Κεφάλαιο 3
Το Σάββατο το βράδυ πήγαμε στο Rock και ήταν σχεδόν γεμάτο. Ο Πάνος, τον πήρα αλλά τελικά δυστυχώς δε μπορούσε να έρθει μαζί μας. Ο Άλεξ δε μπορώ να πω και ότι ξετρελάθηκε από τη χαρά του που μας είδε όλου μαζί μία παρέα. Ιδικά όταν είδε εμένα συγκεκριμένα καθόμασταν και πίναμε όλο το βράδυ. Άρχισα να ζαλίζομαι και βγήκα έξω να πάρω λίγο αέρα. Ένας άντρας με ακολούθησε. Με τράβηξε και με έριξε πάνω στο τοίχο μόλις βγήκαμε από το μαγαζί. Είχε έρθει σε μια πολύ κοντινή απόσταση που μπορούσα να μυρίσω στην ανάσα του το αλκοόλ. Βότκα. Προσπάθησα να τον σπρώξω μακρυά μου αλλά δε κουνήθηκε. Πήγε να με φιλήσει και στο επόμενο δευτερόλεπτο ήταν πεσμένος στο πάτωμα. Γύρισα και είδα τον Άλεξ!? Ο άγνωστος άντρας σηκώθηκε απότομα και πήγε να του επιτεθεί όταν του έριξε μια δυνατή μπουνιά ρίχνοντας τον κάτω και αίματα να τρέχουν από τη μύτη του. Ο τύπος ήταν έξαλλος. Ο άγνωστος άντρας έριξε μια μπουνιά στα δόντια του Αλεξ και άρχισε να αιμορραγεί και αυτός. Άρχισαν να πλακώνονται μέχρι ο Αλεξ να του δώσει μια δυνατή στο ματι και να πέσει κάτω. Με έπιασε από το χέρι και με πήγε στη μηχανή του.
- ανάβα. ΤΏΡΑ!
Μου φώναξε αφού με είδε λίγο διστακτική και ανέβηκα πριν προλάβει ο τύπος να σηκωθεί από κάτω και να έρθει προς το μέρος μας. Τον αγκάλιασα σφιχτά νιώθοντας ασφαλής και προσπαθώντας να ξεχάσω τι μόλις είχα ζήσει και τι πρόκειται να μου συνέβαινε αν δεν ήταν εκείνος εκείνη τη στιγμή εκεί. Η μηχανή σταμάτησε μπροστά από το σπίτι μου.
- έλα. Νομίζω αρκετά έζησες για απόψε. Φτάνει δε νομίζεις;
- σ- σε ευχαριστώ...
Ψέλλισα και με κοίταξε έκπλικτος.
- εσύ; Με ευχαριστείς; Από πότε;
- ναι μη το συνηθίσεις
- έλα μην ακούς τις μαλακίες που λέω. Μη με ευχαριστείς. Δεν έκανα τίποτα.
- ναι. Αν δεν ήσουν εσύ...
- ΣΤΑΜΆΤΑ! Ήμουν γι αυτό σταμάτα.
- έλα μέσα.
- μπα... άστο.
- έλα δε μπορείς να πας σπίτι έτσι.
Υποχώρησε και μπήκε. Το έβαλα λίγο οινόπνευμα στις πληγές ενώ εκείνος έβγαζε αναστεναγμούς από το πόνο. Σε δέκα λεπτά είχαμε τελειώσει.
- ευχαριστώ.
- πλάκα κάνεις; Τώρα δε θα με έβρισκε κανείς.
- σε βρήκα εγω.
Τον συνόδευσα μέχρι τη πόρτα.
- σε ευχαριστώ και που με έφερες.
- όχι θα σε άφηνα εκεί. Ποιος ξέρει τι θα κάνει τώρα αυτός. Να προσέχεις.
- δε το περίμενα ότι θα το κάνει. Φοβήθηκα για το τι θα κάνει.
- το κατάλαβα. Από το τρόπο που με κράτησες.
- ναι αλλά κουβέντα στον αδερφό μου. Έτσι και μάθει τι έγινε...
- ξέρω. Δε πρόκειται να του έλεγα έτσι κι αλλιώς. Επιπόλαιος αλλά και υπερπροστατευτικός
Είπε και γελάσαμε. Ακούμπησε το χέρι του στο πιγούνι μου και μέσα σε δευτερόλεπτα ένοιωθα τα χείλη του πάνω στα δικά μου. Τραβίκτηκα.
- εμ... εγώ... ξέρεις... σόρι για... άστο πρέπει να φύγω.
- ναι πάω κι εγώ.
- α! Μη πεις τίποτα στους άλλους ότι σε έσωσα και τέτοια.
- οκ
Ούτε καληνύχτα δε μου είπε. Μπήκα στο σπίτι και έβαλα το χέρι μου μπροστά από το στόμα μου. Όχι ρε γαμώτο. Μόλις φίλησα τον χειρότερό μου εχθρό. Τον άνθρωπο που μου "έκλεψε" τον αδερφό. Αλλά από την άλλη ούτε που θα το θυμάται. Είχαμε πιει κιόλας λίγο. Δε θα το θυμάται... Λογικά... η τουλάχιστον αυτό θέλω να πιστεύω. Όλη τη νύχτα το σκεφτώμουν.
Ξύπνησα το πρωί και μόλις μπήκα στο σαλόνι είδα το Νίκο με τον Αλεξ φυσικά να παίζουν playstation. Δε μίλησα.
- βρε, βρε, κάποια κουράστηκε χθες.
Πέταξε το υπονοούμενο ο Αλεξ.
- δε κουράστηκα. Απλά κράτούσα δυνάμεις για το σημερινό.
- γιατί τι είναι σήμερα;
- τίποτα, απλά μάλλον δε θα κοιμηθώ εδώ.
"Παρ' τα τώρα, για να μάθεις να πετάς υπονοούμενα." σκέφτηκα. Το βλέμμα του έμοιαζε σα να αγρίεψε και με ρώτησε με ψυχραιμία και ηρεμία στο λόγο του
- και γιατί;
- γιατί δε θέλω. Θα σου δώσω και άδεια;
- δεν είπα κάτι.
Πήγα στη κουζίνα να φάω και ετοιμάστηκα. Με είδαν καλά στολισμένη και άρχισε πάλι η ανάκρυση με το Νίκο.
- για που το βάλαμε;
- για βόλτα
- μάλιστα. Με ποιον;
- με το πάνο.
Στο όνομά του ο Αλεξ με κοίταξε.
Alex's pov
Δε ξέρω τι μου συμβαίνει με αυτό το κορίτσι, την αδερφή του Νίκου. Όσο μου πάει κόντρα τόσο θέλω να τη βάλω κάτω και να της δείξω ποιος είμαι και τι βλακεία κάνει που μου πάει έτσι κόντρα. Αλλά αυτή η κόντρα είναι που μου αρέσει περισσότερο μέρα με τη μέρα. Μα τι λέω... αφού δε τη συμπαθούσα κάποτε. Χθες βγήκα τυχαία από το μπαρ να καπνίσω και είδα ένα τύπο να τη κολλάει στο τοίχο και να προσπαθεί να τη φιλήσει. Πριν καν προλάβει, τον έσπρωξα από πάνω της και τον έριξα στο πάτωμα. Σηκώθηκε και πήγε να μου επιτεθεί, πλακωθήκαμε λίγο αλλά μετά από μια μπουνιά που του έδωσα στη μύτη έπεσε κάτω ζαλισμένος. Την έπιασα από το χέρι και την οδήγησα στη μηχανή. Αφού ανέβηκε, με κράτησε σφιχτά. Τρόμαξε πραγματικά. Την άφησα σπίτι της και δε ξέρω γιατί τη φίλησα. Είχε το αγόρι της. Γιατί το έκανα αυτό; Μπήκε μέσα κι έφυγα.
Πήγα στο σπίτι μου. Η μάνα μου δεν είχε επιστρέψει ακόμα. Κλείστηκα στο δωμάτιό μου. Άρχισα Πάλι να τη σκέφτομαι. Πιο έντονα αυτή τη φορά. Τι μου έχει κάνει; Κοιμήθηκα με τη σκέψη της.
Το άλλο πρωί πήγα πάλι στο σπίτι του Νίκου. Εκείνη σηκώθηκε αργότερα. Μετά από ένα κρύο σχόλιο που έκανα η απάντηση που πήρα δε μου άρεσε καθόλου, μιας που μας ανακοίνωσε ότι θα έβγαινε με Πάνο. Τη κοίταξα. Τι σκατά του βρήκε αυτού του μαλάκα; Και λες και δε θυμάται τι έγινε χθες. Ή έτσι ήθελε να νομίζω. Ωραία έτσι πάει; Θα της δείξω εγώ. Ήμουν έξαλλος μέσα μου και προσπάθησα να μη το δείχνω. Μόλις έφυγε, έφυγα κι εγώ και είπα στη Ζωη να βρεθούμε στο πάρκο ραντεβού. Εκεί που θα πήγαινε και η Δανάη με το Πάνο. Ήθελα να τους έχω από κοντά.
Danae's pov
Πήγαμε στο πάρκο και τον βρήκα πάλι μπροστά μου να φιλιέται με αυτή τη πουτάνα. Που θα πάει αυτή η κατάσταση; Θα με ακολουθεί παντού; καλά χέστηκα με ποια είναι αλλά μου σπάει τα νεύρα. Δε του έδωσα παραπάνω σημασία.
Τελικά περάσαμε υπέροχα με το Πάνο και γελάσαμε κιόλας πολύ. Καλά βέβαια αν εξαιρέσουμε το γεγονός ότι μας κάρφωνε συνέχεια ο Άλεξ από απέναντι. Εκείνοι βέβαια το διαλύσανε πιο νωρίς από εμάς. Δυστυχώς όμως τον ξαναβρήκα στο σπίτι. Με κοιτούσε συνεχώς με μισό μάτι. Μόλις ο Νίκος πήγε στη κουζίνα δεν άντεξε άλλο.
- πως περάσατε;
- θαυμάσια! Με κέρασε και παγωτό...
- πως περάσατε σε ρώτησα. Δε σε ρώτησα τι κάνατε.
- καλά.
- δε πέρασες καλά χθες ε;
- όχι πέρασα καλά απλά... ξέρεις...
- ναι, ναι, θαυμάσιο παιδί η Ιωάννα. Αλλά εγώ δε τη συμπάθησα καθόλου. Να μη την ξανακάνεις παρέα.
Είπε και τον κοίταξα περίεργα. Όταν γύρισα είδα το Νίκο. Έτσι εξηγείται αυτή η ξαφνική αλλαγή συζήτησης
- ναι; Θα τη φέρνω πιο συχνά άμα είναι για να σου σπάω τα νεύρα ρε. Δε θα σε ρωτήσω με ποιον θα κάνω παρέα.
- έλα, έλα, για ηρεμήστε. Δύο λεπτά σας άφησα μόνους σας και αρχίσατε πάλι.
Σταματήσαμε να μιλάμε και εγώ πήγα στο δωμάτιό μου. Πήρα τηλέφωνο την Ιωάννα να έρθει από εδώ και σε λίγα λεπτά ακούστηκε το κουδούνι. κατέβηκα να ανοίξω.
- τι κάνεις όμορφη;
- τέλεια. Πάμε έχω να σου πω πολλά
- ναι, η παρέα των βλαμμένων.
Σχολίασε ο Αλεξ και τον αγριοκοίταξα. Δεν έδωσε σημασία παρά συνέχισε να παίζει playstation. Ανεβήκαμε στο δωμάτιό μου. Μόλις έκλεισα τη πόρτα την έβαλα να κάτσει στο κρεβάτι μου.
- χθες... που βγήκαμε... βγήκα λίγο έξω να πάρω λίγο αέρα και με στρίμωξε κάποιος λίγο παρακάτω.
- ΤΙ;
- ναι...
- και τι σου έκανε;
- τίποτα. Δε πρόλαβε. Ήταν ο Αλεξ παρά δίπλα και τον έσπρωξε προτού προλάβει να κάνει τίποτα. Έπαιξαν ξύλο.
- ααααα... πες ότι βγήκες με τον Άλεξ έξω.
- τι; Ιου. Δε το ήξερα ότι ήταν και εκείνος έξω. Δε τον είχα δει. Τέλος πάντων, δεν είναι εκεί το θέμα.
- ε τότε που είναι;
- στο ότι με φίλησε.
- τι; Ποιος; Που; Πότε;
- ο Αλεξ. Με έφερε ως το σπίτι μου με τη μηχανή, τον έβαλα λίγο μέσα και μετά αφού ξανά βγήκαμε με φίλησε. Μάλλον το μετάνοιωσε. Γιατί σήμερα τσακωθήκαμε κιόλας.
- α τον έβαλες και μέσα.
- ε όχι θα τον άφηνα να πάει στη μάνα του μέσα στα αίματα
- α σωστά. Γι αυτό το προσωπό του είναι έτσι...
- ναι...
- και εσύ από τότε που σε φίλησε δεν έχεις σταματήσει να τον σκέφτεσαι.
- τι λες; Φυσικά και έχω. Έτσι κι αλλιώς τα έχω με το Πάνο.
- αχχχ... ο Πάνος. Δε τον φτάνει ούτε στο μικρό δαχτυλάκι τον Άλεξ.
- μη λες βλακείες. Ο Άλεξ είναι μαλάκας. Ενώ ο Πάνος μου είναι μια χαρά παιδί.
- μαμάκιας. να σου πβ. Μεταξύ μας μιλάμε. Τον θες καταβάθος.
- δε τον θέλω. Είναι μαλάκας.
Μωρέ είχε δίκιο η Ιωάννα τότε. Λεπτό δε τον είχα βγάλει από το μυαλό μου μετά από εκείνο το φιλί. Ότι έλεγα το έλεγα για να πείσω πιο πολύ τον εαυτό μου, αλλά που να με ξανά πλησιάσει.
- τώρα πες την αλήθεια. Δεν ήθελες ο Πάνος να είναι λίγο πιο... Άλεξ;
- όχι.
- δεν εννοώ σα χαρακτήρας απέναντί σου. Εννοώ... δε θα ήθελες και ο Πάνος να οδηγούσε μια μηχανάρα σα του Άλεξ; Δεν θα ήθελες να ήσουν εσύ αυτή που θα έφευγε από το σχολείο με το αμόρε της πάνω σε μια μηχανή; Δεν θα ήθελες να μην ήταν τόσο μαμάκιας;
- ντάξει. Για να να λέμε την αλήθεια η μηχανή του δε παίζεται. Αλλά τον μισω! Κι ο Πάνος δεν είναι μαμάκιας.
- ναι αλλά ξανά σκέψου το. Εγώ άλλο βλέπω στο βλέμμα σου.
- τίποτα δε βλέπεις στο βλέμμα μου παρά μόνο μια ψυχρότητα και μίσος.
- καλά ότι πεις.
***************************
Το έκοψα λίγο απότομα αλλά δε πειράζει. Καλά ξέρετε πόσο άχριστη είμαι δε χρειάζεται να το ξαναλέω. Υπερέβαλα λίγο με το βιασμό αλλά τεσπα. Ο Αλεξ και η Δανάη! Οι δύο εχθροι μαζί; Καλά δε λέω τίποτα ακόμα. Θα δούμε! Ελπίζω να σας άρεσε!!