HELP❗

Շխկոցով բացվեց նկուղի դուռը,և ծանր քայլերը արդեն հասկացրեցին,որ դռան հետևում սատանայական եռյակն է,Չիմինը արդեն վաղուց ինքն իրեն հոգեպես տրամադրել էր նրանց ծաղրին ու բռնությանը,բայց հերիք էր նրանց նայեր և մեկ անգամ ու նրա թվացյալ հզորությունը հոդս էր ցնդում։
Այսօր տղաները մի քիչ անտրամադիր էին,դրա մասին մեծամասամբ ասեց նրանց "խաղի" սկիզբը։Չիմինը արդեն վաղուց հասկացել էր,որ երբ տղաները անտրամադիր էն լինում,ապա սկսում են ծեծից,այլ ոչ ինտիմից կամ այլ խաղերից։Նրանք իրենց մեջ կուտակված ողջ բարկությունը թափում էին Չիմինի արդեն տանջված մարմնի վրա,ու այսօր էլ սկսելով հասարակ ապտակներից անցում կատարեցին ոտքերով ու բռունցքներով ակտիվ հարվածներին։Մի պահ,երբ Չիմինը գտնվում էր իրականության և անգիտակից վիճակների մեջտեղում,նա հանկարծ մի շխկոց լսեց,այնքան ցավագին,որ աչքերը միանգամից բացվեցին։Նա նայեց ներքև,ու ցավով հասկացավ,որ ոտքը կոտրվել էր,բայց քանի որ հիմա շոկի մեջ էր նա ցավ չէր զգում։Այդ օրը բավարարվելով միայն 20-25 րոպե տևողությամբ ծեծով ու ոտքի կոտրվածքով տղաները դուրս եկան,իսկ Չիմինը կրկին մնաց իր վախերի և արդեն կամաց կամաց իր գոյության մասին հուշող վերջույթի հետ մեն մենակ։
Դժոխային ցավը պատել էր նրան,նրա աչքերը հրաժարվում էին բացվել,քանի որ արյունը անգամ այնտեղ էր հասել,իսկ մարմնի մեջ շարժվող ցավի առկայությունը նա մոտ հինգ րոպե չէր զգում,քանի որ կոտրված ոտքը կարծես սպաներ նրան։
Երբ Չիմինը կարողացավ բացել ուռած ու արյունով լցված աչքերը,և մեծ ուժ գործադրելով նայեց դեպի վեր,ապա տեսավ միայն սև ոտքը,որը գնալով ավելի էր սևանալու,սակայն դեռ միայն մինչև ծունկն էր հասել։
Վերջաբանը մոտ էր...Չիմինը դա զգում էր մարմնի վրա,նա եթե ոչ քաղցից ու գերհոգնածությունից,ապա արյան վարակից և ցավային շոկից հաստատ շուտով կմահանար,մնում էր հուսալ,որ մինչ այդ նա գլխով ուժեղ ինչ-որ տեղ կհարվածեր,և մահվան ցավը գոնե չէր զգա։
Մեծ ուժ գործադրելով նա մոտ մեկ ժամվա մեջ կարողացավ մեկ մետր տարածքը սողալով հաղթահարել,և վերցնելով տետրը սկսեց այնտեղ գրել այս բոլոր օրերին տեղի ունեցած դեպքերը։Նրա ուղեղը կարծես հավատում էր,որ այլ հարմար պահ չի լինի դա անելու համար,և հենց դրա համար էր հիմա նա մշուշապատ հայացքով,արցունքոտ աչքերով և վաղուց արդեն կապտած ու թուլացած մատներով ինչ որ բաներ գրում տետրի մեջ,որոնք առաջին հայացքից դժվար էր կարդալը։Բառերը երբեմն չէին համապատասխանում տեքստի մտքին,սակայն թքած,Չիմինը հիմա հազիվ էր մտածում։
ԵՒ ամբողջ երեկո (կամ հնարավոր է նաև առավոտ,ոչ ոք չգիտի,քանի որ այս նկուղի մթության մեջ նա օրերի ու ժամերի հաշվարկն էլ կորցրել էր) նա զբաղվեց միայն տետրի մեջ սրտի խորքում թաքնված վիրավորանքը գրելով,այդ ընթացքում բարեհաջող տետրը որոշ տեղերում արյունոտելով։
Էմիլին դեռ չէր հայտնվել,և Չիմինը հոգու անհանգստությունը նույնպես գրեց տետրում,իսկ տետրի կազմին նա գրեց իր միակ ամենահաճախ կրկնվող միտքը,"Արդյո՞ք նրանք գիտեն,թե ինչ արժի կյանքը"։Այդ հարցը նրան իրոք հանգիստ չէր տալիս,նա մտածում էր այդ մասին ֆիզիկական բռնության ժամանակ,երբ մենակ էր,երբ Էմիլին փորձում էր նրան զվարճացնել,երբ ցավից գիշերները անհավանական անկյան տակ ծալվելով լաց էր լինում,երբ հիշում էր մոր աչքերը...
Այո,նրա մայրը,նա միշտ մտածում էր այդ խեղճ կնոջ մասին,ով պետք է իր դժբախտ կյանքի ընթացքում երկու երեխաների կորուստը սգա։
Չիմինը հասկանալով,որ արդեն հոգնել է, իսկ ոտքի ցավը այնքան անտանելի էր դարձել,որ նա արցունքները չէր զսպում,որոշեց որ խելամիտ կլիներ մի փոքր հանգստանալ հաջորդ նվաստացումից առաջ։
Հենց այն պահին,երբ նա կիսաքնած էր նկուղի դուռը կամաց բացվեց,և նկուղ մտավ արցունքոտ աչքերով աղջիկը,ում այտին այրվածքի հսկա հետք կար,իսկ աջ աչքի ներքևում մեծ կապտուկ։
Նա դանդաղ մոտեցավ արյունոտ ու կեղտոտ մարմնին,որի ոտքերի կապտուկները և սև հետքը արդեն իսկ պատմում էին Չիմինի ապրած կյանքի մասին։
Նա դանդաղ նստեց հատակին,մատները զգուշությամբ մտցնելով Չիմինի փոշոտ մազերի մեջ,և դանդաղ սկսեց դրանք շարժել,կարծես մտովի հրաժեշտ էր տալիս տղային։
Չնայած հոգնածությանը Չիմինը բացեց աչքերը,և տեսնելով այրվածքով աղջկան մի բարկացած կիսատնքոց հանվեց,քանի որ ավելիին ընդունակ չէր։Դեմքի միմիկայի թեթև փոփոխությամբ նա փորձեց հասկացնել իր հարցը,և աղջիկը դա տեսնելով մի խորը շունչ քաշեց,կարծես փորձում էր լավ չլինել,և սկսեց խոսել։
-Չիմին,դու պետք է մի քիչ էլ դիմանաս...Ես գաղտնի լսում էի նրանց խոսքերը,-Էմիլին հայացքը ուղղեց դեպի հատակը,քանի որ Չիմինի աչքերի մեջ նայել չէր ստացվում,-Ոստիկանությունը կասկածներ ունի,Չիմին,և ես վստահ եմ,որ եթե դու մի քիչ էլ դիմանաս,ապա քեզ կգտնեն,լա՞վ,աղաչում եմ քեզ,խոստացիր ինձ որ կդիմանաս,-մինչ այս քարե դեմքով Էմիլին սկսեց լաց լինել,իսկ հեկեկոցից նրա մեջքը սկսեց արագ բարձրանալ իջնել,ու այդ տեսարանից Չիմինը փակեց աչքերը,միայնակ ու արյունոտ արցունք բաց թողնելով աչքերից,-Աստված իմ...ես այդքան երկար էի սպասում այս ամենին,Չիմին։Հիշու՞մ ես մեր պայմանը,երբ դու դուրս գաս մենք կամուսնանք,լա՞վ,դու միայն դիմացիր...Նայիր իմ երեսին, Չիմին,նրանք նկատեցին,որ ես գաղտնալսում եմ,ու ահա արդյունքը։Դու պարտավոր էս ուժեղ մնալ,որպեսզի նրանցից ինձ հետ այսպես վարվելու վրեժը լուծես,-Աղջիկը մի պահ կանգ առավ և լացելու հետ մեկտեղ սկսեց խելագարի նման ծիծաղել,հայացքը անընդհատ նկուղի տարբեր անկյուններ տեղափոխելով,-ինչքան եսասեր եմ,Աստված իմ,անգամ հիմա իմ մասին եմ խոսում...Չիմին,ես հիմա պետք է գնամ,դիմացիր,ես քեզ այն աշխարհում էլ լինի կգտնեմ,-Էմիլին տխուր ժպտաց,հագուստով սրբելով արցունքները,-բայց եթե չստացվի,կամ ինչ-որ բան այն չլինի,ապա...ես կխնդրեմ,որ ինձ քո կողքին թաղեն։
Չսպասելով Չիմինի զայրացած հայացքին Էմիլին դուրս թռավ նկուղից։
"Երկու օր անց"
Արդեն մեկ ամսից ավել ժամանակ է անցել,ինչպես նշեցինք,և Մին Յունգին ու Քիմ Թեհյոնը մոտավոր պատկերացումներ ունեն տեղի ունեցած դեպքի մասին,նրանց միայն խուզարկության թույլտվություն էր անհրաժեշտ,որը դեռ "վերևներից" թույլ չէին տալիսստանալ,բայց Յունգին ամենայն համառությամբ անընդհատ նամակ էր ուղարկում նախարարության քրեական բաժանմունք,վստահ լինելով,որ նամակները ուղղակի այրում էին։
Թեհյոնը ամեն օր գործի մանրամասներ էր բերում,ու նրանք ժամերով մի շիշ վիսկիի ընկերակցությամբ ընթերցում էին այդ սպիտակ թերթերը,որոնցից շուտով դիզլեքսիա կառաջանար երկուսի մոտ էլ։
Հիմա էլ արդեն մեկ ժամ է Յունգիի աշխատասենյակում փակված նրանք կարդում էին,ու կշարունակեին կարդալ, մինչև տառերը վերջնական չսկսեին աչքերի առաջ շատանալ,իսկ ընթերցած բառերը վերջնական գիտակցությունից դուրս գալ։Այս անգամ ընթերցանության վեհ պլանները խախտեց Յունգին,մի քիչ հիմար խոսակցություն սկսելով։
-Թեհյոն,իսկ դու Չիմինին հմայիչ չե՞ս համարում։,-Նա նայեց Թեհյոնի ծանր փակվող կոպերի տակից,երևում էր որ ալկոհոլը և ծանրաբեռնվածությունը իրենց հետքը թողել էին,-Նկատի ունեմ նա գեղեցիկ պատանի է,եթե դու նրա հետ երկար շփվեիր,ապա կսիրեի՞ր։
Թեհյոնը լուրջ չընդունեց հարցը,չնայած անգամ չէր պատկերացնում,թե ինչ գաղտնի մտքով էր Յունգին դա ասում,դետեկտիվի ուշադրությունը ալկոհոլի պատճառով պակասել էր։
-Չգիտեմ...ես գեյ չեմ,ոչ էլ բի,դժվարանում եմ պատասխանել,չնայած այս տղան երևի իմ տեսած ցանկացած աղջկա կգերազանցի,-Նա դառը ծիծաղեց,և հայացքը թեքեց դեպի մթագնած Յունգին,-Ինչու՞ ես հարցնում,ու այդ ի՞նչ տեսք ես ընդուն....
Թեհյոնը չհասցրեց խոսքը ավարտին հասցնել,քանի որ Յունգին միանգամից տեղից վեր կենալով կոպիտ համբուրեց նրան,այդպիսով զրկելով խոսելու հնարավորությունից։Թեհյոնը ուշքի եկավ բավականին ուշ,նրա ռեակցիան ալկոհոլը բթացրել էր,և նա կլոր աչքերով նայում էր Յունգիի կնճռոտված ճակատին,որը միայն նշանակում էր,որ Յունգին անգամ համբուրելուց է մտքերի մեջ։Թեհյոնը զգում էր,թե ինչպես է Յունգին կոպիտ կծում ու քաշում շուրթերը,ինչպես են միմյանց հպվում ատամները համբյուրը ժամանակ,ինչպես է նա լպստում վայրկյաններ առաջ կծած հատվածները,ինչպես է փորձում ներս մտնել լեզվով Թեհյոնի բերան,և վերջապես թե ինչքան տաք...այրող...այո,հենց այրող էր Յունգիի շնչառությունը,կարծես եռացող ջուր լիներ մարմնի վրա։Վերջապես իրականություն վերադառնալով Թեհյոնը փորձեց գրել Յունգիին,և հասկանալով որ դա օգուտ չի տալիս ուժեղ կծեց Յունգիի վերին շուրթը,ինչի պատճառով տղան հետ գնաց,և սկսեց մաքրել արյան հետքը։Յունգին ծանր էր շնչում,նրա աչքերը գրգիռից սևացել էին,իսկ հայացքը մթագնած էր։Նա շրջանցեց սեղանը,մոտեցավ ապշած ու վախեցած Թեհյոնին,և կոպիտ բռնելով նրա դաստակից քարշ տվեց մինչև մոտակա մեծ կաշվե բազմոցը,առանց որևէ քնքշության նրան բազմոցին նետելով(դե հիմա իմ մոտ չի ստացվում են ռոզվի սոպլիներով 18+ պահերը😂🙂այնպես որ կներեք,բուձետ նասիլիե,յա պրեդուպրեդիլա)։Յունգին նորից համբուրեց իրեն հրող Թեհյոնին,որը համեմատ թուլացել էր խմիչքից հետո,և ձեռքը տանելով Թեհյոնի գլխավերևում սեղմեց նրա մազերը,այդպիսով ստիպելով գլուխը վեր պահել ու հանկարծ հետ չգնալ։
Համբույրները միայն կոպտություն էին տալիս,դրանց մեջ չկար ոչ սեր,ոչ քնքշություն,այլ միայն ցանկություն ու մթագնած գիտակցություն։Յունգին ձգելով Թեհյոնի մազերից ստիպեց,որ նա գլուխը թեքի,այդպիսով տեղ բացելով դեպի վիզ,և Յունգին հենց այդ փոքրիկ ճանապարհից օգտվեց,նա համբուրում էր,կծում,լպստում,կարմիր հետքեր թողնում։Նա անտեսում էր Թեհյոնի բոլոր փորձերը նրան հրելու,բոլոր խոսքերը,որոնք խնդրում էին կանգ առնել,նրա մարմնի դողը,որը ցրտից չէր հաստատ,և նրա սեղմված ոտքերը,որոնք Թեհյոնը ազատել չէր կարողանում,որպեսզի գոնե հարվածի։
Յունգին ձեռքի շարժումով պատռեց Թեհյոնի շապիկը,որը խանգարում էր նրան վզից ներքև տղային ուսումնասիրելու գործում,և ձեռքը դնելով նրա կրծքին սկսեց շոյել այն,սեղմել,ձեռքի ափով հասնել մինչև որովայն ու վերև բարձրանալ,ինչին ի պատասխան լսում էր միայն Թեհյոնի ծանր շնչառությունը և մարմնի դողը,իսկ երբեմն նաև լացը զսպելու փորձերը։
Մեծ տղամարդ էր,արդեն քսաներեք տարեկան,բայց մեկ է նրա հետ այսպիսի բան է տեղի ունենում։Նա հիմա արդեն կասկած չուներ կենդանական բնազդ կոչվածի մեջ,չնայած մարդիկ այն եզակի էակներն էին,որոնք բնազդից պետք է որ զուրկ լինեին,մարդիկ բանական էին,սակայն երբեմն որոշները վերադառնում էին քարե դարաշրջան միայն հարմար մարմին տեսնելուց։
Զգալով,թե ինչպես է Յունգին կրծում Թեհյոնի կուրծքը նա փորձեց գրել Յունգիին,գոռալու ուժ չկար,քանի որ ալկոհոլից նա գրեթե սեփական մարմինը չէր կառավարում,ուր մնաց փորձի ձայն հանել։Նա միայն կարողանում էր հակառակ շարժումներ անել,չնայած Յունգիի մարմնի սեղմելու հետևանքով այդ շարժումները նույնպես սեղմվում էին,և նրա այդ հակամարտությունը լրիվ անպետք էր դառնում։Յունգին դանդաղ լպստում ու կծում էր Թեհյոնի կուրծքը,որտեղ մաշկի գույնը ավելի մուգ էր։Չնայած արյան մեջ եռացող խմիչքի նա ինտիմի ժամանակ քիչ էր անցնում կոպտության,բայց այս դեպքը երևի բացառություն լիներ։Նա իր կողակցից էր որոշում,թե ինչ ոճով շարունակի ընթացքը,սակայն Թեհյոնը լրիվ այլ դեպք էր,մի պահ Յունգին ցանկանում էր նրան գրկել,դանդաղ համբուրել,հաճույք պատճառել ի վերջո,իսկ հետո էլ միանգամից մթագնում էր կարծես,և ներսում արթնանում էր Թեհյոնին պատռելու,ցավեցնելու և կապկպելու ցանկությունը։Այդ երկմտանքների մեջ էլ նա ձեռքը տեղափոխեց Թեհյոնի տաբատի շղթայի մոտ,և այն իջեցնելով զգաց,թե Թեհյոնը ինչքան խորը շունչ քաշեց և ինչ ուժով սկսեց դողալ վախից։Յունգին շատ գրգռված էր Թեհյոնի վախի մասին մտածելու համար ,այնպես որ ձեռքի թեթև շարժումով հանում էր տաբատը ու ներքնազգեստը Թեհյոնի ոտքերից,մինչ նրա շուրթերը բռնի ու կոպիտ համբույրով տիրանում էին Թեհյոնի շուրթերին։
Սեղմելով Թեհյոնի մարմինը կաշվե բազմոցի վրա Յունգին սկսեց հանել սեփական հագուստը,ինչը միանգամից չհաջողվեց քանի որ մատները չէին ենթարկվում,բայց այնուամենայնիվ ազատվելով նաև սեփական հագուստից նա նկատեց գրգռված օրգանը,որը գրգռված էր միայն իր մոտ,Թեհյոնը միայն զզվանք էր զգում,ինչը նրան գրգռվելու առիթ չէր տվել,գոնե սրա համար շնորհակալություն։Յունգիին այդ փաստը բարկացրեց,և նա անգամ չբարեհաճեց մատներով նախապատրաստել Թեհյոնին,այլ միանգամից հաստ ու Թեհյոնի օրգանից մի փոքր երկար օրգանը տեղավորելով նրա սեղմված ոտքերի արանքում փորձեց ներս մտնել։Ստացվեց մտցնել միայն գլխիկը,ու դա Թեհյոնին ցավից ֆշշալու,իսկ Յունգիին ցավից հաճույք ստանալու առիթ տվեց։Նա չէր կարողանում շարժվել,քանի որ Թեհյոնի պատերը սեղմված էին լարվածությունից,իսկ հանգիստ վիճակի հաստատ գալ չէր ստացվի,դրա համար Յունգին հետ գնաց դուրս գալով և ևս մեկ անգամ փորձեց ներս մտնել։Թեհյոնը հիմար չէր,նա լավ հասկանում էր,որ պետք է հանգստանա և փորձի թուլանալ,գոնե հետո առանց արյունահոսության և պատռված հետույքի մնալու համար,բայց մտածելը ավելի հեշտ էր,քան իրագործելու,ի վերջո նրան հիմա բռնի ուժով էին "վերցնում"։Ամեն դեպքում նա մեջքը մի քիչ հարմար դիրքի բերեց,փորձեց խորը շնչել,որպեսզի հանգստանա,բայց Յունգիի այդ մուտքերը և ելքերը թույլ չէին տալիս կենտրոնանալ։
Շարունակությունը հաջորդ մասում✨🙂հուսամ հավանեցիք~կներեք,նուրբ անկողնային տեսարանները իմը չեն,դրա համար ահաաա