HELP❗

Թեհյոնը և Յունգին արդեն բազում անգամներ խուզարկում ստանալու թույլտվության դիմում էին ուղարկում,սակայն նրանց կամ մերժում էին,կամ ձգձգում պատասխանելու ժամանակը,ու ի վերջո մերժում։Միայն չգիտես որերորդ փորձից հետո ստացվեց այդ անիծյալ թույլտվությունը ստանալ։ Չիմինի անհետացումից անցել էր ուղիղ 44 օր։Ուղիղ 44 օր առաջ տղան անհետ կորավ,սակայն այսօր,երբ նրանք վերջապես ստացան այդ համաձայնագիրը,կա նրան գտնելու բոլոր շանսերը։Նրանք մինչև վերջ հավատում են,որ Չիմինին կգտնեն այդ անիծյալ ընտանիքում,եթե ոչ ողջ,ապա գոնե մեռած,բայց մեկ է կգտնեն։Իրենց առաջընթացի մասին նրանք չասեցին Տիկին Փաքին,քանի որ չէին ուզում վերջինիս հուսախաբ անել,եթե Չիմինին չգտնեն,մանավանդ որ մի քանի օր առաջ ի վերջո մահճակալից այնպես էլ ոտքի չկանգնելով մահացավ Պարոն Փաքը։
"44-րդ օրը նկուղում"
Տղաները այսօր էլ ավելի կատաղած էին,նրանք անխնա շարժվում էին Չիմինի վաղուց արդեն կապույտ ու մանուշակագույն երանգներ ստացած մարմնի ներսում,այնպես էլ երջանկանալով Չիմինի ուռած ու կոտրվածքից սևացած ոտքի վրա հոսող արյան ու սպերմայի հետքերով։Դա նրանց ուղղակի գեղագիտական հաճույք էր պատճառում։
Նրանք թույլ չէին տալիս,որ տառապանքից արդեն կիսամեռ Չիմինը փակի աչքերը,անընդհատ ապտակելով,սառը կամ եռման ջուր լցնելով,և ցավային շոկի միջոցով արթնացնում էին նրան,և չէին թողնում,որպեսզի նա սուզվի փրկարար փթության մեջ։
Ի վերջո ինտիմը և արյունոտ խաղերը հասան նրան,որ տղաները որոշեցին միանգամից երեքով ներս մտնել Չիմինի մեջ...ու ահա այստեղ նրանց խաղերը ավարտվեցին։Տղաները զգացին,թե ինչպես է իրենց ոտքերին թափվում ինչ-որ տաք հեղուկ,որը գալիս էր Չիմինի ներսից,արյունից բացի ինչ-որ տարօրինակ գույն ունեցող հեղուկ էլ էր դուրս գալիս։Նրանք դուրս հանեցին իրենց օրգանները,իսկ Չիմինը,ով ցավային շոկի մեջ էր ընկավ ցեմենտե հատակին։Ընկնելու պահին նրա մարմնից դուրս կախվեցին ներքին օրգանները,որոնք միմյանց հետ կապվել էին լպրծուն թվացող ու խոնավությունից փայլող հյուսվածնքներով։
Հոսոկը ու Նամջունը այդ տեսարանից  միանգամից դատարկեցին ստամոքսի պարունակությունը հատակին,մինչ դեռ Չոնգուկը Երկու քայլով մոտեցավ Չիմինին և վերցնելով նրա հետանցքից դուրս թափված օրգանները սկսեց բռնի ուժով դրանք նորից ներս մտցնել,որպեսզի շարունակի ինտիմը։
-Քած!ես քեզ դեռ թույլ չեմ տվել,որպեսզի մեռնես,բացի աչքերդ!արագացրու!
Չոնգուկը խելագարված հայացքով ավելի ու ավելի ուժեղ էր ապտակում Չիմինին,մինչև ի վերջո Չիմինը արտասանեց վերջին նախադասությունը իր այդչափ կարճ կյանքի։
-Ար...դյոք.... դուք....գիտ-տեք... թե ինչ....ար-ժի կյան...քը։
Այս մեկ տողը կարծես միանգամից խլեց նրա էներգիան,ու Չիմինը վերջապես հավերժ փակեց աչքերը,ինչպես և միշտ էր երազում։
Չոնգուկը պտտվեց դեպի մահու չափ սփրթնած ընկերներին,և գլխի շարժումով հրամայեց,որպեսզի նրանք մոտենան։
Միասին վերցնելով Չիմինի նիհարած մարմինը,նրանք այն տեղավորեցին հսկա սև տոպրակի մեջ,որպեսզի կարողանան տեղափոխել դեպի դուրս։Էմիլին,ով մինչ դա հետևում էր այս տեսարանին միանգամից դուրս թռավ տանից,չնայած իր հետևից վազող տան ծառաներին։
Նա անգամ կոշիկներ չուներ ոտքերին,բայց մեկ է վազում էր,կարծես չհասկանալով թե ինչ է ուզում ընդհանրապես անել։Նա ուղղակի վազում էր այնտեղ,որտեղ աչքերը բաց տարածք կտեսնեին,նա ուղղակի ուզում էր ազատվել սրտի դառնությունից,որը ամեն րոպեի հետ միայն ավելի ուժեղ էր սեղմում նրա կոկորդը,այնպես էլ զրկելով խորը շունչ քաշելու շանսերից։
Բայց վազքը երկար չտևեց։Չոնգուկը,ով Հոսոկի ու Նամջունի հետ տեղավորում էր Չիմինի մարմինը տակառում,նկատեց Էմիլիի հեռացող մարմինը,և մի քանի ակնթարթում արդեն հասավ ոչինչ չգիտակցող աղջնակին,բռի ու կոպիտ խլելով նրա մազերից։Նա գետնով քարշ էր տալիս աղջկան,նրան միտումնավոր գլխով հարվածելով քարքարոտ ճանապարհին,մինչև արյունահոսող մարմինը հասցրեց տակառին։
Տակառը չափսերով մեծ էր,ըստ ցանկության այստեղ կարող էին երկու 20-անց աղջիկներ տեղավորվել,սակայն Չիմինը արդեն շատ էր նիհարել,այնպես որ նա հատակին էր տեղավորվել,իրենից հետո հսկա ազատ տարածություն թողնելով։
Չոնգուկը գրկեց դիմադրող աղջկան և ամբողջ ուժով նետեց Չիմինի դիակի վրա,դրանից հետո գետնից քար վերցնելով և Էմիլիի գլխին հարվածելով,որպեսզի հանգիստ մնա այնտեղ։
Ներքևում պետք է փոքրիկ լողավազան կառուցվեր,դրա համար մի քանի պարկ ցեմենտ կար հեռավորությամբ դրված,նրանք այն խառնել էին ջրի հետ,ու դրել տակառի կողքին։Չոնգուկը ուզում էր ցեմենտի մեջ թաքցնել Չիմինի մարմինը,որպեսզի բոլորի աչքից անտեսանելի լինի։
Էմիլին արդեն հասկանում էր,թե ինչ պիտի տեղի ունենա մի փոքր ուշ։Փախչելը անիմաստ էր,նա միայնակ էր,իսկ թշնամին երեքը։Դրա համար միանգամից գրկեց Չիմինին,վերջին անգամ համբուրելով այլանդակված երեսը,և մեղմ շշնջաց'
-Ես քեզ սիրում էի,քնիր հանգիստ,մենք դեռ այնտեղ'վերևում,միասին կլինենք։Կներես ինձ....հուսամ,որ կներես...սա այն չէր,ինչին դու էիր արժանի,չնայած քո պղծված մարմնին դու այնպես էլ սուրբ մնացիր...իմ հրեշտակ,կհանդիպենք երկնքում։
Չոնգուկը,ով իմաստ չէր գտնում ավելի ձգձգելու մեջ հրամայեց Հոսոկին ու Նամջունին,որպեսզի օգնեն նրան,և միասին բարձրացրին ցեմենտի դույլերը,դրանք լցնելով վախից դողացող Էմիլիի դեռ ողջ,ու արդեն մահվան պատճառով կապտած Չիմինի մեռած մարմնին։
Դեռ առավոտ էր,ժամը 10:30-ի մոտակայքում։Եղանակը ինչպես միշտ սառնաշունչ էր,բայց այստեղ նրանք ոչնչից չէին մտահոգվում,քանի որ ձյունը շուտ էր հալվել,ձմեռները այստեղ երբեք խիստ չէին լինում։Երեկոյան կողմ եկավ ոստիկանական մեկ կորպուս,միանգամից ներս մտնելով Յունգին ու Թեհյոնը բռնի ուժով ներխուժեցին տուն,քանի որ նրանց ներս մտնել չէին թողնում։Ծառաները մինչև վերջ հավատարիմ էին մնում խելագարված տերերին։
Նրանք խուզարկեցին տունը,նկուղային հարկում գտնելով արյան հետքեր,նաև արյունոտ մատրաս ու ներքնակ,որի կողքին շներին կերակրելու համար նախատեսված փոքրիկ ամանիկ կար,որից հաստատ օգտվում էին,սակայն այստեղ շուն չկար։Յունգին մոտեցավ ներքնակին,և աննկատ հանեց այնտեղ թաքցված տետրը,այն թաքցնելով ծոցագրպանում,մեկ է հիմա նրան ոչ ոք չի նայում,մինչ Թեհյոնը իր դետեկտիվի հոտառությամբ հանցանշաններ էր գտնում։
Ի վերջո տուն մտան Չոնգուկը,Հոսոկը ու Նամջունը հարբած վիճակում ու տեսնելով տան անկոչ հյուրերին Չոնգուկը միանգամից ալկոհոլի միշտ ձեռքին հարձակվեց ոստիկաններից մեկի վրա։Բայց քանի որ նրանք հազիվ էին ոտքերի վրա կանգնում,ապա մեծ դժվարություն չէր նրան գետնին գցելը,ինչպես մյուս տղաներին,ու ձեռնաշղթաներ հագցնելը։Եթե ոչ սպանության,ապա անչափահաս տարիքում ալկոհոլ օգտագործելու ու ոստիկանի վրա հարձակվելու համար նրանց մի քանի օրով կարող էին բանտում փակել։
Ի վերջո երբ նրանք չգտան Չիմինին որոշեցին դրսում անցկացնել փնտրտքութները,և դետեկտիվ Քիմը այս անգամ զարմանալի երկար սկսեց նայել դեպի տակառը,որը մենք մենակ մնացել էր դատարկ դաշտի կենտրոնում։
-Յունգի,արի ստուգենք տակառը։
-Կարծու՞մ ես մարդիկ այնքան անուղեղ են,որ գետնի տակ թաղելու փոխարեն պետք է ինչ-որ տակառի մեջ դնեն դիակը։
Այո,նրանք արդեն վստահ էին,որ Չիմինը ամենայն հավանականությամբ մահացած կլինի,այդ մասին էր վկայում դեռևս չմաքրված նկուղի հատակը։
-Նայի տակառին,դրա մեջ ցեմենտ է լցված,այն էլ արդեն հասցրել է մեծ մասով քարանալ։Մոտակայքում ոնց հասկանում եմ փորձում էին լողավազան կառուցվել,բայց փոսի ձևից ենթադրում եմ,որ կառուցողը  փոշմանել էր,սակայն նյութերի հիմնական մասը արդեն գնված է,նայիր,անգամ սալիկներ կան։Սա չափերով մեծ չպետք է լիներ,այնպես որ այն դեռ ամռանը կամ աշնանը ավարտած պետք է լինեին,ով է գժվել,որպեսզի ցեմենտը հենց այնպես լցնի այսքան մեծ տակառի մեջ։Թե’ տակառը,թե’ ցեմենտը հաստատ հետագայում պետք կգային։
Յունգին հանձնվեց,և հրամայեց,որպեսզի մի քանի ազատ ոստիկաններ օգնեն քանդել քարացող ցեմենտը։
Բայց մեկ դիակի փոխարեն նրանք երկուսը գտան...
Ինչպիսինն էր Յունգիի ու Թեհյոնի զարմանքը,երբ այլանդակված տղայի մարմնի կողքին նաև կապտած աղջկա մարմին գտան,տարիքով հաստատ Չիմինին հավասար։
"ԺԱՄԵՐ ԱՆՑ"
Յունգին  ծանր էմոցիոնալ վիճակով հասավ վերջապես բաժանմունք,նա դեռ չէր հավատում,որ Չիմինին փրկել չէր հաջողվել։ Դատաբժշկի խոսքերով տղան այսօր էր մահացել,ու այդ փաստից նրա հոգում ամեն ինչ տակ ու վրա էր լինում։Եթե միայն մի փոքր շուտ գային,հնարավոր է երկու զոհերից էլ խուսափեին։
Նա արդեն խոսել էր տիկին Փաքի հետ,ով գալով բաժանմունք միանգամից պահանջեց,որ ուզում է որդուն տեսնել,գոնե վերջին անգամ։
ԵՒ նրանք ստիպված էին ենթարկվել,քանի որ վշտից կոտրված մորը տեսնելուց հետո ուղղակի անկարող էին մերժել նրան։
Մտնելով դիահերձարան նրանց քթին կպավ այնտեղի սրտխառնոց առաջացնող հոտը,իսկ հեռվում երևում էր դատաբժիշկը,ով կռացել էր աղջկա մարմնի վրա ու աշխատանք էր ծավալում։
-Օ,ոստիկանապետ,տիկին Փաք,դետեկտիվ,ողջունում եմ և ցավակցում ձեզ,-խորին ընկճվածությամբ ասեց դատաբժիշկը,-ցավոք մեզ պարզ դարձավ,որ տղան  ու աղջիկը ողջ էին առավոտյան,սակայն մի խումբ վնասվածքների հետևանքով Չիմինը մահացավ,նախնական վարկածով նրա օրգանները ուղղակի դուրս էին թափվել,քանի որ հետանցքի հատվածում մեծ պատռվածք կա,իսկ այնտեղ անկանոն լցված էն օրգանները։Աղջիկը վախենում եմ ասել,բայց կարծես թե ողջ-ողջ է թաղվել,քանի որ նրա քթի խոռոչում ցեմենտի հետքեր կան,ինչպես նաև շնչուղիներում։Չիմինի մարմինը արտաքին բազում վնասվածքներ ուներ,վախենում եմ պատկերացնել թե ինչ...
Դատաբժիշկը խոսքը չկարողացավ շարունակել,քանի որ Տիկին Փաքը ուղղակի առաջ եկավ և արագ բացելով սպիտակ սավանը ուղղակի առանց ուժերի ընկավ հատակին,գլուխը մտցնելով սպիտակ կտորի մեջ և խոշոր արցունքներ թափելով։
-Տղաս,իմ տղան,-Նա լաց լինելով սկսեց համբուրել Չիմինի ուռած ու կապտած ձեռքերը,-կներես ինձ,որդիս,կներես մորդ,ախ Աստված,-վերջին բառերը նա խզված ձայնով գոռաց,-Ինչու՞,ինչի՞ համար,ո՞րն էր մեղքը նրա,Տեր։
Նա շարունակեց լաց լինել,մինչ Թեհյոնը չկառավարելով սեփական արցունքները մոտեցավ,և գրկելով վշտացած կնոջ ուսերից փորձեց նրան դուրս տանել։
Բոլորը այդ պահին չէին կարողանում զսպել արցունքները,ամեն օր չէ,որ երկու տանջամահ եղած պատանիների կարող ես գտնել։
"Երկու օր անց"
Տեղի էին ունենում Չոնգուկի,Հոսոկի ու Նամջունի հարցաքննությունները,ինչի ժամանակ տղաները հիմարի պես անընդհատ կրկնում էին,թե իբր չգիտեին,որ Չիմինին ցավ են պատճառում,նրանց թվում էր,իբր Չիմինը ձևացնում էր։
Այս ամենին զուգահեռ խուզարկում էին երեք տղաների տները,չնայած որ այդ խուզարկությունները երբեմն անհաջող էին ընդհանում նախկին Յակուձայի անդամների միջոցով(նրանց ծնողների)։
"Դատավարության ժամանակ"
-Ոտքի,դատարանն է գալիս!,-գոռաց կողքից դատական կարգադրիչը
Բոլորը ոտքի կանգնեցին,իսկ երկու փաստաբանները հրելով կանգնեցրեցին երեք մեղադրյալներին։
-Պարոն դատավոր,-սկսեց Յունգին,ով առանձնահատուկ թույլտվություն ուներ այս դատին մասնակցելու,որպես գործը բացահայտող,-Չոն Չոնգուկը,Չոն Հոսոկը և Քիմ Նամջունը մեղադրվում են առանձնակի դաժանությամբ երկու դեռահաս սպանելու մեջ,նրանք նաև մեղադրվում են դեռահասներից մեկի'Փաք Չիմինին,բռնի ուժով նկուղում պահելու,սեռական,ֆիզիկական,հոգեբանական ոտնձգության նրան ենթարկելու մեջ։
Ի վերջո դատարանում դատը շատ թեժ անցավ,այստեղ էին եկել տարբեր մարդիկ,անգամ Չիմինի հիվանդ մայրը,ով հիմա պետք է անկողնային ռեժիմ պաշտպաներ,այստեղ էին եկել նաև դատաբժշկը ու դետեկտիվը,որպեսզի խոսեն Չիմինի ու Էմիլիի օգտին,բայց հերիք է Դատավորը վերադառնար կարճատև դադարից(որի ժամանակ երդվյալ ատենակալների հետ որոշում էին կայացնում) ամբողջ դահլիճը ավելի բուռն աղմուկով պատվեց։
Երիտասարդ դատավորը վերցրեց մուրճը,և մի քանի անգամ ուժգին հարվածեց։
-Լռություն դահլիճում,թե չէ մեծ մասին դուրս կվռնդենք,-դահլիճի ձայները հանդարտվեցին,-Ես,դատավոր Քիմ Սոկջինս և իմ օգնականները կայացրեցինք որոշիչ վճիռը պատանիների հանցագործության հետ կապված։Ըստ մեր քրեական օրենսգրքի չափահասության շեմը չհատաց անձանց մահապատժի կամ ցմահ ազատազրկման ենթարկել չի կարելի,այնպես որ դա օրենքով արգելված կարգ է։Սակայն մենք որոշել ենք ամեն պատանու համար անհրաժեշտ տարիների քանակը, որպեսզի բերդի պատերի ներսում...
-Ինչպե?ս եք համարձակվում,դուք գոնե գիտե՞ք,թե ովքեր են իմ ծնող....,-Չոնգուկը չհասցրեց ավարտել իր խոսքը,դատական կարգադրիչը բռնի ուժով լռեցրեց նրան։
-Ինչպես ասացի,-Սոկջինը շարունակեց,ասես ոչինչ չէր էլ եղել,-Մենք նրանց բանտարկելու քանակը որոշել ենք,և այսպես Չոն Հոսոկը'5 տարի,Քիմ Նամջուն'6 տարի,Չոն Չոնգուկ'13 տարի։Դատավճիռը քննարկման չի ենթարկվում և ոչ էլ առարկությունների։Նրանք նաև հնարավորություն ունեն վաղաժամ դուրս գալու բանտից,եթե ցուցաբերեն լավ վարք։
Ի վերջո դատարանից դուրս գալուց հետո Տիկին Փաքը ուղղակի ուշագնաց եղավ,այնպես էլ չկարողանալով ընդունել տեղի ունեցածի անարդարությունը(իսկ օրեր անց նրան գտան ինքնասպան եղած վիճակում,միայն մարմնի մոտ մի գրություն կար'"-թաղեք ինձ ամուսնուս,դստերս ու որդուրս կողքին,որպեսզի երկնքում մենք նորից միավորվենք,թող որ միմյանց հետ թաղված լինի մի ամբողջ ընտանիք,որը այնպես էլ երջանկություն չգտավ")։Այդ երեք սատանաները զրկել էին իր միակ որդուն կյանքից ամենաանմարդկային եղանակով,սակայն այսքան հեշտ պրծան։Յունգին նյարդայնացած ուղևորվեց դեպի տանիք,որպեսզի ծխախոտի միջոցով փորձի ուշքի գալ,քանի որ դատարանում առարկությունները բարեհաջող անտեսվեցին։
Նա տանիքում կանգնած ձեռքը մտցրեց ծոցագրպանը վերարկուի,սակայն սիգարետի հետ մեկտեղ այնտեղից հանեց նաև արյունոտ ու բազմաչարչար տետր,որի կազմին գրված էր սուր տառերով "Փաք Չիմին"...
-Չկա արդարադատություն?ոչինչ,մենք այն մեր ձեռքը կվերցնենք....