~7/?~
Էմիլին շատ լավ էր հասկանում Չիմինին,նա նույնպես ծնողներից էր զրկվել,չնայած որ Չիմինի ծնողները նրան չէին լքել։
Էմիլիին որդեգրել էին,կարծես թե ուրախալու առիթ է,ոչ բոլոր որբերին են որդեգրում,բայց իրականում Էմիլին անիծում էր այն օրը,երբ ոտք դրեց Չոների բնակարան։Նրան որդեգրել էին,որպես անվճար տանը աշխատող մարդու,նրան անգամ կուսությունից էին զրկել,ու այսքանից հետո նա դեռ դիմանում էր,չնայած ուրիշ ոչինչ անել չէր կարող,մանկատան աշխատակիցները անզոր էին Չոների ընտանիքի հանդեպ։
Այնպես որ նա որոշեց գոնե Չիմինին օգնել,հետո մեղքից ազատվելու համար։
Տղային կերակրելուց հետո նա արագ լքեց նկուղը,Չիմինին թողնելով նախկին ու նոր վախերի հետ։Էմիլին ջրի մեջ ցավազրկող էր խառնել,որը որոշ ժամանակ թուլացրեց Չիմինի բոլոր ցավերը,իսկ ցավազրկողի մյուս շիշը թողել էր Չիմինի համար հասանելի վայրում,Աստված գիտի հաջորդ անգամ ինչ կանեն նրա հետ։
Չիմինը աչքերը փակեց,և փորձեց քնել։
"Ժամեր անց"
Արդեն երեկո էր,այսինքն Չոնգուկը պիտի հետ վերադառնա դասերից,նրա ընկերները նույնպես։Չիմինը դրա մասին մտածելուց արդեն իսկ սրտխառնոց էր զգում ու թուլություն,բայց ոչինչ,նա կդիմանանա։Նա պարտավոր էր դիմանալ։
Բացվեց նկուղի դուռը,Չոնգուկը իր ընկերների հետ ինչ-որ բանի վրա հրճվելով ներս մտավ,բայց նկատելով գետնին պարկած Չիմինին վարկենապես լռեց։Չիմինը մինչ այդ ձևացնում էր թե քնած է,հետաքրքիր էր նրա համար տեսնել տղաների ռեակցիան։
Չոնգուկը ցինիկ ժպիտով իր հետևից ժեստով կանչեց տղաներին,ու նրանք մոտեցան Չոնգուկի հետ Չիմինին։Մոտենալով նրան Չոնգուկը մի բան շշնջաց Հոսոկին ականջին,որից հետո երկուսով սկսեցին ծիծաղել,իսկ Հոսոկը համաձայնության ժեստը գլխով ցույց տալով կռացավ և ձեռքերով բացեց Չիմինի բերանը։
Նամջունը մինչ այդ ուղղակի հետևում էր։
-Նամջուն~ա,-կանչեց Չոնգուկը,-իմ հիշելով դու զուգարան էիր ուզում գնալ ճիշտ է?Գնալու կարիք չկա,նայիր ներքև,հատուկ քեզ համար բերանիկ ենք պատրաստել։
Չիմինը միանգամից բացեց աչքերը,և վախեցած նայեց ծիծաղող տղային։
-Հն?Ձևացնելը դուրդ գալիս էր, հա?Արի ավելի հաճելի մի բանի ծանոթացնենք քեզ։
Չիմինի աչքերին արցունքներ էին հավաքվել,այն բանի գիտակցումից,թե ինչ պետք է հիմա տեղի ունենա։
Բայց Չոնգուկը ոչինչ չէր անում,նա նկատեց տղայի զայրացած հայացքը,որը կարծես վարկենական էր փոխվում։Չոնգուկը նայեց դեպի Նամջունը և ձեռքի տարօրինակ ժեստ ցույց տվեց,կարծես բռունցքը առաջ ու հետ տար,ու բերանով ֆշշոցի ձայն հանեց,Նամջունն էլ ի պատասխան այդ խուլ ժեստին գլխով արեց,և գնաց ինչ որ բան բերելու։
Մինչ այդ Հոսոկը մոտեցավ Չիմինին,գրկեց նրա մարմինը,և դրեց սեղանին։
Նամջունը հետ եկավ,ձեռքին արդուկ։Չիմինի սիրտը սկսեց արագ բաբախել,կարծես նա իր ամբողջ մարմնով էր զգում,թե շուտով ինչ է լինելու։Նամջունը այն արդեն տաքացրած վիճակով մեկնեց Չոնգուկին,ու Չոնգուկը արդուկը միանգամից և առանց զգուշացնելու դրեց Չիմինի կրծքին։
Այրվող ցավից Չիմինը բարձր գոռաց,արդեն իսկ քաշվող ձայնով,և սկսեց ձեռքերը ու վնասված ոտքերը ակտիվորեն շարժել,իսկ այդ շարժումներին սկսեցին խանգարել Նամջունն ու Հոսոկը։Նրանք բռնեցին նրա ձեռքերը,որպեսզի Չոնգուկը կարողանար շարունակել։
-Մմմմմ,քո քաղցր ձայնը կարծես իսկական մեղեդի լինի իմ ականջների համար,ավելի բարձր գոռա,դե'։-Չոնգուկը խելագար աչքերով նայեց Չիմինին,որը աղի ու տաք արցունքներ էր թափում,ու գոռգոռում,և հետո ևս մեկ անգամ արդուկը մոտեցրեց նրա մարմնին։
Հոսոկը կռացավ տղայի մարմնի վրա,և սկսեց լեզվով հավաքել դեմքին գլորվող տաք կաթիլները,որոնք կարծես աշխարհի դառնությունն էին իրենց չնչին ծավալում պահպանում։
Արդուկով արարողությանը հաջորդեց ինտիմը,որի ժամանակ տղաները անգամ բենգալյան կրակներ էին դնում Չիմինի անցքի մեջ,և այրում դրանք,նոր քանակի հաճույք ստանալով,իսկ հետո ամենքը մի քանի շրջանով մինետ ստացավ,ու հետո վերջնական իրենք իրենց ձեռքով օգնելով ավարտեցին Չիմինի մարմնի վրա։
Այսօրվա ստորացման չափաբաժինը չէր զիջում նախորդին,բայց այս անգամ կեսին հասնելուց հետո Չիմինը ուշաթափվեց,դրան նպաստեցին թե վախը և թե ցավը։
Իսկ երբ արթնացավ(ես գիտեմ որ ուշագնացության մաքսիմալ տևողությունը 1-2 րոպե է, այց եկեք պատկերացնենք, որ տակ ի նադո) միայնակ էր նկուղում,ցնցոտիների,արյան,հատակին ու նրա մարմնին թափված սպերմայի մեջ։Զզվելի տեսարան էր,մասնավորապես Չիմինի համար,որի կուրծքը,հետանցքը և ոտքերը այրված էին։
Նա իր ողջ կյանքի ընթացքում այսքան վնասվածքներ ստացած չկար։
Նա արթնանալուց հետո փորձեց ինչ-որ ձայներ հանել,բայց միայն քաշված ձայներ էին դուրս գալիս,որոնք այնքան աննշան էին,ասես նրա բերանից էլ դուրս չէին գալիս։
Չիմինը սկսեց սողեսող գնալ դեպի դուռը,նրա ցավը մի քիչ մեղմացնում էր սառը հատակը,որի հետևանքով նրա մոտ արդեն հարբուխ ու հազ էր սկսվել,իսկ ամբողջ մարմինը ջերմությունից մեկ սառում էր, մեկ այրվում։
Դեպի դուռ ճանապարհը ներկվեց կարմիր երանգով,նախ նրա ոտքերի այրվածքները հատակին դիպչելով սկսեցին պոկվել,և դրանցից սկսեց հեղուկանման զանգված ու արյուն հոսել,կուրծքը նույնպես սողալուց վնասվել էր,իսկ հատակի փոշին ասես աղ լիներ վերքերի վրա։Այդպիսի թաց և արյունոտ վերքերի շարքը լրացնում էր նրա սեռական օրգաններից հոսող արյունը,որը տղաները նախկինում թվարկված էքսպերիմենտների արդյունքն էր։
Չիմինը շատ դանդաղ էր տեղաշարժվում,նա միանգամից հաղթահարում էր երկու տեսակի ցավ,թե' ֆիզիկական,և թե' հոգեկան։Նրա հոգին ցավում էր,ցավում էր այնպես,կարծես դժողքի շրջաններով անցներ,հանուն վերածննդի,որը ոչ ոք նրան չէր էլ խոստացել,ցավում էր ասես նա կուշտ էր տվել ամբողջ նվաստացում,որը կար այս փոքր մոլորակի վրա,բայց մեկ է հերիք էր կյանքեր կործանելու համար։Չիմինը պայքարում էր իր թուլության դեմ,նա ամեն պահի կարող էր ուշագնաց լինել,ու դրանից խուսափելու համար միտումնավոր ոտքերը հարվածում էր կողքին գտնվող սուր առարկաներին,որպեսզի ցավը նրան վերադարձնի խոշտանգված իրականություն։
Երբ նա արդեն հաղթահարեց աստիճանները(նրա պարկած տեղից մինչև նկուղի դուռ հեռավորությունը մոտ 15 մետր էր,որը նա անցավ 2 ժամ անց)նա դուրս եկավ միջանցք։
Լուսավորությունը շատ պայծառ էր,անգամ չափից դուրս,նկուղից նոր դուրս եկած և ջերմություն ունեցող անձի համար։
Չիմինը նկատեց անկյունում կանգնած,և նրան անտարբեր հետևող երկու տարեց մարդկանց։
Չ։Օ...գն...եք,խնդ...ում եմ...
Բայց այդ մարդիկ որոշ ժամանակ նրան նայելուց հետո գլխով մերժող ժեստ ցույց տվեցին,և ձեռքով ցույց տվեցին պահարանին,որի վրա Չոնգուկի լուսանկարն էր։
?։Նա մեզ չի թույլատրում,մենք քեզ ոչնչով օգնել չենք կարող։
Ասեց տղամարդը,և նա ու կինը անհետացան դռան ետևում։Որոշ ժամանակ անց հայտնվեց Էմիլին,և տեսնելով արյունոտ Չիմինին ու արյունոտ հատակը,ամեն ինչ հասկացավ։Էմիլին առանց ավելորդ բառերի մոտեցավ խամրած հայացքով տղային,օգնեց նրան հասնել լոգարանին։
Չիմինը լոգանք ընդունեց,և Էմիլին շարունակեց վիրակապել ու բուժել նրա վերքերը,որոնք այս անգամ ավելի ահավոր էին դարձել։Էմիլին ցավով էր նայում այրվածքներին,կապտուկներին,ներքին և արտաքին արյունահոսություններին,որոնց պատճառով մի օր Չիմինի կյանքը կավարտվի։Դժվար էր պատկերացնել,թե ինչպես է Չիմինը մինչև հիմա դիմանում,այդ ցավը,այդ տանջանքները չպետք է տեսներ ոչ ոք,բայց մի շարք խելագարների պատճառով ոմանց կյանքը մղձավանջ է դառնում,որից արթնանալը այդքան ցանկալի է,բայց և այդքան անհնար։
"Օրեր անց"
Չիմինը չի էլ հասկանում շուրջը ինչ է կատարվում,ինչքան ժամանակ է անցել։Նա միայն տեսնում է իր գլխավերևում կանգնած մերկ տղաների մարմինները,որոնք շարունակում են ծաղրել նրա մարմինը։
Վերջին նկարագրված դեպքից հետո,մոտ 3 օր,տղաները չէին եկել Չիմինի մոտ,նրա վերքերը կամաց կամաց սկսել էին բուժվել։Դրանից հետո մոտ երկու օր,այն էլ 10 րոպե ժամանակով մտնում էր Չոնգուկը,միայն ինտիմի համար,և արագ ավարտելով դուրս գալիս։Իսկ հիմա,օրեր անց սատանայական դահիճները նորից վերադարձել էն։Չոնգուկը արգելել էր Էմիլիին Չիմինին սնունդ բերել,և եթե աղջկա թաքուն ու ծպտված սնունդ ու ջուր բերելու առաքելությունը չէր հաջողվում,Չիմինը ստիպված էր լինում նկուղից խավարասերներ բռնել ու ուտել,իսկ խմում էր սեփական մեզը։Նա շատ էր դիմացել,ավել հնարավոր չէր,նա անգամ պատրաստ էր եղունգներով պատը քերել,և թափված քարի կտորները ուտել։
Իսկ հիմա նա պարկած կրկին անգամ դիմանում է։Նախկին թե' սպիացած,թե' դեռ ակտիվ վերքերին ավելանում էին նորերը։
Չոնգուկը անընդհատ հարվածում էր Չիմինի դեմքից,որպեսզի Չիմինը գիտակցությունը չկորցներ։Չնայած Չոնգուկին ու նրա ընկերներին չէր խանգարում անգամ Չիմինի կիսամեռ վիճակը,այնպես որ նրանք կարող էին նաև նրա ուշագնաց եղած մարմնի հետ զվարճանալ։
Չիմինը շատ էր կարոտում իր մայրիկին,մոր ծերացած,վշտից հոգնած,բայց հանուն Չիմինի միշտ ժպտացող,ու այդքան բարի աչքերը։Շատ էր կարոտել հոր ոտքի քայլերի այդքան հաճելի ձայնը։Կարոտել էր առավոտյան սեփական անկողնում արթնանալու այդ լուսավոր զգացողությունը,երբ մահճակալում պարկած ականջի ծայրով լսում էս ծնողներիդ շշուկով խոսակցությունը,երբ նրանք կարծում են,որ դու դեռ քնած էս,ու հատուկ քեզ համար շատ ցածր էն խոսում։Կարծես նման պահերի դու հասկանում ես անգամ այն ամենաանհեթեթ ակնթարթների կարևորությունը քո կյանքում։
Այն ամեն պահի կարևորությունը,երբ դու թեկուզ մորդ հետ էիր վիճում,բայց հոգու խորքում երջանիկ էիր,որ կարող ես մորդ ձայնը լսել։
Իսկ հիմա նա զուրկ էր այդ հաճույքից,և հասկանում էր ամեն րոպեի կարևորությունը։Երբ նա տրտնջում էր հասարակ ցավերից,հասարակ ալարկոտությունից,քանի որ չէր ուզում որոշ դասեր անել,ոմանք,ինչպես նա հիմա,ցանկանում էին որքան հնարավոր է շուտ մահանալ,միայն թե ազատվեին այդ ֆիզիկական ու հոգեկան տառապանքից։
Նամջունը այսօր մի քանի տուփ մատիտներ էր գնել շուկայից։Նա դրանք իհարկե նկարելու համար չէր ձեռք բերել։Նրանք գրազ էին եկել։Իսկ գրազի իմաստը'քանի մատիտ կտեղավորվի մարդու ներսում։Նրանք թքած ունեին,որ դա Չիմինի համար ամենաքիչը ցավոտ էր,նրանց ուղեղում միայն հոգեկան մտքերն էին։