~11/?~
Այս անորոշ վիճակը շարունակվեց մոտ երկու րոպե ևս,երբ Յունգին ավարտեց Թեհյոնի ներսում,իսկ Թեհյոնը առանց ուժերի մնաց կաշվե բազմոցի վրա,իսկ Յունգին դուրս գալով Թեհյոնի միջից,և նայելով թե ինչպես է իր ավարտելու հետքերը հոսում Թեհյոնի ոտքի ներսի հատվածից,դանդաղ վեր կացավ և նայեց Թեհյոնի տեղ-տեղ կարմրած մաշկին։Նա վստահ էր,որ վաղը արդեն մանուշակագույն երանգով կապտուկները կզարդարեն Թեհյոնի մաշկը։Նա առանց որևիցե խղճահարության ուղևորվեց դեպի իր կաշվե աթոռը և այնտեղ տեղավորվելով հոգնած փակեց աչքերը։
"Հաջորդ օրը առավոտյան"
Թեհյոնը զգում էր մարմինը,զգում էր այն զզվելի ցավը,որը մնացել էր իր ողնաշարի ամեն ողի մեջ։Հիմա նա հասկանում էր բռնության զոհ դարձած անձանց։Նրա գլխում դատարկություն էր,աչքերը կարծես թե պետք էի բացվեին,բայց նա այնքան հոգնած էր,որ չէր ուզում մթությանը լքել։
Մոտակայքում նա լսում էր ոտնաձայներ,ինչ-որ մեկը հատակից ինչ-որ բան էր վերցնում։
Ժամանակն է արդեն,նա պետք է արթնանա։Դանդաղ բացելով աչքերից մեկը նա հայացքը ուղղեց դեպի ձայնի աղբյուրը'Յունգին։Նա գետնից հավաքում էր երեկվանից հետո թափված Թեհյոնի հագուստը,և մռայլ հայացք գցելով Թեհյոնի վրա միանգամից ուղղվեց։
-Վեր կաց,-Նրա ձայնը սառն էր,իսկ այդ տոնից Թեհյոնը ուզում էր բռունցքով մի լավ Յունգիի դեմքին հասցնել,ի վերջո այստեղ միայն նա կարող էր բարկանալ,-Վեր կաց ասում եմ,հավաքի իրերդ ու կորի գրողի ծոցը։ Կվերադառնաս միայն,երբ գործից նոր տեղեկություններ ստանաս։
Թեհյոնի հայացքի մեջ մեծ ատելություն կար,սակայն Յունգին իր քարե դեմքով դեմ էր դուրս գալիս այդ գազանացած աչքերին։Մի պահ մտածելով նա վեր կացավ,արագ հագնվեց,և հետո ցավերից դեմքը կնճռոտելով ոտքի կանգնեց։Մոտենալով Յունգիին նա արդեն մտովի դիալոգ էր ստեղծել,սակայն բառերը չքացան։
-Դու...,-Դու ինչ?Թեհյոնը չգիտեր ինչ էր ուզում ասել անգամ,-Ինչու?...,-միակ բանը,որը կարողացավ ասել Թեհյոնը,մինչ դավաճան հուզմունքը կպատեր կոկորդը ։
Յունգին նրան կարծես հայացքով հարցներ "դու լրիվ ես վախդ կորցրել?",բայց հետո մի հոնքը վեր բարձրացնելով ու ձեռքերը կրծքին ծալելով ,սկեպտիկ հայացքով նայեց նրան։
Թեհյոնը տեսավ,որ Յունգին չի պատրաստվում պատասխան տալ,դրա համար առանց երկար մտածելու միջնամատի մատանին "ուղղելով" հարվածեց Յունգիի դեմքին,այնպես,որ արյունը կարմիր ճանապարհ սկսեց նրա ակտից մինչ ծնոտ։
Յունգին ոչինչ չարեց,նա հոգու խորքում գիտի,որ արժանի էր,այնպես որ ուղղակի թեթև հարցրեց "հանգստավայր?" Ինչին ի պատասխան բարկությունից ու շփոթմունքից կանգնած Թեհյոնը ուղղակի նայեց դեպի վեր։Ոչ ոքի համար գաղտնիք չի,որ նա փորձում էր չլացել։
Նա հասկանում էր բոլոր անպաշտպան աղջիկներին ու տղաներին,որոնց ուղղակի օգտագործում են նման տականքները,ու հետո անգամ քեզ են մեղավոր հանում։
-Գոհ պիտի լինես,որ դեռ ողջ ես,իսկ հիմա ռադ եղի,ու գնա Չիմինի գործով զբաղվելու,եթե քո հիմարության պատճառով նրա դին գտնենք ես ինքս քո կաշին կքերթեմ,-Յունգին նայեց ուղիղ Թեհյոնի աչքերի մեջ,իսկ Թեհյոնը ուժեղ փակեց դուռը դուրս գալով։
Ոչ-ոք,բացի Թեհյոնից,չգիտի,որ այդ օրը գործերը մաքսիմալ շուտ ավարտելով Թեհյոնը վերադարձավ տուն,ցավից տանջված դեմքով հանեց հագուստը,որը դեռ այսօր գնեց շատ արագ,քանի որ իր հագուստը այլևս բանի պետք չէր,և միացնելով սառը ցնցուղը սկսեց լաց լինել։Նա լացում էր աղջկա նման, հորդ արցունքները թափվում էին այտերին փոքրիկ հետքեր թողնելով,և կաթում էին քարե հատակին,իրենց հետ տանելով տիրոջ հոգեկան ցավից փոքրիկ հատվածներ,որպեսզի հոգին ազատվել տանջանքից։Թեհյոնը առանց օճառի,միայն ձեռքերով փորձում էր մաքրել մարմինը,նա փորձում էր ազատվել Յունգիի հետքերից։Մատը տանելով հետև նա փորձեց վերջնական նաև մաքրել Յունգիի թողած "հետքերը" ներսում։Ամեն մաքրելու փորձից հետո զգում էր սեփական ոտնատակ ընկած տղամարդկության նվաստոյթյունը,միջի զայրույթին փոխարինելու էր գալիս սեփական անձի հանդեպ ատելությունը։Նա ինքն իրեն չէր ներում,նա չէր ներում անզորությունը,նա չէր ներում իր անկարողությունը,և հիմա հասկանալով թե ինչի միջով կարող է անցնել Չիմինը ամեն օր,հասկացավ նաև սեփական ոչնչությունը։Նա հասկացավ,որ պետք է տղային գտնի,ինչ գնով էլ լինի,քանի որ եթե Յունգին միայն կոպիտ ինտիմով բավարարվեց,ապա հորմոնալ անհավասարություն ունեցող պատանիներից ինչ ասես,որ կարող ենք սպասել։
"Օր 40"
Չիմինը անզոր պարկած էր հատակին։
Այսօր առավոտյան տղաները փոքրիկ բոմբեր էին գնել,ու այդ սատանայական հայտնագործությունը փորձարկում էին իր և իր սեռական օրգանների վրա։Նաև այսօր նա երկու նոր պիրսինգ ձեռք բերեց,դե...գրեթե պիրսինգ։Իրականում Հոսոկին հետաքրքիր էր,թե ինչ տեսք կունենա Չիմինի այլանդակված կուրծքը,երբ դրա մեջ ասեղ անցկացնեն,ու...անցկացրեցին։
Նա իհարկե շատ էր ուզում դա գրել տետրի մեջ,ու գրելու ընթացքում հասկացավ,որ որոշ բառեր ավելորդ են,որոշները պակասում,ձեռագիրը գրեթե կարդալ չի լինում,իսկ էջերին կաթում է արյուն,իսկ թե որտեղի՞ց,Չիմինը ինքն էլ չի կողմնորոշվել,մարմնի վրա ախր այնքան արյունահոսող վերքեր կան...
Այս անգամ նա էլի մի քանի բանաստեղծություններ գրեց,համենայն դեպս փորձեց,ինչքան ուղեղը հերիքում էր։
Էմիլին փորձում էր հնարավորին չափ Չիմինի մոտ լինել։Իսկ Չիմինը չէր ցանկանում,նա ինքն իրեն փալաս էր զգում,երբ սիրելի աղջիկը խղճահարությամբ նայում էր հինգ րոպե առաջ բռնության ենթարկված տղայի մարմնին։Նա ինքն իրենից էր զզվում,ու հասկանում էր,որ ժամանակ էլ շատ չունի։
Բայց այսօր Էմիլին դեռ չի եկել։Չիմինը չգիտի տխրի,թե ուրախանա սիրելիի բացակայությունից,բայց դրա մասին մտածելու ժամանակը չէր։
Կոտրված ոտքը արդեն սև երանգներ էր ստանում,ջերմությունը հաստատ 38 աստիճան էր,եթե ոչ ավելի։Մարմինը մեկ ջերմում էր,մեկ ահավոր սառում,ինչից Չիմինը մի քանի րոպե դողում էր։
Աչքերի առաջ պատկերները մթագնել էին,իսկ նա փորձում էր ամեն կերպ բռնել փոքրիկ ու լպրծուն խավարասերին։Սովից եթե չմեռնի,հաստատ ինչ-որ վարակից այն աշխարհ կգնար,բայց ընտրությունը մեծ չէր,կամ խավարասեր,կամ'սարդեր(կարևորը տարբեր չափսերի)։Խմելու բան ընդհանրապես չկար,չհաշված սեփական մեզը,որը տղաները ստիպում էին,որպեսզի Չիմինը խմի։Մարմնի վրա բազում փոքր ու մեծ սպիները շատ հաճախ ծածկվում էին արյան հետքերով։Երբեմն նա ուշագնաց էր լինում,հետո արթնանում էր ժամեր անց ինչ-որ մեկի պատճառով,մի անգամ նույնիսկ սառը լոգանք ստացավ ուշագնաց ժամանակ Նամջունի կողմից։
Իսկ այսօր Չոնգուկի կողմից "J" տառ հիշեցնող շիկացած երկաթով արված նոր այրվածք ունի։Նա մինչև վերջ չհասկացավ դա անելու իմաստը,բայց մեկ է բացի գոռոցից ուրիշ բան չասեց։
Այս անգամ մտքերից հանեց նրան Էմիլին։Աղջիկը իր հետ մի փոքրիկ կարմիր կապրոնե աման էր բերել,դրա մեջ սպիտակ կտոր կար,և տաք ջուր(համենայն դեպս գոլորշու առկայությունը այդ մասին էին ասում)։Չիմինը թեթև ու տանջված ժպիտով դիմավորեց աղջկան,իսկ Էմիլին փոխարենը միայն ցավակցաբար կռացավ,և թեթև համբույր թողեց Չիմինի կեղտոտ ու փոշոտ ճակատին։