არჩევანი(დასრულებული)

მანქანაში ჩავჯექი და იუნას დავურეკე
-აბა რა ქენი აიღე ინტერვიუ?(იუნა)
-კი, რეპორტაჟიც ჩავწერეთ. ბატონი ლი მოდის ახლა ჩანაწერით, შენ რა შვები?(მე)
-რავიცი, მარკი ცუდად გახდა და დღეს ახალი ამბები მე უნდა წავიყვანო და ვემზადები(იუნა)
-მართლა? რა მოუვიდა?(მე)
-არ ვიცი(იუნა)
-ანუ ერთად ვერ შევჭამთ?(მე)
-ვერა მარტო მოგიწევს(იუნა)
-კარგი(მე)

პოლიციის განყოფილებასთან პატარა რესტორანი იყო. მივედი და Dakdoritang-ი შევუკვეთე(ვინც არ იცის Dakdoritang-ი არის კორეული ცხარე სუპი, ქათმის ხორცით, კარტოფილითა და უამრავი სურნელით). როგორც კი მოვრჩი მაშინვე კომპანიაში მივედი სადაც გაბრაზებული იუნგი დამხვდა, რომელიც სტაჟიორებს ეჩხუბებოდა. ყურადღება არ მიმიქცევია და ჩემს მაგიდასთან მივედი.
-ქალბატონო ნიცა(??)
-გისმენთ-გავიხედე და ლისა დავინახე. ისიც სტაჟიორი იყო და რაც მოვიდა იმის შემდეგ თავის საქმეს კარგად ასრულებდა და დიდი ალბათობით სამსახურშიც აიყვანენ, ნუ მე ამის დიდი იმედი მაქვს, რადგან ის ამ სამსახურს ნამდვილად იმსახურებს.
-შეგიძლიათ ეს ქალბატონ იუნას, რომ მისცეთ? მე თათბირზე მაგვიანდება და მიცემას ვერ ვასწრებ(ლისა)
-კი, მომეცი(მე)
-გმადლობთ(ლისა)
15წუთი ძებნის შემდეგ როგორც იქნა ვიპოვე იუნა, იდგა და ტექსტს იმეორებდა. ეტყობოდა, რომ საშინლად ნერვიულობდა.
-აბა ნერვიულობ?(მე)
-კი(იუნა)
-კაი ნუ ღელავ(მე)
-ვცდილობ.  ხელში რა გიჭირავს?(იუნა)
-აა ხო, ლისამ მთხოვა რომ შენთვის მომეცა(მე)
-აა მადლობა(იუნა)
-კარგი წარმატებები-ვუთხარი და ჩემს მაგიდისკენ გავეშურე.
-აი აიღე-იუნგიმ ყავა მომაწოდა და გვერდით მომიჯდა.
-მადლობა. ისე სონბე სტაჟიორებს ასე რატომ გაუბრაზდი?(მე)
-იმიტომ, რომ თავის საქმეს ვერ ასრულებენ. ხომ იცი ბანკი, რომ გაძარცვეს?(იუნგი)
-კი, მერე(მე)
-აი მაგაზე გავუშვი, რომ რამე გაეგოთ, მაგრამ 1კვირის განმავლობაში ვერაფრის გაგება ვერ შეძლეს და კიდევ აქეთ მეწუწუნებოდნენ, რომ დაიღალნენ, თუ ასეა მაშინ დაჯდნენ სახლში და ნუ იმუშავებენ და მეც აღარ მომიშლიან ნერვებს(იუნგი)
-ააა, სონბე(მე)
-გისმენ(იუნგი)
-ისე გახსოვს მე და იუნაც თავიდან რამდენ შეცდომას ვუშვებდით?(მე)
-კი, მაგრამ საბედნიეროდ თქვენ რაღაცის გაგებას მაინც ახერხებდით და იმაზე არ მეწუწუნებოდით, რომ დაიღალეთ(იუნგი)
-აბა რას შვებით(იუნა)
-ყავას ვსვამთ და ძველ დროს ვიხსენებთ. შენ მორჩი უკვე?(იუნგი)
-ხო, არ უყურეთ?(იუნა)
-აუ არა ლაპარაკში ისე გავერთეთ ეგ არც გაგვხსენებია ბოდიში(მე)
-კაი არაუშავს(იუნა)

სადღაც 1საათში საქმეებს მოვრჩით, როდესაც ტელეფონზე ვიღაცამ დამირეკა.
-გისმენ ჯოი(მე)
-რას შვებით მორჩით სამსახურს?(ჯოი)
-კი(მე)
-კარგი, მაშინ შენს სახლთან, რომ პატარა რესტორანია იქ გელოდებით და მოდით(ჯოი)
-ვინები ხართ?(მე)
-მე, კრისი, მინჰო და ბეკჰიონი გელოდებით მოდით მალე(ჯოი)
-კაი(მე)
ჯოი, კრისი, მინჰო და ბეკჰიონიც ჩემი საუკეთესო მეგობრები არიან. მათ უფროსი სკოლიდიდან ვიცნობ და იმის მერე ერთად ვართ. ჯოი მსახიობია, მაგრამ ჯერ შანსი არ მისცემია, რომ მთავარილში მიეღო მონაწილეობა, კრისი და მინჰო დოქტორანტურაზე სწავლობენ, ეღირსათ და მომდევნო წელს ამთავრებენ, ხოლო ბეკჰიონი კი ადვოკატია.
-ჯოიმ დამირეკა და გველოდებიან წამოხვალთ?(მე)
-დიდი სიამოვნებით(იუნა)
-მე ვერა(იუნგი)
-რატომ?-ორივემ გაკვირვებულები ვკითხეთ
-პაემანი მაქვს(იუნგი)
-პაემანი? ვისთან?(იუნა)
-მერე გეტყვით(იუნგი)
-კარგი ანუ მე და შენ მივდივართ?(მე)
-კი(იუნა)
ნახევარ საათში უკვე იქ ვიყავით. როდესაც შევედით ისინი კუთხეში ისხდნენ და რაღაცაზე გამწარებულები იცინოდნენ, თან მაგიდაზე 5ცარიელი ბოთლი სოჯუ ედგათ.
-რაზე იცინით ასეთი გამწარებულები?(მე)
-რავიცი უნივერსიტეტის ამბებს ვუყვებოდით(მინჰო)
-აააა, ჯოი ამდენს რომ სვამ ხვალ გადაღებები არ გაქვს?(მე)
-კი მარა საღამოს, მანამდე გამოვფხიზლდები(ჯოი)
-აი, თქვენც დალიეთ-გვითხრა ბეკჰიონმა და სოჯუ დაგვისხა.
-დეიდა შეგიძლიათ კიდევ 3ბოთლი სოჯუ და ხორცი, რომ მოგვიტანოთ?(კრისი)
-ახლავე
-ისე დღეს თქვენს რეპორტაჟს ვუყურე, კამერაში კარგად გამოიყურებით(კრისი)
-რათქმაუნდა აბა შემიგვხედე რა გოგოები ვართ-თქვა იუნამ და ყველამ სიცილი დავიწყეთ.
-ჯოი შენი საქმეები როგორ მიდის?(ბეკჰიონი)
-რავიცი, ძალიან დავიღალე ამ მეორე და მესამეხარისხოვანი როლების თამაშით, ნეტავ როდის მეღირსება მთავარი როლი-თქვა, სოჯუ მოსვა და მაგიდაზე ზედმეტად მაგრად დაახეთქა თავი,  რაზეც დაიყვირა და ჩვენ ისევ სიცილი ავტეხეთ.
-მოიცადე, მაშინვე კი არ მოგაყრიან მთავარ როლებს, ცოტაც მოიცადე იქნებ ვინმემ შეგამჩნიოს(მე)
-კარგი მაშინ მოდი ჯოის მთავარი როლისთვის დავლიოთ(მინჰო)
-მოდით(ყველა)
იქ კიდევ ერთი საათი ვიყავი და საკმაოდ ბევრიც დავლიეთ. ბიჭებმა ჯოი და იუნა სახლში წაიყვანეს, მაგრამ ისინიც საკმაოდ მთვრალები იყვნენ და იმედი მაქვს სახლამდე მიაღწევენ. მე კი აქვე ვიყავი ამიტომაც მიცილება არ მჭირდებოდა. სახლში ავედი თუ არა მაშინვე ჩამეძინა.

დილით 7საათზე თავის საშინელი ტკივილი მაღვიძებს, ძლივს ავდექი და ვანაში შევედი.
-ნიცა მოდი ნაბახუსევისთვის სუპი მოგიმზადე(მამა)
-მოვდივარ(მე)
-ღმერთო რამდენი დალიე გუშინ ასე ძლიერ, რომ აგდის სუნი(მამა)
-ჯერ კიდევ? 2საათი ვბანაობდი და რით ვერ მომშორდა სუნი?! კარგი, რომ შევჭამ კიდევ ერთხელ დავიბან.
-კარგი იქნება, ახლა ჭამე.
ჭამის შემდეგ მაშინვე ვანაში შევედი.
-უკვე მიდიხარ?(მამა)
-ხო(მე)
-იუნა გამოგივლის?(მამა)
-არა, გუშინ მანქანა გამოვიყვანე და იმით წავალ(მემე)
-მართლა? კარგად გააკეთეს?
-კი აღარაფერი აღარ ეტყობა(მე)
-კარგია(მამა)
-კაი აბა წავედი-მანქანაში ჩავჯექი და კომპანიაში წავედი, თან გზად იუნას დავურეკე.
-აბა რას შვები სად ხარ?(მე)
-ახლა გამოვდივარ სახლიდან. მე თუ ამის შემდეგ ალკოჰოლს გავეკარები მაშინვე რაღაც ჩამარტყი, ღმერთო თავი მისკდება-პასუხი აღარ გამიცია გამეცინა და ტელეფონი გავუთუშე. მივედი თუ არა მაშინვე სათათბირო ოთახში წავედი. დღეს ახალი დირექტორი უნდა გაგვეცნო. მალევე იუნა და იუნგიც მოვიდნენ.
-გუშინ რამდენი დალიეთ?(იუნგი)
-რატო სუნი აგვდის?(მე)
-შენ ისე ძაან არა მარა იუნა ყარს(იუნგი)
-რაა? 3საათი ვბანაობდი და სუნი კიდევ ამდის?(იუნა)
-კარგი ნუ დარდობ იმდენად ძლიერ არ იგრძნობა სუნი(მე)
-გატყუებს არ დაუჯერო(იუნგი)
იუნამ იუნგის გაბრაზებული სახით შეხედა და როდესაც უნდა დაერტყა დირექტორი შემოვიდა ახალგაზრდა ბიჭთან ერთად. დაახლოებით 29წლის იქნებოდა. მაღალი შავგვრემანი საკმაოდ კარგი შესახედაობისა და ჩაცმულობის იყო. ნეტავ ეს არის ჩვენი ახალი დირექტორი?!
როგორც კი იუნამ ის ბიჭი დაინახა, მაშინვე მხარზე ხელების რტყმა დამიწყო.
-აააააა, რაიყო?(მე)
-ეს ის ბიჭი არ არის?(იუნა)
-ვინ ბიჭი?(მე)
-აი ის ვინც დაგეჯახა(იუნა)
-რაა? არა ის არ იყო(მე)
-არა გეფიცები ეგ იყო, სიმპატიურია ამიტომაც კარგად დამამახსოვრდა, თან ხომ იცი მე ეგეთები არ მეშლება.
იუნა მართალი იყო ასეთი რაღაცეები ნამდვილად არ ეშლებოდა, სიმპატიურ ბიჭს თუ დაინახვდა მნიშვნელობა არ ჰქონდა დროსა და ვითარებას ყველგან იცნობდა.
სანამ მე და იუნა ამაზე ვბჭობდით, მანამდე დირექტორმა მისი შემცვლელი წარგვიდგინა.
-გაიცანით ეს თქვენი ახალი დირექტორი იუნ ჩენია.
-მოგესალმებით, მე იუნ ჩენი ვარ. პირობას გაძლევთ, რომ ყველაფერს გავაკეთებ იმისთვის, რომ ამ კომპანიამ კიდევ უფრო მეტ წარმატებას მიაღწიოს.
ყველამ მე და იუნას გარდა ტაშის დაკვრა დაიწყო.
-გმადლობთ, ახლა კი თანმიმდევრობით გამოგიძახებთ ჩემს კაბინეტში, რათა უკეთ შევძლო თქვენი გაცნობა, ახლა კი შეგიძლიათ საქმეა დაუბრუნდეთ.
-როგორ ფიქრობ მართლა ისაა?(იუნა)
-ვინ?(იუნგი)
-თუ ზუსტად მახსოვს და არაფერა არ ვურევ, მე კი არასდროს არაფერს არ ვურევ მაშინ ჩვენი ახალი დირექტორი ისაა(იუნა)
-ვინმე ამიხსნის რაზე ამბობთ?(იუნგი)
-გახსოვს ვიღაც, რომ დამეჯახა?(მე)
-ხო მერე?(იუნგუ)
-ხოდა იუნა ფიქრობს, რომ ვინც დამეჯახა ეს ჩვენი ახალი დირექტორი იუნ ჩენია(მე)
-ვინც შენ დაგეჯახა? მეეჭვება(იუნგი)
-ვითომ რატომ?(იუნა)
-არ ჰგავს იმ ადამიანს, რომელიც ასე უყურადღებოდ ატარებს მანქანას(იუნგი)
-აუუ გეუბნებით ისაა. ნიცა შენი შესვლის ჯერი, რომ მოვა მიდი და ჰკითხე(იუნა)
-იყოს არ მაინტერესებს(მე)
-აუუ რატომ? გთხოვ რა მე მაინტერესებს(იუნა)
-კარგი(მე)
-ქალბატონო ნიცა, ბატონმა პაკმა დარეკა და გვითხრა, რომ ეჭვმიტანილი იპოვეს(ლისა)
-კარგი ლისა უთხარი, რომ მოვდივარ(მე)
-კარგით(ლისა)
გასვლას ვაპირებდი, როდესაც (ნუ ახლა უკვე ბატონი ჩენის მესაიდუმლემ) ქალბატონმა როზემ დამიძახა.
-ქალბატონო ნიცა თვენი  შესვლის დროა(ქალბ. როზე)
-ახლა?(მე)
-დიახ(ქალბ. როზე)
-და ცოტა გვიან, რომ შევიდე არ შეიძლება? ინფორმაცია მომივიდა და სასწრაფოდ უნდა გავიდე(მე)
-სამწუხაროდ ახლავე უნდა შეხვიდეთ, რადგან თქვენს გარდა კიდევ ბევრი თანამშრომელია, ბატონ ჩენს კი ამდენი დრო არ აქვს(ქალბ. როზე)
-კარგით(მე)
იუნას ვთხოვე, რომ ჩემს ნაცვლად ის წასულიყო მე კი ბატონი ჩენის კაბინეტისკენ წავედი. პირველ ორ დაკაკუნებაზე პასუხი არ გაუცია, ხოლო მესამედ, რომ დავაკაკუნე მისი ხმა გავიგე.

აბა რას ფიქრობთ ახალი დირექტორი მართლა ის ადამიანი იქნება ვინც ნიცას დაეჯახა? კომენტარებში დაწერეთ რა მოგწონთ და რა არა, რომ შემდეგისთვის გავითვალისწინო და ხო vote.