα μάτια και είχε μείνει. Σα να είδε τέρας με άφησε απότομα και πήγε δίπλα της.
- φύγε πήγαινε στο δωμάτιο σου.
- γιατί;
- ΈΤΣΙ! ΘΈΛΩ ΝΑ ΜΙΛΉΣΩ ΣΤΟ ΝΙΚΟ ΦΎΓΕ.
Φώναξε και έκανε νόημα στις άλλες δύο να φύγουν και αυτές.
- Δανάη πήγαινε λίγο σε παρακαλώ.
- είπε ο Νίκος και άρχισα να ανεβαίνω.
Niko's pov
Τσακώθηκαν με τη Δανάη για άλλη μια φορά μόνο που αυτή τη φορά ο Άλεξ ήταν έξαλλος μαζί της και της επιτέθηκε. Είχαν έρθει πολύ κοντά. Κοιτάζονταν για κάποια δευτερόλεπτα και ο Άλεξ ήρθε και κάθισε ξαανάα δίπλα μου. Ήθελε να μου πει. Ήταν αρκετά ταραγμένος.
- φίλε την είδα, πάλι.
Είπε ενώ ανασενε βαριά.
- τι; Τι εννοείς;
- στα μάτια της. Έχει τα μάτια της. Δε ξέρω. Ήταν σα να έβλεπα το πρόσωπό της.
- έλα αδερφέ ηρέμησε. Δεν ήταν εκείνη το ξέρεις.
- δε ξέρω γιατί. Δε μπορώ να της κάνω κακό. Όχι ότι θα έκανα ποτέ κακό σε κορίτσι αλλά τώρα..
- την έχεις ξαναδεί;
- όχι είχα πάρα πολύ καιρό να τη δω. Αλλά… δε ξέρω που κολλάει η αδερφή σου με αυτό. Δε την έχω ξαναδεί ποτέ στην αδερφή σου.
- είναι ότι σου λείπει πολύ. Άκουσε με. Ξέρεις πολύ καλά ότι δε μπορείς να τη φέρεις πίσω από εκεί που είναι. Κάτσε να πάω να σου βάλω λίγο νερό να ηρεμίσεις.
- Νίκο… φοβάμαι. Φοβήθηκα να τη ξαναδώ και φοβάμαι το πότε θα τη ξαναδώ.
- θέλεις να τη ξαναδείς έτσι;
- φυσικά. Την αγαπάω ακόμα. Αλλά δε ξέρω. Φοβάμαι να τη δω.
- να μη φοβάσαι. Αυτό είναι χαζομάρα.
- μου μίλησε.
- ποιος;
- αυτή. Μου μίλησε.
- πότε; Και τι σου είπε;
- τη τελευταία φορά που την είδα. Μου είπε ότι δε της δίνω σημασία πια και με έβαλε να της υποσχεθώ ότι θα προσέχω και ότι δε θα γίνω αλήτης.
- κι εσύ έγινες.
- ήμουν και πριν της το υποσχεθώ!
- σε βλέπει. Σε βλέπει. Δε μπορείς να της κρύψεις τίποτα το ξέρεις;
Ξεροκατάπιε και στήριξε το κεφάλι του στα χέρια του και κοίταξε το πάτωμα αγανακτισμένος
Danae's pov
Ανέβηκα στο δωμάτιό μου. Εγώ έφταιγα τώρα; Τι του έκανα; Κάτι για υποσχέσεις και για μία κοπέλα που δε κατάλαβα τι ακριβώς ήταν. Τους άκουγα που φώναζαν ορισμένα πράγματα. Μετά που σταμάτησαν κατέβηκα. Ο Άλεξ ήταν σε κατάσταση σοκ και έπαιζαν playstation να ηρεμήσουν. Πήγα και κάθισα δίπλα στον αδερφό μου.
Alex's pov
Ο Νίκος κάλεσε την Άννα και τη Ζωή. Κατέβηκαν κάτω και τα κορίτσια και μόλις έφυγε η Ιωάννα άρχισα να τη πειράζω. Μέχρι που είπε κάτι για τη μάνα μου. Δε μου άρεσε να μιλάνε οι άλλοι για εκείνη. Σηκώθηκα απότομα και την έπιασα απειλητικά από το χέρι σα να ήμουν έτοιμος να τη χτυπήσω. Τη κοίταξα στα μάτια. Τρόμαξα. Στα μάτια της απεικονίστηκε το βλέμμα της Ανδριάνας. Αυτό το πράσινο χρώμα των ματιών της και αυτό το παιχνιδιάρικο βλέμμα, που πάντα τη θυμάμαι να γελούσε. Ποτέ δεν είχα παρατηρήσει τα μάτια της Δανάης. Απομακρύνθηκα απότομα από εκείνη φρικαρισμένος. Τους διώξαμε όλους και μείναμε μόνοι μας με το Νίκο να του μιλήσω.
Ο Νίκος ήξερε τα πάντα για την Ανδριάνα. Του είχα πει τα πάντα για εκείνη. Πόσο την αγαπούσα, πόσο μου άρεσε που περνούσα χρόνο μαζί της… ήξερε τα πάντα. Όταν του είπα ότι την είδα γούρλωσε τα μάτια του. Είχα πολύ καιρό να τη δω. Πάνω από μήνα. Πάνω από δύο μήνες μάλλον. Ένα βράδυ ήρθε στο όνειρό μου. Άρχισε να μου λέει πόσο πολύ της είχα λείψει και πόσο μεγάλωσα. Μετά με έβαλε να της υποσχεθώ ότι δε θα μπλέξω ποτέ με τσιγάρα, ναρκωτικά και με την αλητεία. Της το υποσχέθηκα. Ο μαλάκας. Και είχα ήδη αρχίσει να φέρομαι παράνομα. Μπορεί να μη έμπλεξα ποτέ με ναρκωτικά αλλά όλα τα άλλα τα έκανα. Και με τη αλητεία έμπλεξα και το κάπνισμα άρχισα και τη πλήγωσα κιόλας. Όλη μέρα δε μπορούσα να βγάλω από το μυαλό μου τα μάτια της. Η μάλλον όχι. Τα μάτια της Δανάης που έμοιαζαν πάρα πολύ με της Ανδριάνας. μακάρι να ήταν ακόμα μαζί μου. Θυμάμαι σα χθες που ερχόταν στο δωμάτιο μου και μου ζητούσε να παίξουμε. Που μου ζητούσε να τη πάω στο πάρκο… μπήκα σπίτι και πήγα κατευθείαν στο δωμάτιο μου αποφεύγοντας τις ερωτήσεις της μάνας μου. Κάπνισα ένα πακέτο όλη μέρα. Όσο τη θυμάμαι στεναχωριέμαι περισσότερο που την έχασα.
Danae's pov
Το άλλο πρωί ήρθε ο Αλεξ από το σπίτι να πάρει το Νίκο. Του άνοιξα εγώ. Για κάποιο λόγο απέφευγε να με κοιτάξει.
- που είναι η Ανδριάνα, ο Νίκος, ο Νίκος που είναι;
Είπε γρήγορα και τον κοίταξα περίεργα.
- στο μπάνιο είναι έρχεται σε δύο.
- ναι…
Πήγα προς τη σκάλα αλλά η φωνή του με σταμάτησε.
- Δανάη;
Γύρισα προς το μέρος του.
- συγγνώμη που σου επιτέθηκα χθες…
Είπε σιγανά, χωρίς να μου ρίξει ούτε μια ματιά, ενώ είχε κάτσε στο καναπέ και το κοίταξα έκπληκτη.
- είσαι καλά;
Ανασήκωσε τους ώμους. Ήμουν έτοιμη να πάω να κάτσω δίπλα του αλλά βγήκε ο Νίκος από το μπάνιο και με έσωσε για λίγο. Μόλις τον είδε έτρεξε προς το μέρος του.
- είναι μαζί μου.
- ΤΙ;
- την είδα είναι μαζί μου!
Είπε πιο δυνατά αυτή τη φορά. Οι ανάσες του άρχισαν γίνονταν όλο και πιο βαριές και είχε ιδρώσει όσο το σκεφτόταν.
- ηρέμησε γαμώ! Άκου λίγο Δε θα σου κάνει τίποτα.
- ακούς τι λες; Έτσι και μάθει ότι καπνίζω θα τη χάσω για πάντα.
Είπε βουρκωμένος.
- Δανάη πήγαινε φερ’ του λίγο νερό.
Υπάκουσα και σε δύο λεπτά ήμουν πίσω. “τι έχει τέλος πάντων; Εγώ τον έκανα έτσι; Γιατί; Πώς;” Το νερό το ύπιε μονορούφι και άφησε το ποτήρι πάνω στο τραπεζάκι. Έτρεμε.
- πάω να πάρω το κινητό μου από πάνω να πάμε καμία βόλτα να ηρεμήσεις.
Ανέβηκε πάνω και τον άφησε μαζί μου. Τώρα αυτόν τι να τον κάνω; Έτρεμε ολόκληρος.
- να σου βάλω άλλο ένα ποτήρι νερό μήπως συνέλθεις λίγο;
- μπορείς απλά να με πεις μαλάκα; Εύκολο σου είναι πες το!
- όχι γιατί να το κάνω; Δε μου έκανες κάτι.
- ΠΕΣ ΤΟ ΕΊΣΑΙ ΜΑΛΆΚΑΣ! ΠΕΣ ΤΟ!
Είπε και πήρε στα χέρια του ένα τσιγάρο. Του έδωσα μια δυνατή στο χέρι με αποτέλεσμα να του πέσει.
- μπορείς να το αφήσεις κάτω επιτέλους; Έχω βαρεθεί να σε βλέπω με ένα τσιγάρο στο χέρι.
Με κοίταξε έκπληκτος και τρομαγμένος.
- ε- ε- εσύ βαρέθηκες ν- να με βλέπεις;
- ναι! (έκανα μια μικρή παύση) είπα κάτι κακό;
Είχε πάρει μια έκφραση σα να είδε φάντασμα. Ο Νίκος εμφανίστηκε στις σκάλες.
- ΠΆΜΕ! ΤΏΡΑ!
Του είπε και με κοιτούσε περίεργα.
- τι του έκανες;
- τίποτα. Δεν είπα κάτι κακό. Αλήθεια.
Είπα κι έφυγαν. Κάτι είχε. Μετά από κάμποση ώρα γύρισαν στο σπίτι και στρώθηκαν και οι δύο στο playstation για άλλη μια φορά. Δε πήγα κοντά του για να μη τον ταράξω πάλι. Αν βέβαια ήμουν εγώ η αιτία. Μετά από λίγο με φώναξαν κι εμένα κάτω. Κάθισα λίγο μαζί τους και μετά ο Άλεξ έφυγε.
Το άλλο πρωί ο Νίκος άργησε να σηκωθεί ε αποτέλεσμα όταν ήρθε ο Άλεξ να μην έχει ετοιμαστεί και, έκπληξη, έκατσα πάλι εγώ μαζί με εκείνο και τη τρέλα του. Χτύπησε το κουδούνι. Άνοιξα τη πόρτα και τον βρήκα με κόκκινα μάτια και σα να έκλαιγε. Φαινόταν ότι δεν είχε κοιμηθεί.
- που είναι ο Νίκος;
Με ρώτησε με βραχνή φωνή.
- δ- δεν έχει ετοιμαστεί ακόμα. Κάτσε.
Έκατσε στο καναπέ και ήταν σε άθλια κατάσταση. Είχε στιρίξει στα χέρια του στο κεφάλι κοίταζε το πάτωμα και έτριβε τα μάτια του ακούγονταν οι ανάσες του που δεν έβγαιναν σε σταθερό ρυθμό.
- θες να σου φέρω κάτι να πιεις; Κάνα νερό…
- ποτό έχεις;
- ποτό;; Πάς καλά;
Ανασήκωσε τους ώμους.
- δε σου βάζω ποτό πρωί πρωί έχεις και σχολείο.
- ναι. Είναι και αυτό;
- εσύ τι λες; Δεν έχει σήμερα;
Ήταν έτοιμος να βγάλει το πακέτο με τα τσιγάρα από τη τσέπη του. Με κοίταξε και τα ξανά έβαλε πάλι μέσα.
- θες να φωνάξω το Νίκο να του μιλήσεις; Δε σε βλέπω τόσο καλά.
- αν μπορείς… δε ξέρω. Ή άμα είναι να πάω εγώ πάνω.
Πήγα να τον φωνάξω. Μπήκα μέσα και τον βρήκα με το μποξεράκι.
- έχει έρθει ο Άλεξ. Δε κατεβαίνεις; Δεν είναι καθόλου καλά.
- το ξέρω.
- φάνηκε σα να έκλαιγε
- κλαίει; Βάζω παντελόνι και έρχομαι.
Κατέβηκα κάτω και τον βρήκα δακρυσμένο.
- σε λίγο κατεβαίνει.
Ξεροκατάπιε και κατέβασε το κεφάλι. Ο Νίκος κατέβηκε τις σκάλες τρέχοντας και πήγε στον Άλεξ. Τον κοίταξε.
- τη πλήγωσα…
- τι εννοείς;
- την είδα. Ήρθε στον ύπνο μου. Έκλαιγε. Την απογοήτευσα.
- σταμάτα. Σταμάτα να κλαίς. Δε σου είπε τίποτα;
- όχι. Την είδα καθισμένη στο κρεβάτι της να κλαίει.
- μπορεί να μην έκλαιγε για εσένα.
- δε ξέρω. Φοβάμαι. Την αγαπάω.
Συνέχισαν να μιλάνε. Δε πήγαν σχολείο. Εγώ έφυγα και τους βρήκα πάλι στο καναπέ να παίζουν. Ανέβηκα κατευθείαν στο δωμάτιό μου.
*********************
Γεια σας!! Ενταξει το παρακανα λίγο νομίζω. Δεν έπρεπε να κάνω τον Άλεξ να κλάψει αλλά τέλος πάντων. Έχουμε λίγα αγχοτικά σημειά (καλά ίσως πολλά), σόρι αλλά δεν άντεξα χωρίς να βάλω κάτι τέτοιο. Ελπίζω να σας άρεσε😘